od czego zacząć?

Tak, jak wspomniałam wyżej, kursu nie przerobiłam jeszcze. Ale pierwszy krok (co by nie odkładać realizacji kursu) – wydrukowałam checklistę z modułami

Od czego zacząć? Od tego, co ja zrobiłam – wydrukuj chceklistę! Wtedy będziesz mogła na bieżąco odhaczać wszystkie przerobione moduły oraz zapoznanie się z wszystkimi dodatkami. A wierz mi, tych dodatkowych materiałów w każdym module jest wiele.

O czym usłyszysz w tym kursie? O planowaniu i realizowaniu celów! A tak serio, to chodzi nie tylko o samo realizowanie lub planowanie…
Ola zaczyna od podstaw, czyli wytyczanie celów. Bez tego nie ma co planować, no bo cóż masz planować i realizować, jeśli nie masz celu.

Modułów w sumie jest siedem i każdy jest ważny. A co jest kluczowe – trzeba je przepracowywać po kolei. Jeden wynika z poprzedniego. Nie przeskakujemy, bo to nie ma sensu.
Co jeszcze jest przy tym kursie – nie gonimy się. Nie ma sensu realizowanie tego kursu w jeden dzień. Niewiele z tego wyciągniesz, jedynie zużyjesz swój czas i … tyle.

Dlatego lepiej się nie śpieszyć, wykonywać każde ćwiczenie (!). A znajdziesz je w każdym module.
Kiedy przerabiałam #kursoksiążkę to okazało się, że zdecydowanie wolę działać swoim tempem. Czasem nad jakimś tematem musiałam posiedzieć nawet kilka dni, a nawet tydzień!

Co rekomenduję, to zapisanie sobie ile czasu i kiedy będziesz pracować nad kursem. Z #kursoksiążką pracowałam w ten sposób, że ustawiałam sobie timer i przypomnienie w telefonie.

Timer odmierzał 30 minut w pełnym skupieniu na przerabianiu #kursoksiążki, a przypomnienie na telefonie codziennie monitorowało, czy już dziś odhaczyłam mój czas z Budzyńską. Takie działanie sprawdziło mi się rewelacyjnie, bo codziennie pracowałam, systematycznie i z łatwością mogłam przepracowywać wszystko w głowie.

co będzie najciekawsze

Chcesz wiedzieć, co znajdziesz w kursie? Jasna sprawa, że napiszę. Większość tematów związanych z planowaniem, zarządzaniem sobą w czasie, realizacją celów, produktywnością … i wiele innych, bardzo mnie interesują. Wręcz czasami mam przesyt. Wtedy czytam jakiś kryminał lub inną powieść beletrystyczną. Tak, aby móc z czystą głową wrócić do rozwojowych.

Tak, jak wspomniałam wyżej, kurs zaczyna się od wprowadzenia, jak wytyczać i realizować cele. Właśnie tu można się dowiedzieć, dlaczego realizacja dotychczas nam nie wychodziła lub wychodziła nie do końca tak, jak chciałaś. Przemyślenia na temat swoich standardowych zachować, naszych takich podstawowych strategii, które wcale nie muszą być właściwe.

Kolejny moduł to bardzo miłe zagadnienie związane z szukanie swojego celu. Co tu znajdziesz? Poza standardowym audio Oli, super dodatkowe materiały:

• jak odkryć swoje mocne strony,
• pytania, które pomagają odnaleźć cel,
• wartości, którymi się kierujesz,
• lista talentów.

I co? Już drugi moduł i tyle dobra, prawda? A w kolejnym znajdziesz zagadnienia dotyczące motywacji. Później mamy definiowanie i ustalanie celów. Czy to co chcesz osiągnąć, to te osławione przerażające cele? Mówi się, że cele ambitne powinny nas przerażać. Jak dla mnie każdy cel związany z dziedziną, która jest dla mnie mega nowością, są przerażające, więc i ambitne . Dla otoczenia mogą wydawać się absolutnie łatwiznami.

I dla mnie najbardziej interesujący moduł: tworzenie planu działania. Uwielbiam rozbijać wszystko na czynniki pierwsze. Harmonogramy i plany działania mają dla mnie wartość talizmanu. Może to zabawne, ale z planem, gdy wiem, co mnie czeka (nawet jeśli tego czegoś muszę się najpierw nauczyć) czuję się pewniej. Oswajam ten strach przed ogromnym wysiłkiem, jaki jest nauczenie się czegoś nowego i zrealizowanie (dla mnie ambitnego) celu.

Co jeszcze jest w kursie? Jak realizować te wszystkie zadania, które nas przybliżają do realizacji jakiegoś celu. I chyba jedna z najtrudniejszych rzeczy – jak je wprowadzić w swój plan dnia. Kiedy działać, aby było to działanie efektywne, produktywne? Tu warto przyjrzeć się „Krzywej efektywności dobowej”. Z pewnością słyszałaś o chronotypach ludzi. Jeśli nie, to polecam Ci książkę „Potęga kiedy”  autorstwa dr. Brous.

I w ostatnim module dowiesz się o czymś, o czym wszyscy zapominają, a jest mega ważne! Monitorowanie i ocenianie co działa, a co nie. Kiedy monitorować? Jak? I kiedy robić podsumowania z oceną swoich działań? To wszystko dowiesz się z ostatniego modułu.
Osobiście preferuję monitorowanie na bieżąco, a podsumowania robię przynajmniej raz na miesiąc. Wtedy mam możliwość wprowadzenia od razu poprawek w swoje działania i zmodyfikowanie zadań.

Ok, myślę , że choć trochę zainteresowałam Cię tym kursem. Jeśli masz problem z dowiezieniem celu do końca, zdecydowanie polecam ten kurs. Z tego, co już wiem z #kursoksiążki, ten kurs będzie mocniejszym pogłębieniem jej. Dlatego już ściągnęłam z półki #kursoksiążkę i będę lecieć z modułami … Mój cel – realizacja (odkładanego chyba od grudnia zeszłego roku) kursu.
Zerknij do sklepu Oli – znajdziesz tam nie tylko kursy online, ale też przecudowne plannery, książki, artykuły piśmiennicze i … kawę . >>>TUTAJ

Artykuł celuj w kurs lub kurs na cel… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Jeśli dopada Cię czasem prokrastynacja, to koniecznie zainteresuj się tym kursem. Czy to będzie tekst pochwalny na dany temat? Skądże! Dowiesz się, co mi dało przerobienie tego kursu i dlaczego co jakiś czas do niego zaglądam ponownie.

moduły

Cały kurs składa się z 7 modułów. Każdy podzielony tematycznie. Każdy ma notatkę wizualną, nagranie audio, jego transkrypcję. I jedna z najważniejszych rzeczy: ćwiczenia!

