Siedem dni. W lipcu byłam dumna z serii 45 dni z rzędu. Teraz patrzę na pusty plik script.js i czuję coś między winą a rezygnacją.

Nauka programowania w wakacje brzmi pięknie w teorii – „więcej czasu, luźniejszy grafik, może nawet uda się przyspieszyć”. Rzeczywistość: mniej czasu (szkoła zamknięta), więcej rozpraszaczy (upał, wyjazdy, dzieci non-stop w domu) i harmonogram, który sypie się codziennie.

Dziś, po dwóch miesiącach prób i błędów, dzielę się tym, co faktycznie zadziałało – i czego się nauczyłam o utrzymywaniu nawyku nauki, kiedy wszystkie zewnętrzne struktury znikają.

Dlaczego wakacje są tak trudne dla nawyku nauki

Problem 1: Znika struktura zewnętrzna

Przez rok szkolny mój dzień ma naturalne bloki: szkoła 8:00-16:00 = okno na pracę i naukę. Wakacje = zero tej struktury.

Skutek: Muszę SAMA tworzyć strukturę, zamiast korzystać z gotowej. To wymaga dodatkowej energii mentalnej, której mam mniej (bo jestem non-stop z dziećmi).

Problem 2: Siła woli jest już wyczerpana na coś innego

Wcześniej pisałam o wyczerpaniu siły woli (willpower depletion) w kontekście wieczornej nauki. W wakacje ten mechanizm działa cały dzień, nie tylko wieczorem.

Każda decyzja – jak zająć dzieci, jak poradzić sobie z przegrzaniem, jak nie zwariować od hałasu – zużywa tę samą pulę zasobów, której potrzebuję do nauki kodu.

Problem 3: Rozpraszacze są dosłownie w tym samym pokoju

W roku szkolnym: cisza, mogę się skupić 50 minut bez przerwy.

W wakacje: dziecko przychodzi co 8-12 minut. Nie da się wejść w głęboki stan skupienia (deep focus), bo mózg cały czas jest w trybie czuwania na przerwanie.

Problem 4: Poczucie winy w obie strony

To był dla mnie największy problem psychologiczny. Kiedy się uczę – czuję się winna, że „zaniedbuję” dziecko w wakacje. Kiedy nie się uczę – czuję się winna, że „marnuję czas” i „tracę momentum”.

Efekt: Zamiast cieszyć się ani jednym, ani drugim, czułam ciągły niepokój.

Co NIE zadziałało – moje błędy z lipca

Błąd 1: Utrzymywanie tego samego celu co w roku szkolnym

W czerwcu uczyłam się 1h dziennie. W lipcu próbowałam utrzymać ten sam cel.

Rezultat: Porażka za porażką. Codzienne niepowodzenie w osiągnięciu celu = frustracja = w końcu całkowita rezygnacja (te siedem dni przerwy).

Błąd 2: Sztywne trzymanie się jednej pory dnia

Moja „złota godzina” (14:00-15:00) w wakacje po prostu nie istnieje. Dzieci o tej porze są najbardziej aktywne, najmniej skłonne do samodzielnej zabawy.

Próbowałam wciskać naukę w ten slot mimo wszystko. Efekt: 10 minut skupienia, 40 minut frustracji.

Błąd 3: Traktowanie każdej przerwanej sesji jako porażki

Dziecko przerywa po 15 minutach? W mojej głowie: „No i po nauce, cały dzień stracony.”

To binarne myślenie („albo pełna sesja, albo nic”) sabotowało mnie bardziej niż same przerwania.

Błąd 4: Brak planu na „zero energii”

Zakładałam, że zawsze będę miała choć trochę energii na naukę. Ale niektóre dni wakacyjne – te po nieprzespanej nocy, po długim upale, po trudnym zachowaniu dzieci – zostawiają zero.

Bez planu B, te dni = całkowita rezygnacja zamiast małego kroku.

Strategie mikroedukacji, które faktycznie zadziałały

Po tygodniu przerwy usiadłam i przeprojektowałam całe podejście. Oto co wprowadziłam w sierpniu i co realnie działa.

1. Redukcja celu o 80%, nie o 20%

Zamiast „1h dziennie zamiast 1h dziennie, ale postaram się bardziej”, zrobiłam radykalne cięcie:

Nowy cel wakacyjny: 10 minut dziennie.

Brzmi śmiesznie mało? To jest clou strategii. Mikroedukacja (microlearning) polega na tym, żeby cel był tak mały, że niemożliwość jego osiągnięcia praktycznie nie istnieje.

Efekt psychologiczny: 10 minut nauki JavaScript codziennie = utrzymanie nawyku = poczucie sukcesu, zamiast codziennej porażki przy celu 1h.

2. Elastyczna pora zamiast sztywnego bloku

Zamiast „14:00-15:00 zawsze”, wprowadziłam zasadę: „gdziekolwiek znajdę 10 minut, tam się uczę”.

Realne przykłady z ostatniego tygodnia:

• 6:40 rano, zanim dzieci się obudziły – 15 minut czytania dokumentacji na telefonie
• 12:30, dzieci oglądają bajkę podczas obiadu – 10 minut ćwiczenia na FreeCodeCamp
• 21:15, po położeniu dzieci, zanim opadłam z sił – 20 minut kodowania

Kluczowa zmiana myślenia: Nauka nie ma jednego „właściwego” momentu w wakacje. Ma dowolny moment, w którym się pojawia okazja.

3. Zadania podzielone na fragmenty 5-10 minutowe

Przeprojektowałam sposób planowania nauki. Zamiast „dzisiaj zrobię moduł o pętlach w JavaScript” (który wymaga 45 minut skupienia), dzielę na:

• Fragment 1 (10 min): Przeczytać teorię o pętli for
• Fragment 2 (10 min): Zobaczyć 2 przykłady kodu
• Fragment 3 (10 min): Napisać jeden własny przykład
• Fragment 4 (10 min): Rozwiązać jedno zadanie ćwiczeniowe

Każdy fragment jest samodzielną jednostką – mogę go zrobić w dowolnej kolejności, w dowolnym momencie, i przerwanie po jednym fragmencie nie niszczy niczego, bo to nie jest „połowa czegoś”, tylko „cały mały kawałek”.

4. Nauka pasywna podczas aktywności rodzinnych

To była dla mnie rewelacja. Zamiast traktować naukę i czas z dzieckiem jako całkowicie rozłączne kategorie, znalazłam formę nauki, która współistnieje z byciem rodzicem.

Podcasty i audiobooki o programowaniu podczas:

• Spaceru z dzieckiem do parku (20-30 minut)
• Jazdy samochodem na wycieczki (nawet godzina!)
• Gotowania obiadu (dziecko bawi się obok)

Nie piszę wtedy kodu, ale słucham o konceptach, wyjaśnieniach, historiach z branży. To nie zastępuje praktycznej nauki, ale utrzymuje mózg w kontakcie z tematem, co znacznie ułatwia powrót do praktycznej nauki.

