Rzeczy, które umykają….
Jest wiele rzeczy, których nie zauważamy. Przemykają na obrzeżach naszej świadomości. Czy były istotne, czy też nie; dowiadujemy się, gdy jest już za późno.
-
-
Codzienne sprawki
Mróz w styczniu nas nie oszczędza. A dodatkowo smog nas truje. W takich momentach cieszę się, że po odprowadzeniu młodego do przedszkola, mogę zakopać się w koce i nie wychylać nosa z domu przez pół dnia. 😉
-
Człowiek gorszego sortu?
W Polsce gloryfikuje się rolę matki. Matka Polka jeden z potężniejszych pomników w moim mieście. Jest piękny, ale… Zawsze pojawia się jakieś „ale”. Pierwszy raz z „betonowym” światopoglądem na temat roli matki spotkałam się, gdy skończył się mój urlop rodzicielski. Ogrom naiwności, jaki mnie przepełniał, teraz mnie bardzo śmieszy.
-
Zaplanuj swój planner
Znalezienie idealnego kalendarza czy plannera wbrew pozorom nie jest takie proste. Czy tylko jak tak mam? Czy Wam też sen z powiek spędza ta ważna decyzja?
-
Motywacji brak
Moja motywacja gdzieś się zgubiła. Nie ma jej. 🙁
-
Właściwy rytm
Jestem okropna. Od wczoraj myślę, o czym Wam napisać i nadal nie mam myśli przewodniej. Jedynie co mnie obecnie zajmuje to dzieci i praca zdalna. Chyba już trochę wpadłam w rytm.
-
Trzęsienie czasu.
Mały ma już trzy i pół roku. Szok!. Od dwóch lat odwiedza przybytki opieki zbiorowej.Ktoś by mógł uznać, że jestem wygodnicka… Od roku i dziewięciu miesięcy pracują…Kiedy to minęło? Pytam się. Obracamy głowę wstecz i przeraża nas ogrom tego, co przeżyliśmy.
-
Nie-poradnik życiowy
Znacie to uczucie, kiedy późno wracacie do domu, a tam … wybuchła bomba? Oczywiście dodajmy jeszcze nerwowe pięć z ośmiu godzin na obsłudze. Zastygamy na chwilę. Przez głowę przebiega myśl, aby uciec. I następna – „nie ma dokąd uciec!” Robimy wdech i wydech, i wdech i wydech, …… Ufff…. damy radę. Robimy krok przez próg.
-
Krasnoludki
„My jesteśmy krasnoludki, hop! sa sa hop! sa sa!” Mój krasnoludek wczoraj zaczął drugi rok w przedszkolu. Nie obył się bez nerwów, ale cóż zrobić…
-
Dzień jak co dzień
I znów mamy poniedziałek … to nawet nie ta nazwa dnia zniechęca do czegokolwiek, ale perspektywa pracy w całym tygodniu. Też tak macie? Aby zwlec się z łóżka i ogarnąć trzeba naprawdę bardzo dużo silnej woli. Moje durne poczucie obowiązku zawsze wygrywa. Praca zaczyna mnie przytłaczać. A to jest zły znak.