Ćwiczeń nie należy pomijać, one są najważniejsze w tym wszystkim. Samo przesłuchanie lub przeczytanie danego modułu daje dużo, ale przepracowanie zdobytej w ten sposób wiedzy, to sedno sprawy.

O czym dowiesz się z kursu? Między innymi, dlaczego odkładasz wykonanie pewnych rzeczy. Czasami nie uświadamiamy sobie, co nami kieruje. Ta wiedza pomaga nam przełamać impas, pracować nad tymi rzeczami.

Dowiesz się też, dlaczego nasze odkładanie na później odbija się na innych i na naszym samopoczuciu. Generowanie sobie dodatkowego stresu… warto ograniczyć, prawda?

Co później? Mamy metody i techniki działania. Czyli to, co nam pomoże wyrwać się z matni ciągłego oszukiwania się, że jeszcze zdążymy coś zrobić.

Opracowanie nawyku wykonywania teraz jest tą częścią kursu, która mnie najbardziej zainteresowała. No, bo jak? Jak się „zmusić”? Kiedy się jednak nie czuje chęci zrobienia czegoś. I odkryłam coś, co praktykuję od dawna, bardziej intuicyjnie. Samodyscyplina i planowanie . Bez tych dwóch rzeczy pewnie nigdy niczego bym nie zrobiła. Bo moje ciągoty do perfekcjonizmu dawałyby o sobie znać.

Co jeszcze powoduje odkładanie? Strach. Strach przed zadaniem, projektem, reakcją innych na rezultat projektu. Co ludzie powiedzą!
Teraz się z tego podśmiewam troszeczkę, ale … jeszcze do niedawna sama miałam takie myśli i to mnie mocno blokowało przed działaniem. W efekcie – odkładałam na „wieczne nigdy”.

Kurs ma jeszcze jeden bardzo pojemny moduł: Bonusy. Zajdziesz w nim (Uwaga!) dwa webinary, całe wyzwanie #rusz4litery, wyzwanie #zróbtodziś, miniporadnik „8 sposobów, by nie odkładać na później” i motywatorki, czyli cytaty motywujące… Sporo, prawda?

wnioski

Poza wspomnianym wyżej wnioskiem, że samodyscyplina i planowanie to klucz do nie odkładania, mam jeszcze kilka przemyśleń. Wszystkie kursy Oli (i #kursoksiążki) bardzo mocno otwierają głowę na nasze przekonania i nieświadome działania.

Często nie mogę zacząć i odkładam rozpoczęcie w ogóle jakiegoś planu, bo:
1. nie wiem – a niewiedza wzbudza strach,
2. perfekcjonizm – który wpędzał mnie w maraton zdobywania wiedzy, więcej i, więcej i więcej…
3. … cudze cele … -z niedowierzaniem odkryłam ten czynnik . Kiedy „nie czuje” się celów, to ciągle to odkładamy na później, lepszy czas itd.

Najważniejsze to wiedzieć co szwankuje i pracować na tym. A później przeciwdziałać tym czynnikom. Z nie wiedzą na jakiś temat radzę sobie od zawsze (chyba) w jeden sposób, który działa bezbłędnie.

Zawsze, kiedy wpadam na jakiś „genialny” pomysł najpierw sprawdzam, co wiem, aby go zrealizować. Wtedy też dowiaduję się, czego nie wiem . Robię listę tych rzeczy i jako pierwsze zadanie takiego projektu jest zawsze: znaleźć źródła wiedzy. Później następuje etap drugi i zagrożenie „odkładania” nr 2.
Moja tendencja do perfekcjonizmu, czyli aby wiedzieć wszystko na dany temat, bardzo mocno uprzykrza mi życie. Ale mam na to sposób. Związany z planowaniem, a wiesz, że uwielbiam planować.

Zawsze mam plan minimum. Po jednym narzędziu do wykonania danej czynności, rzeczy, po jednym źródle z danej dziedziny wiedzy. Gdybym miała postawić landing page do zapisu na newsletter, a nie wiedziała na ten temat nic, to mój plan minimum wyglądałby np. tak:

1. Landing page – pewnie wybrałabym Ewelinę Muc i jej kurs WP dla zielonych
2. Newsletter – zdecydowanie mój wybór padł by na Justynę Stańską – Italiana Marketing i jej kursy.

Z tych dwóch źródeł dowiedziałabym się jakich narzędzi potrzebuję, platformy do mailingu, jak napisać sekwencję powitalną, jak kupić domenę i postawić prostą stronę.
A wiesz, że są jeszcze inni? Jest Gosia Gościniak, jest Paulina Maj i wiele innych specjalistów w tych dwóch wymienionych dziedzinach. Jednak pewne jest, że jak zaczniesz ich wszystkich czytać, kupować kursy itd. to wpadniesz w pewną pułapkę.
Ciągle będziesz zdobywać wiedzę, ciągle i ciągle. Cały czas będziesz myśleć, że trzeba więcej i więcej wiedzieć. To wszystko odsuwa naszą realizację celu, jakim było zdobywanie listy mailingowej. Tak mocno zakopaliśmy się w przygotowaniach, że nie postawiliśmy w tym kierunku ani jednego kroku!

Określ, ile potrzebujesz wiedzieć, aby zacząć i od kogo (konkretnie!) zdobędziesz wiedzę. To cię uchroni przed ciągłymi przygotowaniami.

A punkt 3.? Wpadłam na to ostatnio, kiedy nie mogłam zmobilizować się do banalnego zadania. Proste w wykonaniu, ale musiałam do tego po prostu usiąść. Zawsze coś innego wskakiwało i odkładałam, odkładałam, odkładałam. Mój rekord to odkładanie z tygodnia na tydzień przez dwa miesiące. Kiedy w końcu się do tego zabrałam, zabrało mi to 20 minut. Serio. Widzisz ten paradoks? Coś, co trwało raptem 20 minut, odkładałam przez dwa miesiące! Dlaczego? To nie był mój cel. Nie czułam jakiegoś wewnętrznego entuzjazmu, chęci realizacji tego. Cel całkowicie nie interesował mnie. BA! Jedna z tych rzecz, o których Ola Budzyńska mawia „pierdołowate”.
Czy znalazłam sposób na to? Tak. Planowanie! I to bardzo konkretne, bez możliwości przesuwania terminu. Konkret polega na podaniu daty i godziny wykonania osobie, dla której mam to wykonać.
Muszę bardzo mocno pilnować się z tymi zadaniami, bo najchętniej wykonywałabym tylko te, które powodują, że czuję dreszczyk przyjemności…

Co rano siadam z listą zadań na dany dzień i wykonuję zadania (nawet te, które nie wchodzą do realizacji moich celów). Ustaliłam pewien schemat działania, dzięki temu moja samodyscyplina ma się coraz lepiej.