5. Notatki głosowe zamiast pisania

Kiedy mam pomysł albo „aha moment” podczas dnia, ale nie mogę usiąść przy laptopie – nagrywam 30-sekundową notatkę głosową na telefonie.

Przykład notatki: „Pamiętać – destructuring w JavaScript to jak wyciąganie zmiennych z obiektu jednocześnie, muszę to przetestować z tablicą zagnieżdżoną”

Wieczorem, w swoich 10-20 minutach, odtwarzam notatki i przekuwam je w konkretną naukę. To zapobiega utracie przelotnych myśli, które inaczej by zniknęły bezpowrotnie.

6. „Sesja ratunkowa” na dni zero energii

Wprowadziłam plan B dla dni, kiedy dosłownie nie ma siły na nic.

Sesja ratunkowa = 3 minuty.

To może być:

• Przeczytanie jednego akapitu z dokumentacji
• Przejrzenie własnych notatek z poprzedniego tygodnia
• Obejrzenie 3-minutowego fragmentu tutorialu

Cel nie jest nauka nowej wiedzy. Cel to utrzymanie kontaktu z tematem, żeby nawyk fizycznie nie umarł.

Efekt: W ciągu sześciu tygodni wakacji miałam może 4 dni z „sesją ratunkową” zamiast pełnego zera. To 4 dni więcej momentum niż gdybym całkowicie odpuściła.

Jak wygląda mój wakacyjny tydzień teraz – konkretny przykład

Poniedziałek:

• 6:45 – 15 min czytania dokumentacji (telefon, jeszcze w łóżku)
• 13:00 – 10 min ćwiczeń praktycznych (dziecko na drzemce, ale krótko)
• Total: 25 minut

Wtorek (dzień wyjazdu do rodziny – mało czasu):

• 3 minuty sesji ratunkowej wieczorem
• Total: 3 minuty

Środa:

• 30 min podcastu podczas spaceru z dzieckiem (nauka pasywna)
• 10 min notatek wieczorem na podstawie tego co usłyszałam
• Total: 40 minut (w tym 30 pasywnych)

Czwartek (bardzo trudny dzień, dziecko chore):

• 0 minut – kompletna rezygnacja, i to jest OK

Piątek:

• 20 min rano (dziecko wstało później niż zwykle)
• 15 min wieczorem
• Total: 35 minut

Sobota-niedziela (rodzina, mniej struktury):

• Sobota: 10 min sesji ratunkowej
• Niedziela: 0 minut

Tygodniowy total: ~113 minut (niecałe 2 godziny)

Porównanie z rokiem szkolnym: W czerwcu miałam ~420 minut tygodniowo (7h). To jest 75% mniej.

Czy to problem? Nie tak, jak myślałam. Bo najważniejsza rzecz się utrzymała: nawyk siadania do nauki nie umarł całkowicie.

Dlaczego małe kroki wystarczą – nauka z psychologii nawyków

W jednej z moich ulubionych książek o budowaniu nawyków pojawia się zasada: „nie przegap dwa razy z rzędu”. Jedna przegapiona sesja to wypadek. Dwie z rzędu to zaczątek nowego (złego) nawyku.

W wakacje zastosowałam tę zasadę dosłownie.

Kiedy miałam dzień zero (jak ten czwartek z chorym dzieckiem), następnego dnia MUSIAŁAM zrobić choćby sesję ratunkową – 3 minuty. Nie dla wiedzy. Dla utrzymania łańcucha (streak).

Dlaczego to działa psychologicznie:

Mózg nie rozróżnia dobrze między „10 minut nauki” a „1 godzina nauki” jeśli chodzi o utrzymanie identyfikacji z rolą. Jeśli codziennie robisz cokolwiek związanego z programowaniem, Twój mózg wciąż kategoryzuje Cię jako „osobę, która się uczy programowania”.

Jeśli robisz przerwę na dwa tygodnie, ta identyfikacja zaczyna się rozmywać. Wracasz nie jako „osoba wracająca do rutyny”, ale jako „osoba zaczynająca od nowa” – co jest znacznie trudniejsze psychologicznie.

Co się dzieje z postępem technicznym przy tak małych dawkach

Uczciwie: postęp techniczny jest wolniejszy. Nie oszukujmy się.

W czerwcu przerabiałam jeden moduł kursu JavaScript tygodniowo. W wakacje – jeden moduł na dwa-trzy tygodnie.

Ale jest różnica między „wolniejszy postęp” a „brak postępu”.

Gdybym całkowicie przerwała na dwa miesiące wakacji, wrzesień oznaczałby:

• Zapomnienie sporej części tego, czego się nauczyłam
• Konieczność „rozgrzewki” przez tydzień-dwa, zanim wrócę do pełnej produktywności
• Utratę pewności siebie („czy ja w ogóle to jeszcze umiem?”)

Z mikroedukacją, mimo wolniejszego tempa:

• Materiał się nie zapomina (bo mam z nim kontakt co kilka dni)
• Wrzesień będzie płynnym przyspieszeniem, nie startem od zera
• Pewność siebie zostaje („uczę się, tylko wolniej”)

Rozpraszacze – jak sobie z nimi radzę

Upał

Sierpień w Polsce potrafi być dokuszający. Kiedy jest 32 stopnie, a klimatyzacji brak, koncentracja spada drastycznie.

Moje rozwiązanie: Przenoszę naukę na najchłodniejsze godziny (wczesny ranek, późny wieczór). W środku dnia, kiedy jest najgoręcej, robię tylko naukę pasywną (podcasty) albo nic.

Wyjazdy i zmiana otoczenia

Podczas tygodnia nad morzem (opisywałam to w poprzednim wpisie o planie na wakacje) całkowicie odpuściłam naukę. To był świadomy wybór – urlop to urlop.

Ale: Przed wyjazdem i po powrocie zrobiłam „sesje przejściowe” – krótkie przypomnienie tego, co robiłam wcześniej, żeby ułatwić powrót.

Zmęczenie fizyczne

To był mój największy wróg. Po całym dniu z aktywnym dzieckiem, wieczorem mam dosłownie zero energii mentalnej.

Rozwiązanie: Przesunęłam część nauki na rano, kiedy jestem świeższa, zamiast walczyć z wieczornym wyczerpaniem.

Media społecznościowe jako ucieczka

Kiedy jestem zmęczona, naturalny odruch to sięgnięcie po telefon i scrollowanie, nie nauka.

Rozwiązanie: Ustawiłam limit czasu na aplikacjach społecznościowych (30 minut dziennie) w telefonie. Kiedy limit się kończy, telefon pyta „czy na pewno chcesz kontynuować” – to małe tarcie często wystarcza, żeby zamiast tego sięgnąć po notatki z JavaScript.

Kiedy warto całkowicie odpuścić – i dlaczego to jest OK

Ważne zastrzeżenie: nie każdy dzień musi mieć choćby 3 minuty.