Mimo wszystko nadal zdarza mi się coś odłożyć. Jak każdemu. Najważniejsze to wiedzieć, że tak jest i dlaczego to się dzieje.
Czasami musimy odpocząć i odłożyć wszystkie zadania na później. Ważne jest, żeby nie weszło to nam znowu w nawyk!

Odpoczynek jest ważny, ale ćwiczenie się w samodyscyplinie również.

Artykuł Na co czekasz? „Zrób to dziś”! pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Lubię mieć pod ręką notatnik. Sprawdza się, kiedy mój komputer już jest wyłączony. Podobnie jak komórka. Coraz częściej staram się, jeśli nie jest to konieczne, wyłączać z sieci.

Z kilku powodów, ale najważniejszy teraz to ten, że już nie mogę słuchać, ilu ludzi umarło lub jaką głupotą i brakiem odpowiedzialności odznaczyli się inni współobywatele naszego kraju.

O tym ostatnim może spokojnie powstać osobny post! Tak się tworzą pomysły na wpisy.
Coś zauważamy w naszym otoczeniu, aczkolwiek teraz nasze otoczenie to przede wszystkim sieć i to, co za oknem .

Bank pomysłów

Co to za miejsce? Czy koniecznie każdy, kto prowadzi blog lub profil w social mediach, tego potrzebuje?Ujmując to jak najprościej: TAK. Ale może napiszę coś więcej, co rozumie przez Bank pomysłów.

co to?

To może być notatnik, plik w komputerze, tablica na Pintereście(!). Cokolwiek, gdzie możesz zapisać pomysł, zdjęcie, które Cię zainspirowało, kilka zdań, nad którymi rozmyślasz.
Wiele osób wykorzystuje do Banku tablicy na Trello. Tak naprawdę forma nie ma znaczenia. Jedynie, o co musisz zadbać to:

• częste porządki w zapiskach, plikach, zdjęciach itp. w Banku pomysłów,
• aby było to jedno miejsce. Koniecznie! Rozproszenie wszystkich pomysłów, nie pomogą w selekcji i wyborze pomysłu na wpisy blogowe (lub na profile w social mediach),

Konieczny?

Jak już wspomniałam, według mnie każdy, kto cokolwiek publikuje w sieci, powinien mieć takie miejsce, gdzie będzie miał bazę pomysłów. Dlaczego? Posiadanie Banku pozwala opracować jakąś spójną strategię treści. Wiemy, w jakim kierunku rozwija się nasza komunikacja z naszą społecznością.
Wiemy, co i jak chcemy „mówić”.

Czy można się bez niego obyć? A z pewnością. Można za każdym razem zastanawiać się: „I o czym ja mam teraz pisać?” Ale istnieje wtedy niebezpieczeństwo, że nasze posty będą bardzo nie regularne, a nasza społeczność nie będzie wiedziała, czy chce nas obserwować, czy jednak już dawno nic nie było, więc zrezygnują z zaglądania na nasz blog lub profil.

Szkice

Ok, mamy Bank pomysłów i co dalej? Tak, jak wspomniałam, najlepiej segregować co jakiś czas te pomysły i wybrać kilka na najbliższy np. miesiąc. Tak przygotowane tematy możemy już pomalutku przygotować do wstępnych szkiców. Ja zawsze tworzę szkice postów blogowych i zapisuję konkretną datę planowanej publikacji bezpośrednio w panelu WordPressa.

Co jeszcze? Szukam grafik, jakie będą pasowały do konkretnych wpisów, przypisuję kategorię i wpisuję słowa tagi, jakie mają się pojawić we wpisie.

Konkretne wskazówki jak napisać post blogowy znajdziesz, klikając poniżej w grafikę:

Tam możesz się dowiedzieć, jak w sposób bardzo metodyczny podejść do pisania wpisów blogowych. Na co zwrócić uwagę, co trzeba przemyśleć wcześniej.

Z racji mojej ostatniej nieobecności w sieci, starałam się jak najmniej „siedzieć” przed laptopem, dla tego przesiadłam się na staromodny standard: notes+pióro.

Ostatnio zostałam posiadaczką cudownego notesu do Oli Budzyńskiej z kolekcji #pastelove oraz pióro marki Kaweco . I właśnie tam lądują obecnie moje zapiski i przemyślenia.

Notatki

Po co mi notatki? Czasem coś mi się zalęgnie w głowie i obracam tym na wszystkie strony. Sprzątam, robię obiad, bawię się z chłopakami i … myślę. To taka moja „inkubacja” pomysłu.

Po takim procesie myślowym , kiedy chłopaki już w końcu śpią, ja siadam sobie i piszę. Dlaczego ręcznie? Z prostego powodu: pomijając fakt, że nie włączam już laptopa, aby ograniczyć jego wpływ na mój sen, to przy pisaniu ręcznym lepiej mi się układają słowa. Łatwiej jest mi przelać to, o czym myślę na papier.

Jeszcze o tym wpływie na sen. Niestety ostatnio młodszy gorzej śpi w nocy i często muszę do niego wstawać. Efekt jest taki, że czasem jestem później za dania półprzytomna. Łapię się każdej możliwości, abym dodatkowo nie powodowała u siebie bezsenności. Wystarczy, że stres, lęk i brak bezpieczeństwa wpływa na moją psychikę i stan neurologiczny.

Mały śpi ze starszakiem w pokoju od początku roku. Jak dla mnie to duże osiągnięcie, bo wcześniej nie szło go nawet zostawić na 5 minut śpiącego, momentalnie się budził.

Czy widzisz kolejny temat na wpis? Bo ja tak! Tak właśnie buduję zawartość mojego Banku pomysłów. Chciałam zanotować o nowym postępie w rozwoju malucha i już w mojej głowie mam rozwinięcie tematu: sen wszystkich członków rodziny i wpływ kwarantanny narodowej na niego. Jedni nie widzą tu żadnego wpływu, a inni nie śpią po nocach…

Ale! Wracając do notatek. Każde zdanie, akapit, słowa klucze pomogą nam, kiedy już usiądziemy do pisania. Pamiętaj, że jeśli zastanawiasz się nad tym, co napisać w momencie wpatrywania się w ekran monitora lub edycji posta w social mediach, to … Trochę nie tędy droga. Wtedy tworzenie sprawia „ból” i trwa zdecydowanie za długo! Miej plan (dobry plan nie jest zły!) i skupiaj się na jego wypełnianiu. Wtedy na pewno Twoje treści w sieci będą spójne i zgodne z tym, co chcesz przekazać. A dodatkowo zyskają na regularności, co przełoży się na lojalnych obserwatorów lub czytelników.

Warto? Myślę, że tak. A Ty masz jakiś sposób na to, aby nie cierpieć na brak tematów na posty? Podziel się z nami w komentarzu.

Ps. Dziś jest wyjątkowy dzień. Dwóch z moich najważniejszych mężczyzn w życiu ma dziś urodziny.
Dzieli ich dokładnie 30 lat.
Niestety jeden z nich odszedł już do innego świata.
Drugi to ojciec moich chłopaków, moja miłość

Artykuł Brak tematów do wpisów? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Nawet to nie zniechęciło mnie ani nie odstraszyło od dowiedzenia się, jak to się dzieje, że te programy na komputerze działają.

właściwy cel

Jestem właśnie w trakcie przerabiania #kursoksiązki od Oli Budzyńskiej pod tytułem ” Cele i planowanie”. Choć generalnie nie mam problemu z planowaniem i realizowaniem własnych celów, to uświadomiłam sobie kilka bardzo istotnych rzeczy na ten temat.

W którymś rozdziale analizujemy, jak realizujemy lub nie cele, które sobie założyliśmy. To był bardzo pomocny rozdział.

Ja i język Java spotkaliśmy się po raz pierwszy jakieś pięć lat temu. Zakładałam, że chcę zmienić branżę na kodowanie, a Java jawiła mi się jako najlepszy wybór.
Było to bardzo ambitne z mojej strony. Wewnętrznie czułam, że to moja droga. Wiedziałam, że to tylko pierwszy krok na drodze do samospełnienia.

Robiłam bym to, co lubię najbardziej – kodowała.

Pierwszy cel do realizacji to poznanie nowego języka programowania na poziomie takim, aby móc ubiegać się o stanowisko juniora. Tu nastąpił pierwszy zgrzyt, bo poza znajomością Javy, okazało się, że potrzebuję posiadać jeszcze kilka dość kluczowych umiejętności.

Nie byłabym sobą, gdybym nie zrobiła z tego planu działania. Miałam wszystko rozpisane. Wybrałam kurs online Javy i zakupiłam kosmicznie drogą książkę o tym języku (Książka Cay S. Horstmann, Gary Cornell, „Java. Podstawy”). Kobyła straszliwa i przerobiłam jej część nawet…
Leciałam z kursem. I wszystko wydawało się, że zmierza w dobrym kierunku.

Nie przewidziałam kilku czynników. Mianowicie, w momencie, gdy dowiedziałam się, że szanse na pracę zdalną jako programistka Javy są znikome… opuścił mnie zapał do nauki.
Kolejne moduły realizowałam coraz rzadziej i miałam coraz mniej entuzjazmu.

Mój cel był błędny! Stąd problemy. Chciałam pracy jako programistka, a nie poznawania nowego języka. Bardziej skupiłam się na efekcie, a nie samym procesie zdobywania wiedzy i umiejętności.

Prawidłowy cel to: nauka Javy. Dlaczego? Bo programista tak na serio uczy się ciągle i ciągle… bez przerwy. Technologie się zmieniają i trzeba za tym nadążyć.

błędy, błędy

Głównym błędem był niewłaściwie określony cel. Tak jak wspomniałam wyżej. A kolejne bezpośrednio z nich wynikały.

Co z tą motywacją? Tak naprawdę nie zastanawiałam się nad nią, dopóki mnie nie przystopowało i nie wiedziałam co dalej. Omijałam kolejne sesje nauki, sesje stawały się coraz krótsze. Ogólnie, tak, zmuszałam się do tego, wymyślałam setki powodów, aby odroczyć kolejną sesję itd.

Motywacja się skończyła w momencie uświadomienia sobie, że moja praca, moja nauka nie pomoże mi osiągnąć zakładanego celu – zdobycia pracy juniora. I co mi się zdarza bardzo rzadko, poddałam się tej myśli.

Java jako język programowania nie należy do najłatwiejszej, to już Python jest bardziej przyjazny. W swej arogancji stwierdziłam, że oczywiście to coś dla mnie. To był drugi błąd. Odpowiedni poziom trudności celu to kluczowy parametr. Bez tego tracimy motywację i nawet nasza samodyscyplina może temu nie podołać. Zbyt mocno musimy się zmuszać, bo wewnętrznie czujemy, że nie damy rady. Ale przecież samo uczenie się frontendu to takie …. hmmm zwykłe i osiągalne dla innych, prawda? Cel musi być osiągalny przez nas.

Sądziłam, że dam radę sama. Eh, ileż to razy twierdziłam, że nie potrzebuję wsparcia! A bez tego ani rusz. To był trzeci błąd. Wsparcie. Pan Mąż widział tylko, że klikam w klawiaturę i nie rozumiał dlaczego „marnuję” czas na takie coś. Nie wyjaśniłam mu, dlaczego jest to dla mnie takie ważne.

Kolejnym błędem było ciągłe rozpraszanie się. Praca programistki była celem złożonym z kilku pomniejszych i każdy realizowałam w tym samym czasie. W moim przypadku był to nie wybaczalny błąd. Zauważyłam, że zawsze muszę się skupić tylko na jednym zadaniu. Nie stawiałam również za swój cel samego procesu uczenia się (jak wspominałam wyżej).
Nie miałam też planu awaryjnego na wypadek rozpraszania. Co zrobić, gdy codzienność będzie domagała się o uwagę? Nie miałam alternatywy. Uczyłam się z doskoku. Określałam jedynie, że musi to być codziennie, bez konkretnej godziny lub czasu, jaki na to przeznaczę.

Wszystkie te czynniki spowodowały, że pewnego dnia nie usiadłam do kolejnego modułu, nie przeczytałam kolejnego rozdziału z książki. A potem był kolejny taki dzień i kolejny.

Aż wreszcie pojawił się Bootcamp frontendu i całkowicie Java poszła w odstawkę.

Czy wrócę do Javy? Z pewnością. Kiedy? Nie wiem. Jak na razie mam bardzo malutki i całkowicie osiągalny cel dla mnie: uczyć się JavaScript. Sam proces poznawania (a raczej przypominania sobie na nowo) podstaw JS będzie w tym roku moim celem z zakresu kodowania.

A Ty jakie błędy popełniasz, kiedy określasz cel? Napisz w komentarzu lub w wiadomości.

Artykuł Dlaczego mi nie wyszło z Javą? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

O co tyle hałasu? Podsumowuję ten rok pod kątem czytelniczym. Będzie dość krótko. Załączam plik, w którym zapisuję tytuły (choć mam też swój tajny notesik )

Po co czytać i o co tyle rabanu robię?
Może to się wydawać bardzo dziwne, ale lubię poznawać nowe rzeczy, uczyć się.
Tak, ktoś pewnie już się stuka w głowę na te słowa.