Tydzień nad morzem – zero nauki, i uważam to za słuszną decyzję. Dni kiedy dzieci są naprawdę chore, kiedy sama jestem wyczerpana emocjonalnie, kiedy coś poważnego się dzieje w rodzinie – całkowita rezygnacja to nie porażka, to zdrowy rozsądek.

Różnica między „świadomą przerwą” a „utratą nawyku”:

Świadoma przerwa: „Dzisiaj/w tym tygodniu odpuszczam, bo [konkretny powód], i wrócę [konkretny plan powrotu].”

Utrata nawyku: „Nie uczę się, bo… nie wiem, jakoś nie wyszło, może jutro, może pojutrze” (bez konkretnego planu powrotu).

Pierwsza opcja jest częścią zdrowego podejścia. Druga to ślizganie się w kierunku całkowitego porzucenia.

FAQ – nauka programowania w wakacjach

Czy 10 minut dziennie naprawdę coś daje?

Tak, ale inaczej niż myślisz. Nie chodzi o ilość przyswojonej wiedzy w tych 10 minutach – chodzi o utrzymanie neuronalnych ścieżek aktywnymi i zachowanie tożsamości „osoby uczącej się”. To fundament, na którym łatwo odbudować pełne tempo we wrześniu.

Czy nie lepiej zrobić sobie prawdziwą przerwę od nauki na całe wakacje?

Dla niektórych osób – tak, i to jest w pełni uzasadniony wybór. Jeśli wiesz, że łatwo Ci wrócić do nawyku po dłuższej przerwie, pełna przerwa może być zdrowsza niż wymuszanie mikrosesji.

Dla mnie, po doświadczeniu tych siedmiu dni całkowitej przerwy w lipcu, wiem, że łatwiej jest utrzymać choćby minimalny kontakt niż zaczynać kompletnie od nowa.

Jak przekonać się psychicznie, że 10 minut „się liczy”?

Zmiana definicji sukcesu. Sukces w wakacje to nie „ile się nauczyłam”, tylko „czy nawyk przetrwał”. Przy takiej definicji, 10 minut codziennie to pełny sukces, nie kompromis.

Co z nauką z dzieckiem obok – czy to w ogóle możliwe?

Częściowo tak. Nauka pasywna (podcasty, audiobooki) działa świetnie przy dziecku w tle. Nauka aktywna (pisanie kodu) wymaga chwil, kiedy dziecko jest zajęte samo sobą – drzemka, zabawa, bajka. To nieregularne okna, ale realnie istnieją, jeśli się na nie czeka zamiast planować sztywno.

Czy warto zmieniać temat nauki latem na coś „lżejszego”?

To zależy od osoby. Ja zostałam przy JavaScript, ale obniżyłam intensywność. Niektórzy wolą latem czytać książki o programowaniu (bez praktyki) zamiast pisać kod – to też forma utrzymania kontaktu z tematem, mniej wymagająca energetycznie.

Podsumowanie – czy da się utrzymać momentum w wakacje

Krótka odpowiedź: tak, ale nie w tej samej formie co w roku szkolnym.

Kluczowe zasady, które wprowadziłam:

• Redukcja celu o 80% (z 60 minut do 10 minut dziennie)
• Elastyczna pora zamiast sztywnego slotu – uczę się gdziekolwiek znajdę okazję
• Zadania podzielone na fragmenty 5-10 minutowe – łatwiej wcisnąć w krótkie okna
• Nauka pasywna podczas aktywności rodzinnych – podcasty na spacerze, w aucie
• Notatki głosowe – zapisuję przelotne myśli, przetwarzam wieczorem
• Sesja ratunkowa (3 minuty) na dni zero energii – utrzymuje łańcuch nawyku
• Świadome przerwy są OK – tydzień urlopu bez poczucia winy

Nauka programowania w wakacje to nie kwestia „utrzymać tempo z roku szkolnego za wszelką cenę”. To kwestia znalezienia minimalnej dawki, która utrzymuje nawyk żywym, bez wywoływania chronicznego poczucia winy czy wypalenia.

Wrzesień przyjdzie. Szkoła będzie. Struktura wróci. A ja będę miała za sobą nie „stracone lato”, tylko wolniejsze, ale ciągłe lato – z nawykiem, który przetrwał, mimo wszystkich przeszkód.

To wystarczy.

PS: Też walczysz z utrzymaniem nauki (programowania, języka, czegokolwiek) w wakacje? Jakie strategie u Ciebie działają? Podziel się w komentarzu – potrzebujemy nawzajem swojego wsparcia w tym sezonie chaosu!

Artykuł Nauka programowania w wakacje – czy da się utrzymać nawyk? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Temat tego wpisu miał być związany z ustalaniem celów – po pierwszym półroczu zawsze warto zrewidować swoje cele → życiowe, zawodowe, rozwojowe… Ale siadając do pisania nic sensownego nie przychodziło mi do głowy.
Bo są wakacje! Wszyscy już jesteśmy troszkę wymęczeni u upałem i dzieciakami przebywającymi z nami 24h na dobę…

Tak też powstał ten wpis – jak przetrwać okres wakacyjny, gdy się jest mamą, przedsiębiorczynią i … zmęczonym człowiekiem.

Wakacje matki

Wraz z końcem roku szkolnego dla matki zaczyna się żonglerka na wyższym poziomie. Miałyśmy już ustaloną rutynę dnia i tygodnia, aż tu nagle – KONIEC! Idzie nowe.

Teraz właśnie doceniamy zaletę lekcji zaczynających się o ósmej rano. Po odprowadzeniu dzieci mogłyśmy w miarę ogarnąć i dom i zakupy i obiad, prawda? Teraz dzieciaki wstają skoro świt (o przecież oczywiście!) i praktycznie nie ma szans na spokojne chwile.

Pomagają półkolonie lub inne formy zajęcia się czymś przez starsze dzieci, ale to kosztuje, nie każdy ma do tego dostęp.

Co pozostaje? Wyrobienie nowej rutyny dnia. Ustalenie (koniecznie z dzieciakami) co będzie robione po kolei.

Wstajemy, jemy śniadanie, wychodzimy na 1-2h do parku lub na plac zabaw ( do godziny 12:00 najlepiej, gdy słońce jeszcze tak nie pali), wracamy i przez 1-2h “czas wolny”, jemy obiad, odpoczywamy i po 16:00 wychodzimy na kolejny spacer lub zakupy.

“Czas wolny” → nie oszukujmy się, tu może być wszystko: od kolorowanek, zabawy klockami lego lub samochodzikami, czytanie książki (starszak) lub oglądanie bajek (młodszy).

Popołudniami ćwiczę też z chłopcami – logopeda nie odpuszcza, ani tym bardziej ja.

Czy odpoczywam w tym czasie → raczej mniej niż przez resztę roku, niestety.

Kiedy mam czas na ogarnięcie domu itd.? W tak zwanym między czasie. Tego konkretnie nie widać, ale jest wykonywane. Bo musi, prawda?

Tak działam ja. Dlaczego? Bo mogę, bo pracuję z domu. Jeśli pracujesz na etacie, z pewnością nadal masz przedszkole dla młodszych dzieci, a starszak? Szukasz właśnie półkolonii lub organizujesz jakiekolwiek inną możliwą opiekę. Nie zazdroszczę Ci, a wręcz współczuję. Pracowałam na etacie, kiedy starszak był młodszy. Praktycznie całe dwa miesiące wakacyjne spędzał w przedszkolu. Szarpałam się między pracą, a byciem mamą.

Wakacje przedsiębiorczyni

Jeśli prowadzisz swój biznes, to nie możesz całkowicie “olać” go, gdy nadchodzi lato. Możesz zawiesić działalność, ale wtedy nie masz dochodu. Możesz też zwolnić trochę → i to jest najbardziej bezpieczne według mnie działanie.

Do takiego slow biznes trzeba się przygotować.

Jak ja to zrobiłam?

1. nie bierz nowych współprac, chyba że realizację przewidujecie na wrzesień;
2. napisz i zaplanuj publikację treści biznesowych;
3. ogranicz koszty → ZUS i inne podatki musisz zapłacić, ale jeśli możesz z czegoś zrezygnować → zrób to.
4. wykonuj tylko bieżące zadania → nie rozpoczynaj nowych projektów.
5. postaw na pracę koncepcyjną oraz analityczną → zrób podsumowania, wymyśl nowe produkty lub usługi, udoskonal te, które masz. Zastanów się, czy idziesz w rozwoju biznesu w dobrą stronę.
6. koniecznie zaplanuj “URLOP”!!!
7. poinformuj – najlepiej już w czerwcu – swoich klientów, kiedy wyjeżdżasz, a tydzień przed – przypomnij o tym. (koniecznie ustaw autoresponder na skrzynce email)

Wiesz, że po wartościowym odpoczynku będziesz bardzie skupiona i produktywna? Twój umysł musi odpocząć, aby wpadać na nowe genialne pomysły, ciało musi odpocząć, aby być odporne na choroby i sprawne (zwłaszcza gdy masz pracę siedzącą). Dlaczego napisałam, że musisz to wszystko zaplanować? Bo tylko w ten sposób przygotujesz się na spokojnie do tego letniego czasu.

Urlop w wynajętym apartamencie lub zakupienie pobytu w hotelu najlepiej organizować już a początku roku → luty lub marzec → masz wtedy gwarancję, że wyjedziesz w czasie, który Tobie odpowiada i że będzie miejsce i terminy. A pieniądze od razu nie rozejdą się na inne ważne rzeczy. Będziesz miała jedną sprawę mniej na głowie.

Jak działać na co dzień? Nie wymagaj cudów od siebie. Sytuacja będzie wglądać podobnie jak kiedy miałyśmy lockdown, z tym że dzieciaki bez szkoły i zdalnego nauczania.

Zadania wykonuj, kiedy dzieciaki mają “czas wolny” lub kiedy Twój partner je ogarnia. Jeśli któregoś dnia nie zdołasz zrobić wszystkiego, nie biczuj się. Zrobisz następnego dnia, świat się nie zawali.

Wspólne wakacje

Wyjazd z dzieciakami nie zawsze oznacza odpoczynek dla rodziców…. Pamiętaj, że będziesz doświadczać nowego otoczenia wraz z dzieciakami. A jeśli są oni (podobnie jak moi) z zaburzeniami integracji sensorycznej, musisz się do tego przygotować dużo wcześniej: do samej podróży i pobytu w nowym miejscu.

Przebodźcowanie, zmęczenie i brak cierpliwości – to najczęściej punkty zapalne. Twoje zmęczenie i niecierpliwość sprawią, że podróż pociągiem i pobyt nad morze może okazać się katastrofą.

Lepiej zapobiegać → przemyśl jak zniwelować przyszłe niebezpieczeństwa. Rozmawiaj z dziećmi, zaplanujcie, co chcecie robić i daj się ponieść słodkiemu “nic nie muszę tylko mogę”.

Zdecydowanie pomoże, gdy całkowicie odetniesz się od spraw zawodowych – nie bierz laptopa na wyjazd! Spróbuj ten czas spędzić całkowicie offline i z rodziną. Taki trening maindfullness zaprocentuje w późniejszym czasie. Zobaczysz.

Więcej o mindfullness dowiesz się tutaj.

Jak będzie u nas? Będzie polskie morze i jazda pociągiem przez całą Polskę. Będzie dziesięć dni leżenia na plaży (mam nowy strój nawet!) – oby tylko nie padało; jedzenie gofrów, frytek i lodów… Tak, wiem, że niezbyt zdrowo, ale… w tym czasie pozwalam sobie na takie przyjemności. Co jeszcze? Biorę czytnik e-booków, więc z pewnością nadrobię kilka pozycji czytelniczych – z kontem bibliotecznym mam darmowy dostęp do Legimi!

A co po wyjeździe będzie? Kolejne docieranie się, ustalanie na nowo rutyny, ale to już będzie dużo prościej zrobić. Będziemy wypoczęci.

Miłego wypoczynku życzę!

Artykuł Wakacyjny czas pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Jak tam Twoje przygotowania do wakacyjnego wyjazdu?

Lokum

To zawsze był problem u nas. Gdzie jechać? Znowu morze? Znowu tyle godzin w pociągu?

Szczerze, tylko nad morzem chłopcy mogą się wyszaleć w największej piaskownicy i kałuży. A miejscówka to ponownie Kołobrzeg. Miasto nie za duże i nie za małe. Można dojechać pociągiem i równie dobrze można poruszać się po nim na piechotę.

W tym roku jestem „hardcorem” ( ) i nie bierzemy ze sobą wózka. W ten sposób nasz dwulatek będzie musiał używać swoich nóżek. Choć podejrzewam ciągłe próby dostania się w ramiona któregoś z rodziców.

Zarezerwowałam już apartament. Tak jak w zeszłym roku. Bardzo nam to spasowało. Wnęka kuchenna pozwala wiele zaoszczędzić. Przynajmniej nie będziemy przez tydzień stołować się po restauracjach. A z dzieciakami to raczej nic przyjemnego. Przynajmniej dla mnie, bo bardziej przejmuję się tym, aby oni innym nie przeszkadzali niż spokojnym zjedzeniem obiadu.

Ale nie oszukuję się, że obejdzie się bez logów, gofrów i innych przekąsek, które atakują z każdej strony w każdej wakacyjnej miejscowości.

Podróż

Jak zwykle wybieramy podróż pociągiem. Mam nadzieję, że tegoroczna będzie dużo szczęśliwsza niż ostatnio. A nauczona doświadczeniem na pewno zaopatrzymy się w dodatkowy prowiant i wodę.

Będziemy w podróży praktycznie cały dzień. Z opcji nam dostępnych, mamy przedział rodzinny w Intercity. Kto nie podróżował z dziećmi ten nie wie, jaka to wygoda.