Czytając, poszerzamy własne horyzonty, ale też nabieramy dużo większego dystansu do siebie i innych. Z natury działam przekornie. Nie ogólnie przyjętych terminach i co innego. Zawsze pod prąd i … jak na razie nic mi nie zaszkodziło. Raczej podjęłam dosyć niepopularne decyzje.

Ale o czytaniu miało być. W pliku poniżej możecie coś dziwnego zauważyć. Mianowicie dosyć dużo czytam poradników. Hmm… w przyszłym roku chcę to zmienić . Będzie więcej beletrystyki.

podsumowanie 2017 roku

W skrócie: tego roku przeczytałam tylko 37 pozycji. Dlaczego? Hmm… to roku, w którym pojawił się Maluszek u nas. Miałam trochę więcej na głowie. I to cała tajemnica. Pamiętam, że też nie miałam zbyt wiele siły na końcówce ciąży i tylko przysypiałam. Męczyły mnie skoki hormonów…

Co jeszcze? Przeczytałam tylko dwie książki popularnonaukowe: Sekretne życie drzew i JavaScript dla dzieci. Obie były bardzo fajne.
Poradników zaliczyłam 11. Reszta to beletrystyka.

Na szczególną uwagę zasługuje oczywiście książka Oli Budzyńskiej „Jak zostać panią swojego czasu (poz. 14) oraz „Insight” Michała Pasterskiego (poz.25)

podsumowanie 2018 roku

W tym roku było już lepiej. Przeczytałam w sumie 61 pozycji, o 24 więcej niż rok wcześniej. Więcej było też poradników, ale też i beletrystyki.

Poniżej całe zestawienie.

Na co zwrócić tym razem uwagę? Oczywiście e-booki Oli Budzyńskiej: „CZAS NA BIZNES ONLINE. JAK WYSTARTOWAĆ I NIE SPLAJTOWAĆ ” oraz „PROMOCJA I SPRZEDAŻ W BIZNESIE ONLINE”.

Poza tym w tym roku poznałam pozytywną dyscyplinę ( poz. 40 i 47).

Myślą przewodnią był jedna minimalizm, co widać po ilości poradników w tej tematyce

podsumowanie roku 2019

To będzie bardziej określenie trendu. Mamy jeszcze cały miesiąc do końca roku. A to oznacza minimum 4 przeczytane książki. A jedną z nich będzie z pewnością coś, na co czekam.

Teraz przebieram nóżkami, bo za parę dni odbiorę zamówioną książkę w bibliotece Radka Koterskiego „Włam się do mózgu”. Najpierw bardzo chorowałam na tę książkę, aby kupić… ale byłam twarda. Aż w mojej bibliotece się pojawiła. Niestety rezerwacje na kilka miesięcy. Teraz, już niedługo się do niej dobiorę.

Co się zdarzyło w tym roku? Tabela poniżej.

Jak to wygląda obecnie? Mianowicie na liczniku jest 52 pozycje, więc spokojnie przekroczę zeszłoroczny wynik. Tendencja zwyżkowa.
Poradników 16, popularnonaukowych – 3.

Tendencja wygląda tak: mniej poradników na rzecz beletrystyki.

A kogo polecam? Justynę Sańską/ Italianę (poz.51) i Kasię Grządkę (poz.13)

po co te zestawienia

Ostatnio natykam się dosyć często, że kobiety „skarżą się”, że nie mają czasu na czytanie. Uwaga! Mam dwóch chłopaków, z czego z jednym latam praktycznie co dzień na inne zajęcia i terapie. Piszę bloga i rozwijam własny biznes. Zajmuję się zleceniami od klientek. Uczę się programowania i jeszcze kilku innych rzeczy… i mam czas na czytanie.

Jeśli uważasz, że siedzenie z czytnikiem e-booków lub książką to jednak trochę strata czasu, to proponuję wykorzystać audobooki. Tak, Ola Budzyńska też ma audiobooki, spokojnie .
Kiedy sprzątam lub gotuję słucham audiobooków na Audiotece. Długo myślałam nad subskrypcją u nich. Ale przekalkulowałam. Policzyłam, ile bym teoretycznie wydała, kupując audiobooki „normalnie”, a ile mogę pobrać za 19,90 zł miesięcznie. I zdecydowanie twarda matematyka wygrywa. Subskrypcja zdecydowanie daje radę.

Czas chyba uwolnić się od wymówek, prawda? Każde 15 minut z literaturą przed snem zwróci Ci się z nawiązką.

Artykuł To ile przeczytanych?? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Zanim zaczniemy planować, musimy mieć cele. A skąd wziąć cele? Ha! Trzeba mieć wizję. Te słowa mogą nie wiele mówić komuś, kto nigdy nie starał się cokolwiek zaplanować. Od nich zacznę.

od czego zaczynam?

Wizję powinna mieć każda z nas. Czasem jest to bardzo jasny obraz, a czasem bliżej niedookreślone wrażenia. Wiemy albo co chcemy od życia lub czego absolutnie nie chcemy. To też jest dobre. Nikt nie powiedział, że musisz wyryć złotymi zgłoskami wizję siebie i absolutnie jej nie zmieniać nigdy!
Moja wizja siebie zmienia się praktycznie raz na parę lat. Czy to źle? Ależ nie! Po prostu dostosowuję ją do obecnej sytuacji. Moja wizja siebie, gdy studiowałam była całkiem inna od tej obecnie, gdy jestem mamą dwójki chłopców. Przecież to logiczne i jak najbardziej naturalne.

Określ swoją wizję siebie. Jak się do tego zabrać? Po prostu odpowiedz sobie na kilka pytań. Najlepiej na piśmie, abyś mogła do tego wracać i w razie czego weryfikować.

• Kim chcę być?
  np. szczęśliwą mamą, niezależną finansowo kobietą, ekspertką w jakieś dziedzinie. Pomyśl, co chcesz od życia.
• Jak chcę się czuć?
  np. pewna siebie i asertywna, wolna, zdrowa, radosna, spełniona(!)
• Co chcę mieć?
  np. czas dla rodziny, własny biznes, domek w lesie
• Co zrobię dla siebie i dla świata?
  np. własną przestrzeń dla pracy, pokażę innym, że można, będę edukować i dzielić się doświadczeniem.

Tak powstaje wizja. Później schodzimy na większe szczegóły i określamy cel. To może być: więcej czasu spędzanego codziennie z dziećmi, założenie własnej firmy lub bloga/vloga, więcej się ruszać lub ćwiczyć, zdrowiej się odżywiać („Zamień chemię na jedzenie”Joanny Bator – świetna książka o tu). Cele muszą być powiązane z wizją ciebie, ale już bardziej konkretne.

zawsze od razu na rok?