Bilety można rezerwować miesiąc przed wyjazdem. Często zdarzają się wtedy rabaciki ( ).

Będziemy się tłuc 11 godzin, ale mam nadzieję, że w miarę przyjemnych warunkach. Jedynie, o czym trzeba pamiętać to rozrywki dla chłopców.

Plażowanie

Kto jeszcze będzie spędzał wakacje na plaży? Cieszę się na ten czas. Tym bardziej że właściwie wszystko już mamy opłacone. Trzeba się tylko spakować i przejechać prawie całą Polskę….

Tydzień spędzania czasu tylko i wyłącznie na plaży. Nie przejmowanie się niczym poza dylematem co na obiad i co robimy wieczorem… Późne wstawanie i wylegiwanie się w piachu…

Na pierwszy rzut oka to nuda. Tak będzie z pewnością wyglądać pierwszy dzień. A kolejne to będzie wariacja na temat: spacery i plażowanie. Za każdym razem tak jest .

A Ty wybierasz morze czy góry w tym roku. Rodzinnie czy wręcz przeciwnie?

Złapanie oddechu jest bardzo ważne, nawet jeśli „siedzi się z dziećmi w domu”. Właściwa regeneracja pozwala rozwinąć się nowym pomysłom. Bez tego ani rusz….

Miłego odpoczywania.

Artykuł Nad morze… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wcześniej, przed erą dzieci, wystarczyło wrzucić co bądź do torby i już można było gnać na pociąg. Nocleg? Ach… na dworcu stoi pełno ludzi oferujących pokoje czy pole namiotowe. Po co więcej? Tyle wystarczy. Większą część czasu i tak spędza się na plaży lub na promenadzie. 

A jak to wygląda, kiedy ma się już dzieci?

Pierwsza i najważniejsza rzecz to: PLAN. Zaplanować trzeba praktycznie wszystko, bo z dziećmi trzeba wyeliminować wszystko, co niewiadome (jeśli to możliwe). 
Gdzie jedziemy? Morze czy góry? Wbrew pozorom to bardzo istotne. Co innego będziemy potrzebować na plaży, a co innego w górach. Małe dziecko często równa się wózek. Czy ten sprzęt da radę w terenie? Jeśli nie to trzeba pożyczyć taki, który da. Rozumiecie? Cała logistyka poziom master.

My byliśmy nad morzem. Wózek pożyczyliśmy, bo nasz się nie składał. Po co miał się składać? Ano, żeby ogarnąć w miarę sprawnie wsiadanie i wysiadanie z pociągu. 
Jeśli chodzi o pociąg. Dwa triki.

• Kupić bilety jak najszybciej się da. Teraz można to zrobić przez internet, więc większego problemu nie ma z czasem. Miejsca w obleganych pociągach zwłaszcza w wakacyjnych kierunkach bardzo szybko się kończą. Bodajże można kupić bilet na miesiąc przed planowaną podróżą.
• Jeśli to możliwe, kiedy czeka nas długa podróż (10 godzin) z dwójką małych dzieci, kupcie miejsce w wagonie sypialnym. Te miejsca wykupywane są w pierwszej kolejności – trzeba się śpieszyć! Podróż, gdy maluchy śpią (dorośli niekoniecznie) mija dużo spokojniej i szybciej. 
• Prowiant. To może wydawać się mało istotne, ale warto przygotować zdrowe przekąski, jakieś kanapki i sporo napojów czy wody do picia. Zwłaszcza gdy na zewnątrz słońce grzeje niemiłosiernie.

Druga ważna sprawa – nocleg. Można iść na żywioł i dostać pokój już na dworcu. Jednak czasem nie warto tak ryzykować. Kiedy rezerwujemy jakąś miejscówkę, to doskonale wiemy, co zastaniemy na miejscu. Na przykład: są ręczniki, jest suszarka do włosów, żelazko, krzesełko do karmienia itp.
Po co nam to? O tyle mniej możemy zapakować. Jeśli jesteśmy przy pakowaniu: przyda się lista do pakowania.

I kilka wskazówek co do sprawnego pakowania:

• Minimalizm jest w cenie. Pakuj, jak najmniej się da. Jeśli mamy dostęp do pralki – zabieramy mniej ubrań.
• Jakie ubrania? Najlepiej zachować proporcję 3:1. Trzy sztuki odpowiadające miejscu, gdzie jedziemy np. koszulki z krótkimi rękawami i szorty, a do tego jeden zestaw długie spodnie i długi rękaw.
• Kosmetyki – tylko te podstawowe. Jeśli chodzi o makijaż, to można sobie zrobić od niego też wakacje. Istotne są preparaty przeciwsłoneczne. Dzieciaki będą spędzać dużo czasu na zewnątrz, w słońcu. Smarowanie – co najmniej co godzinę.

W bagażu podręcznym musimy mieć dokumenty, bilety, jakąś gotówkę (trochę, bo teraz nawet gofra można kupić za pomocą karty). 
Zmianę pieluszek warto mieć albo na wierzchu w walizce lub nawet w torbie podręcznej. Ważne, aby się nie przekopywać wśród ciuchów i innych rzeczy na środku dworca, bo mały miał awarię nr 2.

Najważniejsza rzecz do zabrania.

Coś, co jest konieczne przy każdych wyjazdach z dziećmi. Bez tego możemy mieć zmarnowany cały urlop.

Pozytywne nastawienie. Pogoda ducha i masa luzu. Po drodze i na miejscu jeszcze nie raz będziemy chcieli to wszystko rzucić w diabły i wracać do domu. Będziemy chcieli zostawić dzieciaki gdzieś po drodze. Potrzebujemy masy cierpliwości i dystansu do wszystkiego.
Wtedy możemy zacząć urlop z dzieciakami. To znaczy, one się bawią super, zajadając lody, gofry itp. rzeczy, przesiadują całe dnie na plaży lub taplają w morzu. A Ty? Cały czas obserwujesz i interweniujesz, gdy wejdą za daleko w morze, za duży kawałek gofra tkwi w buzi itd.

To ma być urlop?

To jedyny urlop, jaki spędzisz z dziećmi. Jeśli chcesz leżeć na plaży plackiem i sączyć zimne piwko…. sorry to możliwe jedynie, gdy „sprzedasz” pociechy babci i pojedziecie sami z Panem Mężem.

Artykuł Odpoczynek przy dzieciach pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Znacie mnie już na tyle, że wiecie o mojej (malutkiej) mani do planowania. Zwłaszcza teraz, gdy jest nas czworo wszelkie przedsięwzięcia rodzinne, muszą być zaplanowane. Postanowiłam Wam pokazać, jak przebiega u nas taki proces.
Spokojnie. Wakacje z dwójką dzieci są możliwe, a co najważniejsze całkiem przyjemne.

Zanim gdziekolwiek wyjedziemy, musimy zadać sobie kilka pytań i przeanalizować odpowiedzi na nie.

1. Gdzie jedziemy?

No właśnie. Gdzie tu jechać? Zważywszy, iż maluszek ma raptem rok, na razie mam obawy wyjeżdżać za granicę. Taaaak wiem, wiem… inni jeżdżą i jakoś dają radę. Ja wychodzę z założenia, że mam czuć się we wakacje bezpiecznie. Jak na razie jedynie w Polsce czuję się bezpiecznie. Jak wakacje letnie to musi być Bałtyk. Banalnie? Pewnie tak, ale tam nam jest najprzyjemniej. W tym roku wybierzemy Władysławowo lub Kołobrzeg. Jak odpoczywać to tylko nad polskim morzem.

2. Jak jedziemy?

Może to zabrzmi dziwnie, ale nie mamy samochodu ani prawa jazdy. Ani ja, ani Pan Mąż. Dlaczego? Nigdy nie było nam do niczego potrzebne. Poza tym … uwielbiamy jeździć pociągami. Tak … to taki specyficzny klimat podróży.
Na tym etapie (po wybraniu miejsca) szukam połączeń kolejowych. Niestety jakieś trzy lata temu zlikwidowali bezpośrednie połączenie do Łeby (z wagonem sypialnym). Szkoda, bardzo wielka szkoda…
Władysławowo lub Kołobrzeg to niestety jedna, lub dwie przesiadki. Czas podróży to (O zgrozo!) 9 lub 12 godzin. Tak to jest, jak się chce przejechać … całą Polskę.

3. Gdzie śpimy?

Wbrew pozorom to jest najłatwiejsze pytanie. A odpowiedź na nie możemy znaleźć w na wielu portalach. Jednym z nich jest https://hotele.itaka.pl . Tak, dobrze widzicie nazwę Itaka. A wiecie, popieram wszystko, co polskie. Organizują nie tylko wycieczki zagraniczne – z tego słyną, ale też pomagają znaleźć noclegi i hotele w Polsce.
I tak mam u nich już upolowane (do wyboru) dwa apartamenty. Dobra rzecz to to, że można zobaczyć, które hotele/apartamenty są z opcją „udogodnienia dla dzieci”. Dlaczego to takie ważne? Nie wszyscy lubią wypoczywać w pobliżu bawiących się dzieci. Tak, tak czasami jest. Poza tym zawsze jakiś plac zabaw czy klubik malucha to super sprawa.

Zazwyczaj wybieramy apartament lub pensjonat z ogólnodostępną kuchnią. Dlaczego? Ha! Jak gotuje, to jedzenie wychodzi (kosmicznie) taniej, niż byśmy mieli dzień w dzień jeść tzw. na mieście. Dobrym rozwiązaniem jest też przeszukanie okolicy na poczet jakieś jadłodajni. Tak mieliśmy w Świnoujściu – obiady za 20 złotych na dwie osoby – to robi wrażenie. Prawda?
Zazwyczaj takie informacje jak odległość od centrum czy też najbliższe atrakcje są oznaczone na portalu, o którym wspominam wyżej. Nic tylko „sznupać” (czyt. szukać).

Te rzeczy powyżej TRZEBA zaplanować wcześniej, … a reszta?

Pozostałe rzeczy do ogarnięcia to: kiedy Pan Mąż może mieć urlop; zrobić listy rzeczy do spakowanie; ile pieniążków i potrzebujemy i czy jedziemy na tydzień, czy może dwa.

Już teraz wiem, że odpoczywać będziemy dopiero w sierpniu. Wolę być wstępnie przygotowana. Może po drodze zmieni się miejsce, do którego pojedziemy. Ale na pewno skorzystam z portalu hotele.itaka.pl.

To jak? Zaczynacie myśleć o wakacjach? Czas przyjemnie minie na planowaniu.

Owocnego szperania na portalu Itaki.

Artykuł Wyjechać, ale gdzie? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Pierwsze najważniejsze stwierdzenie to to, że przyszły rok nie musimy planować w grudniu poprzedzającego roku, ani w styczniu. Najdogodniejszy czas jest to czas teraźniejszy. DZIŚ! TERAZ. Nie ma co odkładać na później. Po prostu się to nie opłaca.;)

5 rad dotyczących planowania

• „Jeśli będę miała dużo zaplanowane, dużo też zrealizuję.”
  To największa bzdura świata. Jeśli dużo zaplanujesz, zaczniesz się miotać, będziesz sfrustrowana, że nie nadążasz ze wszystkim i dodatkowo nabawisz się wyrzutów sumienia, bo przecież chciałaś tak dużo zrealizować, a prawie nic nie wyszło. STOP. Wybierasz kilka ( max. 3 ) głównych celów na rok. Na przykład w tym roku zaplanowałam przeniesienie bloga na własną domenę i to zrealizowałam. To był mój jeden z ważnych celów rocznych. Kolejny celem była budowa bliskich relacji i nad tym też mocno pracowałam i osiągnęłam cel. Kolejnym celem był rozwój i tu również osiągnęłam swoje zamierzenia. Trzy cele główne, które przewijały się przez cały rok.
  Te cele rozbij na mniejsze, które realizujesz w danym kwartale, a te kwartalne na jeszcze pomniejsze realizowane w danym miesiącu.
• „Nie potrzebuje dat, aby wiedzieć co kiedy zrobić.”
  W sumie nie potrzebujemy takich dat, ale nasz umysł czasami lepiej pracuje i mobilizuje się do działania, jeśli mamy jakieś „magiczne” graniczne daty. Zawsze sobie ustalam jakieś daty – zwłaszcza w celach miesięcznych. Jestem z siebie dumna, zwłaszcza gdy jestem w stanie coś zrobić wcześniej niż ta straszna dateline. Mogę się wtedy sama nagrodzić „dniem pidżamowym” ( nic nie robię, tylko siedzę w łóżku i czytam książkę ).
• „Co zaplanuję to zrealizuję”
  No właśnie, czy tak to jest? Wątpię. Trzeba planować realistycznie. Co to znaczy? Że jeśli dotychczas nie mogłaś znaleźć czasu na bieganie, to znaczy, że musisz gruntownie przeanalizować swój dzień. Co robisz i gdzie ukrywają się „zjadacze czasu”. Tak bezmyślne pstrykanie pilotem od telewizora to czas spędzony bezproduktywnie, a do tego jeszcze przygnębiający. Co przeszkadza? Może bezcelowe buszowanie w internecie?
  Najlepiej rozpisać sobie małe kroczki do tego planowanego celu. Punkt 1. 5 minut rozgrzewki, punkt 2. … itd. Jeśli zajmiesz się tym, co zaplanowałaś to nie włączysz laptopa czy telewizora. Zrób sobie detox technologiczny. Okaże się, że masz dosyć sporo czasu do zagospodarowania.
• „Dam sobie radę sama”
  Halo! Nikt nie żyje w próżni. Są wokół ciebie ludzie, o których musisz się zatroszczyć. Niech twój cel nie zasłoni Ci potrzeb rodziny i przyjaciół. Żaden cel nie jest ważniejszy od rodziny. Pamiętaj o tym i nie miej wyrzutów sumienia, jeśli jakieś plany zostaną zmodyfikowane lub porzucone. To jest życie. Wszystko płynie i się zmienia. Zawsze można dany cel trochę inaczej ukierunkować.
• „Znowu się nie udało! Jestem taka niezorganizowana”
  Czasem się wygrywa, a czasem przegrywa. A bycie zorganizowanym lub nie to kwestia doświadczenia. Trzeba się w tym ćwiczyć. Ciągle i ciągle. Z czasem będzie łatwiej ustawiać cele, będą one bardziej dopasowane do ciebie ( nie odwrotnie ). Z czasem zauważysz, że z niczym nie zalegasz, że najważniejsze sprawy są załatwione, a reszta … no cóż reszta czeka na swoją kolej.