To zawsze wszystkich przeraża. O jejciu! Muszę na rok z góry mieć cele do realizacji? Serio?
Mam dobrą wiadomość dla Ciebie. Nie! Nie musisz mieć celów ustawionych na rok. W tym roku przekonałam się, że taka presja mnie raczej demotywuje, a co gorsza – po pewnym czasie zapominam o części celów.
I nie jest wcale powiedziane, że 3 cele to jest za mało, a 20 to za dużo. To Ty i tylko Ty ustalasz, ile jest za dużo, a ile za mało.

Ja zaczęłam planować i ustalać cele kwartalnie ( a dokładnie – aby nie trzymać się sztywno miesięcy – 12 tygodni) Na każdy 12-tygodniowy okres ustalam cele. Mam jeden lub dwa takie spore, powiedzmy, że roczne lub dwuletnie, ale są one później podzielone na te mniejsze 12-tygodniowe. Dlaczego? Hmmm… … chyba mam wtedy większą kontrolę, co się dzieje i lepiej mi idzie utrzymanie samodyscypliny, gdy widzę szybsze efekty realizacji danego celu.

Ok, jesteśmy przy celach. Odpowiedz sobie (tak, najlepiej zapisując to ) po co Ci jest ten cel. Co z tego będziesz miała? Na przykład spędzanie więcej czasu z dziećmi. Po co? Aby miło spędzić czas, nie myśleć o prozaicznych rzeczach, bo to jest przyjemne, zacieśniasz więzy z dzieciakami, możesz pobawić się samochodzikami(!). I wiele jeszcze innych powodów…

Następnie odpowiedz na pytanie kiedy. Czy to będzie tylko przez najbliższe 12-tygodni (z możliwością przedłużenia), a może od razu cały rok? To Ty decydujesz.

Do realizacji tego celu co potrzebujesz? I tu jeż musisz bardziej się wysilić. Na przykład, jeśli chcemy się zdrowo odżywiać, to z pewnością musisz wyrobić sobie nawyk robienia zakupów z listą, znalezienie pysznych przepisów, zorganizowania sobie czasu dla gotowania, a może kupienia nowych garnków?

Kiedy to wszystko już sobie rozpisałaś, a czasami uświadomiłaś pewne zależności i sytuacje, przechodzimy dalej.

co z realizacją?

Tu przechodzimy już do konkretów. Najlepiej założyć sobie najzwyklejszy zeszyt, gdzie będziemy sobie wszystko notować. Ja od dawna uwielbiam plannery od Oli Budzyńskiej (możesz je sobie zobaczyć i kupić w jej sklepie o tu) i w nich sobie wszystko rozpisuję.

Mamy cele i teraz trzeba je przekuć na konkretne działania. To wcale nie jest proste, a wręcz trudne. Bardzo dużo osób właśnie tu utyka i stwierdza, że po prostu jest niezorganizowaną osobą i już!

Ja się do tego zabrać? Wybierz cel i podziel je na mniejsze cele (ja nazywam je „punktami kontrolnymi”, Ola z kolei „krokami milowymi”) Co to może być? Na przykład masz cel: założenie własnego biznesu. To ogromny cel i praktycznie patrząc na niego, jesteśmy przerażeni ogromem spraw do załatwienia. A należy go po prostu podzielić na mniejsze cele. Co będzie potrzebne do założenia biznesu? Na pewno sprawy urzędowe typu CEIDG, zatroszczenie się o księgowość itd. Kolejnym celem może być określenie wizji, misji i grupy docelowej (nawet to powinien być pierwszy i najważniejszy pod cel. Musisz wiedzieć dla kogo chcesz „uderzać”). Przyda się też pewnie jakiś produkt lub usługa – trzeba to wymyślić, prawda? A najlepiej zaprojektować lub stworzyć na początek choć jedno z nich. Hmmm to pewnie jeszcze jakaś strona www, fanpage na Facebooku, konto na Insta, Twitter, YouTube itd. Powiedzmy, że ten cel można nazwać jako „obecność w sieci”.

Sporo? Trochę tak, ale przecież nie robisz tego wszystkiego na raz. Każdy pod cel musi mieć własne zadania.

Na przykład: w „obecność w sieci” zadaniem (choć nawet projektem bym to nazwała) jest stworzenie strony www.
I dalej: nie umiesz w te rzeczy? To musisz poszukać kogoś, kto zrobi to za Ciebie.
Twoje zadania to: poszukać wykonawcy strony, wybrać domenę i hosting, zastanowić się nad tym, co na tej stronie ma być.
Takie zadania z kolei wpisujemy w harmonogram. Mamy 12-tygodni i wpisujemy najlepiej konkretne, dokładne zadania na najbliższe 4 tygodnie (czyli miesiąc). Tak, aby po miesiącu mieć już odhaczony pierwszy „kamień milowy” (punkt kontrolny). Strona stoi w internecie? Jest fanpage i inne social media? A newsletter? Jest. OK, to właśnie jesteśmy ciut bliżej do ruszenia z własną firmą. Gratuluję!

Takie planowanie powtarzamy na każdy pod-cel. Ani się obejrzysz, a będziesz miała zrealizowany jakiś „bardzo duży, ogromniasty, przerażający” cel.

Ale wiesz, że na realizację celów wpływa bardzo mocno kontekst, w jakim działasz. Jedna osoba będzie mogła ruszyć z biznesem w ciągu pół roku lub 3 miesięcy, a innej zajmie to … dwa lata? I wiesz co? TO JEST OK. Serio. Pracując na etacie i zajmowanie się jeszcze dziećmi nie możesz poświęcić całego czasu na wdrażanie tego celu w życie. Nie roztroisz się niestety. Dlatego ten cel osiągniesz później.

Kiedy masz ograniczony czas na realizację jakiegoś celu, zawsze musisz sobie zadać pytanie: co jest moim priorytetem na teraz? Wybierasz, czym się zajmujesz. Na przykład? Masz cel: więcej czasu z dzieciakami, ale właśnie wpadła sąsiadka na ploty. Co robisz? Dzieci, czy plotki? Oczywiście nie jest żadną tragedią, gdy raz na jakiś czas wybierzesz jednak sąsiadkę. Ale nie dziw się później, że Twój cel kuleje.