Jak to u mnie? Rozpisuję sobie wszystko z wyprzedzeniem. Pamiętam tylko o najważniejszych celach. I nigdy nie zamartwiam się, że coś nie udało mi się zrealizować w danym roku. Jeśli cel jest naprawdę ważny, przerzucam go na następny rok. Uczymy się całe życie.

Artykuł 5 rad dotyczących planowania pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Po ciężkich i długotrwałych poszukiwaniach na polu walki zostały dwa typy. Pomóżcie…

Zasady według których się kierowałam:

• ma być ładny,
• elegancki,
• wytrzymały ( przerzucanie nim po całym mieszkaniu i z torebki do torebki – wiadomo… )
• minimalistyczny
• funkcjonalny bez zbędnych ozdóbek i druczków, z których nie skorzystam
• najlepiej, żeby miał kopertę na luźne notatki…

Szczerze tylko jeden spełnia te wymagania… Jak tylko się rozpisałam o tym – zauważyłam, że piszę o jednym konkretnym kalendarzu. Szok! A tyle pięknych oglądałam…Zajrzyjcie do Karoliny – o tu.

Kalendarz, o którym marzę to …. kalendarz, którego używał Hemingway, van Gogh, Picasso i Kapuściński (!)

Moleskine

To mój typ. Kalendarz tygodniowy, ze stroną na notatki i w miękkiej oprawie. Ten mniejszy ( 9X14 )

I cóż mam uczynić? Nie jest najtańszy, a zarazem wolałabym zielony, a nie czarny jak tu. Czas przeszukać Allegro.

Czym się kierujecie, poszukując ten idealny kalendarz? Musi mieć jakąś specyficzną cechę? Z końcem roku mam ten sam dylemat. No, który wybrać, abym za chwilę nie myślała, że tamten byłby lepszy? Jestem dziwna, ale to już wiecie. Lubię sobie wszystko zapisywać, nawet jeśli o wszystkim pamiętam… Lubię sobie rozpisać cały plan, aby rzucić na niego okiem z góry i tak zbiorczo. Wtedy mogę zobaczyć, co pominęłam, a czego za dużo dodałam. To takie moje skrzywienie.

Dlaczego lubię wszelkie kalendarze i notatniki oraz wszelakie listy? Dają mi poczucie ogarnięcia większości spraw, jakie dzieją się wokół mnie. Nie mam lekko, o nie. W naszym domu to ja jestem odpowiedzialna za umawianie wizyt u lekarza, pilnowanie różnych spotkań i imprez w przedszkolu ( Bal kostiumowy już zaplanowany na 5 stycznia – Młody będzie policjantem! ), rozliczam podatki… ( tak, tak, mam głowę do takich rzeczy i do rozumienia tych bełkotliwych ustaw podatkowych… naprawdę to rozumie ), no i na koniec – to ja organizuję nasze wakacje ( gdzie jechać, za ile, jaki transport, co ze sobą zabrać i tak dalej… ).

Lubię mieć to zapisane.

Jednak poszukam zielonego. Gdybyście taki gdzieś widzieli, to dajcie koniecznie znać. Dzięki.

* Źródło zdjęcia: http://www.moleskine.com/documents/10192/1413518/planners_18_months_new_colours.jpg?t=1433499434574

Artykuł Zaplanuj swój planner pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Czasami takie spokojne i nudne życie daje nam więcej satysfakcji i szczęścia niż żywot pełen atrakcji. Gdy czegoś jest zbyt wiele, nie możemy w pełni tego doświadczyć.

Umiar. Ani za nudno, ani zbyt intensywnie. Takie nasze codzienne, uregulowane życie czasami męczy nas okropnie. Swoją jednostajnością doprowadza na do zniechęcenia i złego humoru. Prowokujemy więc do „czegoś”. Oby to były na przykład rodzinne wycieczki na rowerach, a nie kłótnie o pieniądze.

W naszej kulturze pieniądz to temat tabu. Nie rozmawiamy o nich, chyba że w kontekście ich ciągłego braku.
Sposób myślenia – nie mówię to tym to nie ma problemu – jest najgorszym z możliwych. Rozmawiajmy o pieniądzach, aby nigdy nie stanęły między nami.

Co do mojego nudnego życia. Praca, dom, praca, dom. Poza tym dostałam taką małą niespodziankę od mojej pani kierownik. Pod koniec sierpnia będę mogła wybrać sobie parę dni urlopu. Nawet się cieszę z samego siedzenia w domu. Niestety nigdzie nie pojedziemy, bo pan mąż będzie musiał chodzić do pracy. Ale coś wymyślę dla mnie i małego. Na końcówkę wakacji jeszcze odpoczniemy.

Z kolejnej takiej małej zmiany (o której dowiedziałam się dawno, ale teraz uzmysłowiłam sobie jej znaczenie) – zmienił się okres wypowiedzenia mojej umowy na zastępstwo – też się cieszę. Teraz nie mogą mnie zwolnić w ciągu trzech dni, ale za to miesiąca. Taki szczególik. Choć nadal uważam, że to najgorsza forma umowy o pracę. Cyba nawet zlecenie byłoby lepsze. Tak na serio nadal nie wiem, kiedy mi się skończy ta praca. Dziewczyna, którą zastępuję, teoretycznie będzie nieobecna jeszcze przez rok. Ale nic nie stoi jej na przeszkodzie, aby przerwać urlop wychowawczy i … wtedy ja lecę na bruk.

Co do nudnego życia… praca, dom, praca, dom… Niby nic się nie dzieje takiego ekscytującego, ale ciągły stres jest. Od poniedziałku mały idzie na miesiąc do innego przedszkola. Wiem, że sobie poradzi. Nie wiem, czy ja sobie poradzę. Jestem chyba naprawdę nadopiekuńczą matką. Mnie ledwo co zauważano w domu, więc nie chcę, aby on miał podobnie? Jakieś zadawnione mętne lęki o odrzuceniu, ciągle we mnie siedzą.

Czy to przez lato, czy też zmęczenie materiału – nie mam motywacji do pracy. Albo zbyt wiele na moich barkach jest obowiązków i mnie przygniatają? Nie lubię tego uczucia. Mam wtedy wrażenie, że niebo na mnie spada i nie mogę oddychać. Wszystko przytłacza. Nawet myśli.

Ze środka mojego nudnego życia codziennego życzę wam udanego środka tygodnia.

Artykuł Nudne życie pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Dodatkowa korzyść z tego? Jest, a jakże. Prawie offline przez cały tydzień. Brak zasięgu nigdy jeszcze mnie tak nie ucieszył.

Ale od początku. Sama podróż była – wbrew moim obawom – znośna. Adaś dał radę w pociągu. Myślałam, że będzie się bardzo nudził w czasie podróży i będzie marudził. Całkiem nie źle nam ta trasa poszła z wyjątkiem jednego momentu.

W czasie powrotu, gdy przesiadaliśmy się w Katowicach – Adaś się zbuntował. Musieliśmy poczekać 20 minut na kolejny pociąg i mały stwierdził, że to już koniec podróży. Nie chciał wsiąść do pociągu, wyrywał się i płakał. Przyznam szczerze, że trochę zaczęła panikować. Nie bawiło mnie „kiblowanie” dwóch godzin na dworcu w Katowicach. A tak odchodził następny pociąg do domu.

Przykucnęłam obok Adasia i się pytam, dlaczego nie chce wsiąść do pociągu. A on na to, że już w domu. Tłumaczę mu, że jeszcze nie jesteśmy w domu. I czy chce jechać do babci. A on, że chce. To musi wsiąść do pociągu. On, że nie… i tak w kółko. Strasznie się denerwowałam. Aż poszłam po rozum do głowy. Trzeba myśleć jak dziecko, a nie jak dorosły. Przecież Adaś nie zdaje sobie sprawy jak skomplikuje się sytuacja, jeśli nie wsiądziemy do tego konkretnego pociągu. Szczerze jestem przeciwniczką odwracania uwagi dziecka od problemu. Bo problem jest i już. Nie zniknie. Ale wtedy po prostu odpuściłam. Zaproponowałam małemu zabawę samochodzikami w przedziale. Zgodził się. Ale sama podróż dalsza była okropna. Już po półgodzinnej jazdy mały chciał wysiadać. Musiałam z nim na rękach stać w korytarzu i pokazywać wszystko za oknem. Od krowy po zwykłe słupy energetyczne i trakcje.

Sam pobyt w Starej Wędzarni był bardzo przyjemny. Szczerze bardzo się zdziwiłam, jak czysto było w pokoju. Nawet w niektórych hotelach nie jest tak wysprzątane. Śniadanie mieliśmy w cenie noclegu – co bardzo ułatwiało życie.

Pobyt miał być bardzo intensywny, ale … w ostateczności dzień w dzień byliśmy na plaży i tylko raz pojechaliśmy do centru Gdańska. Szczerze bardzo mi to odpowiadało. Potrzebowałam takiego oderwania od codzienności.

Do plaży był spory odcinek drogi. Szło się najpierw chodnikiem, a potem skręcało się w las. Niestety komary trochę nas pocięły. Za to na plaży prawie nikogo. Bardzo mi się to podobało. Wiecie, jak to jest nad polskim morzem. Nawet palca czasami nie ma gdzie włożyć. Tam, na wyspie Sobieszewo, plaża prawie cała dla nas. Coś wspaniałego.

Codziennie po śniadaniu szliśmy na plażę. Dobre trzy godzinki spędzaliśmy tam. Wracaliśmy do pensjonatu, aby się umyć i trochę odpocząć. Obiadek mocno po południu, bo przy takiej słonecznej pogodzie nie chce się za bardzo jeść.
I znów spacerek przed wieczorem. A przed samym spanie jeszcze – mały do piaskownicy, a duży kufelek piwa. Znowu spłukanie piachu i spanie. Dosyć bez problemowo nam te dni upływały. Choć momentami, kiedy mały sprawdzał nasze granice cierpliwości i Pan Mąż miał go trochę dość.

Jak bym miał jeszcze gdzieś jechać, z pewnością wybrałabym ponownie tę wyspę. Spokój i cisza. Zero tego nieznośnego harmidru tak typowego do letnich kurortów. Z dyskotekami i durnymi sklepikami co krok.

Czy odpoczęłam? Trochę tak. Ha ha! Pan Mąż stwierdził, że odpoczęłabym całkowicie jedynie, gdyby małego nie było z nami. Nie wiem, czy tak dałabym radę. Pewnie już po dwóch dniach bardzo tęskniła za nim. Tak czasami mnie wkurza. To fakt. Ale przynajmniej zdaję sobie sprawę, że on musi, a ja powinnam spróbować go zrozumieć. Jakoś człowiek musi się nauczyć postępować w określony sposób. Skąd ma wiedzieć co można, a co nie jeśli tego nie przećwiczył? Dlatego w każdej takiej podbramkowej sytuacji biorę głęboki oddech i staram się. Naprawdę staram się być po prostu z nim i przy nim. Nie obok niego. Nie wrzeszczę i ( broń boże! ) nie biję czy szarpię. Tak, niestety zauważam takie sytuacje. Po prostu jestem i czekam.

Wakacje wakacjami, ale dziś już wracamy do pracy. Zważywszy, że (tak jak już pisałam) obarczono mnie dodatkowym obowiązkiem i sporą odpowiedzialnością – jestem trochę mniej optymistycznie nastawiona. Jednak tydzień to stanowczo za mało na odpoczynek.

Wszystkim, którzy dopiero teraz zaczną wakacyjne wyjazdy, życzę szczęśliwej podróży i jak najmniej stresu. Pamiętajcie – czasami warto odpuścić. Szkoda nerwów i czasu, który być może spędzilibyście na fajnej zabawie.

Artykuł Pendolino pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Następnym razem odezwę się na koniec miesiąca.

Przyda nam się małe oderwanie od internetu. Ale obiecuję, zdjęcia będą robione.

Z rzeczy bardzo ambiwalentnych to fakt uraczenia mnie dodatkowymi obowiązkami w pracy. Nie wiem, czy cieszyć się, czy płakać.Jak Pan Mąż stwierdził: „jeśli dokładają odpowiedzialnych obowiązków, to znaczy, że jakaś przyszłość w tej firmie chyba musi być dla Ciebie.”

W sumie tak. Ale przeraża mnie trochę ogrom odpowiedzialności i ogarnięcia masy wiedzy w bardzo krótkim czasie.

Co będzie? Na razie tym się nie martwię. Przede mną odpoczynek – zasłużony. Plan wykonany może nie perfekcyjnie, ale jakoś. I na dziś mi to wystarcza.

Wdech, wydech, … włączamy tryb odpoczynku, detoksu elektronicznego i od toksycznych ludzi. Bach!

Artykuł Na temat pochodzi z serwisu To co najważniejsze.