Co jeszcze może blokować postępy? Brak wiedzy. Rozwiązanie jest proste: szukasz jej wtedy. Uczysz się.
I jeszcze jedno. Zw wsparciem zawsze jest łatwiej. Czy to będzie przyjaciółka, która będzie dawała Ci „kopa”, gdy nie będzie Ci się chciało iść na trening, to już coś. Mąż, który poklepie Cię po ramieniu i powie, że jednak ten nowy przepis wypróbowany na obiad jest nawet OK.
Grupy wsparcia na Facebooku również pozwalają działać dalej.

I się znowu rozpisałam. Jeśli chcesz więcej się dowiedzieć na temat planowania i skutecznego realizowania swoich planów to … oczywiście Ola Budzyńska jest właściwą opcją. Ola napisała całą książkę i wiele kursów na ten temat. Wszystko jest stworzone pod kątem bardzo kobiecym. Jakoś mężczyźni rzadko mają problem z planowaniem i realizacją .
Książkę i kursy kupisz oczywiście w jej sklepie sklep Oli.

Podziel się ze mną, czy lubisz i jak planujesz? A może zawsze napotykasz jakiś problem przy planowaniu?

Artykuł Uwielbiam plany i ich realizację! pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

3 miesiące. 12 tygodni. Jeden kwartał. Tyle zostało czasu. W zależności kto na to patrzy, powie: „dużo czasu”, „oj, jak mało czasu”, „to jeszcze mogę to”, „to już nie zdążę z tym”.

To jak podejdziesz do tej kwestii, może ukierunkować Cię na czas, który pozostał.

podsumuj

Jak często podsumowujesz swoje plany noworoczne? Przyjęło się, że właśnie w styczniu nowego roku siadamy i zaczynamy planować.
Zapominamy, że aby plany mogły być realizowane potrzebujemy również przyjrzeć się temu, co było i jakie przeszkody pojawiły się w międzyczasie. Przeskakujemy ten etap, a później jesteśmy zdziwieni, że cele nie zostały przez nas osiągnięte.

Do moich planów na ten rok wracałam już kilkakrotnie. I z zaskoczeniem odkrywałam, że pewnych projektów nawet nie „liznęłam”

W bardzo wielkim skrócie: plany miałam podzielone na zawodowe (rozwój+blog) oraz prywatne.

zawodowe

Patrząc teraz, odkrywam smutny obraz. Skupiłam się tu bardzo mocno na jednym aspekcie. Było to zaistnienie jak Wirtualna Asystentka. I stało się!

Nawiązałam współpracę z super zespołem VA, a także współpracowałam z dwoma klientkami, które pozyskałam sama.
Poza tym mocno ruszyłam z moją FIRMĄ . Gdzie na początku roku jeszcze moja strona www była dużo bardziej prowizoryczna. Obecnie: jest funkcjonalna i ładna. Mam określone cele finansowe, a co za tym idzie cennik usług. Mam w zanadrzu przygotowanych kilka Lead Magnetów, newsletter rusza lada moment. Pojawiam się coraz częściej w social mediach, ruszył także firmowy blog. Najwięcej się działo od września za sprawą Justyny Stańskiej (ItalianaMarketing). Pisałam o tym w poście pt. „Mobilizacja„. Praktycznie wszystko co sobie wtedy wypisałam, już jest lub lada moment się pojawi.

Działam w tym obszarze metodycznie i regularnie. Nawet jeśli to miało być 15 minut dziennie na wstawienie posta.

prywatne

A jak wyglądają plany prywatne? Nie tak dobrze jak bym chciała, ale mam też kilka sukcesów na swojej drodze

Jeden z najważniejszych – ograniczenie książek papierowych. Kupiłam dokładnie dwie!

Pierwszą z nich jest #kursoksiążka Oli Budzyńskiej „Asertywność i Pewność Siebie” (zobacz ją na stronie jej sklepu). Zdecydowanie w formie fizycznej prościej jest wracać do niej i raz po raz przerabiać poszczególne fragmenty. Pisała o niej w tym poście – o tu.

Drugą książką była książka kucharska. Trzecia z serii o BLW. „Alaantkowe BLW. Rośniemy” Joanny Anger i Anny Piszczek.

Drogą ku większemu spokojowi ducha okazała się joga i medytacja, którą praktykuję regularnie od końca czerwca.
Przy okazji unormowały mi się hormony tarczycowe… Ale za to waga ciała bez zmian. W sumie dobrze, że nie więcej niż w zeszłym roku…

Miało być nowe mieszkanie… i nie będzie. Za to wyszło przemeblowanie i wygodniejsze poukładanie wszystkiego.
Z pozbywaniem się niepotrzebnych rzeczy nie szło mi już tak dobrze, lecz nowych również nie nabywałam bezmyślnie.

I takie toby było podsumowanie. Wszystkiego nie udało mi się zrealizować. Może dlatego, że skupiłam się bardzo na tylko jednym aspekcie? A reszta była tylko realizowana na ocenę „dobrą”?

W międzyczasie zaliczyliśmy również rodzinne wakacje… eh…
Generalnie jestem zadowolona z tego, co zrealizowałam dotychczas.

Tak jak pisałam wyżej, zostało nam jeszcze 3 miesiące, aby coś realizować, coś dopiąć na ostatni guzik i coś zaplanować na następny rok lub pierwszy kwartał.

co jeszcze?

Ten ostatni czas roku chcę przeznaczyć na coś, o czym zawsze marzyłam po cichutku, a nie miała odwagi.

Własny mini kurs. Nawet mam go rozpisany na papierze. Wystarczy krok po kroku go przygotować i wdrożyć. Ale ciągle mam jakieś niejasne obawy, że mogłabym się minąć … nawet nie z oczekiwaniami, ale … nawet nie wiem z czym. Dziwne obawy.
Ale postanowione. Do końca roku mini kurs ujrzy światło dzienne.

Już teraz działa newsletter na stronie Asystentka Biznesu.

Z prywatnych rzeczy chciałabym już od połowy grudnia nie zajmować się mocno zawodową sferą, a skupić się na rodzinie. Może jakiś zaległy kurs online ruszyć?

Z pewnością jeszcze w tym roku pojawi się w naszym domu drukarka. Myślałam, że obejdę się bez niej … lecz jest tyle świetnych rzeczy od Oli Budzyńskiej do drukowania… chodzi tu zwłaszcza o te dostępne w KLUBIE PAŃ SWOJEGO CZASU. ( ostatnio znów można był do niego przystąpić – pisałam o tym na social mediach) Ja przedłużyłam swój pobyt w tym klubie. Wiele korzyści na to się złożyło m.in. bez terminowe powtórki webinarów. Webinary Oli to już legenda i kto choć raz był na nim, to wie, o czym mówię. Poza tym specjalne przywileje jak dodatkowa zniżka na zakupy, szybszy dostęp do pojawiających się nowości, ogrom list do drukowania, i wiele, wiele innych… przywilejów.

Z czytelniczych planów, mam przeczytanie 50 pozycji (nie wliczam książek czytanych starszakowi ), więc aby dobić do 52 szt. na rok, zostało niewiele.

zaplanuj

Kiedyś planowałam cały rok z góry. Kilka wielkich celów i projektów, które chciałabym zrealizować… Ostatnio jednak przerzuciłam się na planowanie 12-tygodniowe ( Dzięki Justyno !). A wszystko przez Justynę Stańską, o której już wspominałam. Dlatego też rozłożenie tego wszystkiego z pewnością się zmienia.

Co na najbliższe 3 miesiące już pisałam, a co na pierwszy kwartał roku? Poza jednym kluczowym, jakim jest zapisanie młodszego do przedszkola , nic jeszcze mi się nie klaruje.
Z pewnością zostanie praca nad FIRMĄ . Piszę to wielką literą, abym sama siebie przekonała, że nie jest to dorywcze zadanie, ale właśnie praca.
Z pewnością nie chcę już wracać do pracy w banku. To bardzo bezpiecznie miejsce, ale w coraz większym stopniu dusiłam się i moje nerwy pomału nie wytrzymywały tego tłamszenia i ciągłego tłumaczenia.
Najciężej się przyznać przed samą sobą. Później już się wszystko ruszy we właściwym kierunku.

Chcę jeszcze w tym roku gruntownie przygotować się do działań biznesowych w pierwszym kwartale roku. Pomocą będą e-booki Oli Budzyńskiej. Tak, jakby jeszcze nikt się nie zorientował, ale właśnie Ola jest moją mentorką i wzorem do naśladowania. Słyszałaś już jej podcasty? Wymiatają!

Drugą osobą, na której się wzoruję to Ewelina Muc. Na razie nie napisała żadnej książki, ale jej kursy same w sobie mają ogrom informacji, jak powinien działać biznes. Również ona ma swój podcast – o tu.

A Ty? Co planujesz jeszcze na tę ostatnią w tym roku prostą? Czy to raczej zwalnianie biegu i dokańczanie wszystkich projektów? A może uda się zrealizować jeszcze coś nowego?

Bo ja myślę o kolejnej modyfikacji na tu blogu. Może częstsze wpisy? Bardziej ukierunkowane na „mamine” tematy? Jak myślisz? Dobry kierunek?

Artykuł Ostatnia prosta pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Regularne działanie jest dużo lepsze od zrywów mobilizacyjnych.

impuls

Zaczęło się od jednej oferty. Tak naprawdę jakoś niemrawo działam z moją drugą stroną www – Asystentką Biznesu Nie czuję puki co oddechu innych…, goniącego terminu.
Wybieram sobie bardzo spokojnie i pomalutku oferty współpracy. A na początku września coś się zadziało. Stwierdziłam, że muszę dużo bardziej profesjonalnie zająć się ofertami i całą moją działalnością wirtualnej asystentki.

Co zrobiłam? Przygotowałam sobie profesjonalną ofertę – broszurkę. Ale żeby coś do niej wpisać musiałam po raz kolejny przemyśleć, co ja tak naprawdę umiem najlepiej i co może być moim wyznacznikiem.

Myślenie w ten sposób, nakierowało mnie do odłożonych dokumentów od Justyny Stańskiej Przechodziłam u niej szybciutkie szkolenie na temat „Zaplanuj swój sukces w biznesie online”.

Przedstawiła w nim swój autorski sposób planowania celów finansowych i innych działań biznesowych.
Jednym z tematów tego warsztatu było określenie swojej stawki godzinowej. Szczerze na początku jak wysyłałam oferty, to strzelałam ceną ogólną i „cześć pieśni!”. Nie zastanawiałam się, dlaczego moja cena jest takiej, a nie innej wielkości.

To zabawne, że od chęci pobawienia się w Canvie i przygotowania grafiki z ofertą, wróciłam do tego warsztatu Justyny i zaczęłam analizować… Wszystko i pomalutku.
Uzmysłowiłam sobie jeden fakt. Pomimo tego, że jestem osobą zorganizowaną to w tym obszarze działałam na „łapu-capu”. Bez ładu i składu. Licząc na to, co się samo pojawi!

Przesiedziałam całe niedzielne popołudnie na wprowadzaniu do pliku Excel kwot: ile chciałabym zarobić, ile bym miała kosztów, czym chciałabym zarobić… itd.
Im dłużej nad tym siedziałam, tym coraz bardziej umacniało się we mnie wewnętrzne przekonanie do właściwym kierunku działania.

Jednak samo przemyślenie co i jak robić, nie wystarczy. Kiedy już określiłam podstawy, przeszłam do kolejnego etapu.

plan

Dobry plan nigdy nie jest zły. Powtarzam to zawsze.

Jak zadziałałam w tym przypadku? Na samym początku spisałam wszystko, co trzeba zrobić z moim (szumnie i nieśmiało nazwanym) biznesem online.
Podzieliłam sobie moje cele na cztery kategorie:

• strona www
• social media
• newsletter
• oferta

strona www

Od czasu wyzwania Eweliny Muc „Skuteczna strona”, wstyd przyznać, niewiele na niej zmieniło. Teraz raz jeszcze spisałam, co powinnam poprawić i wprowadzić. Po dość długich przemyśleniach zdecydowałam się zamieścić oficjalny cennik na stronie. Wychodzę z założenia, że ten, kto będzie mnie, moich umiejętności potrzebować to zapłaci. I już!

Co jest do zrobienia?

• certyfikat SSL () – tu, na blogu jest, a tam, gdzie powinien być? Zgroza
• zakładka OFERTA
• zakładka PAKIETY
• zakładka BLOG – raz na tydzień merytoryczny wpis ekspercki
• Hasło/ motto?

social media

Tu przede wszystkim musiałam uściślić:

• Gdzie będę? Padło na Facebook i LinkedIN.
• Jak i co chcę komunikować?
• Jak często chcę pojawiać się na SM?
• Które grupy na FB będę wspierać?

I chyba jeden z moich największych lęków: reklama FB. Muszę do niej się w końcu przekonać, poznać i nauczyć. Ciągle mi się wydaje to tak mocno skomplikowane. Eh!

newsletter

Wymyśliłam sobie, że nawet na biznesowej stronie można mieć regularny biuletyn dla osób zainteresowanych pracą online, produktywnością, szukaniem rozwiązań systemowych biznesu online.
A to oznacza zaplanowanie:

• platformy mailingowej
• sekwencji powitalnej
• przygotowanie lead magnetu – prezent/gratis za zapis na newsletter
• jak często ma być wysyłany mail
• co może być lead magnetem (przygotować 3 rodzaje)
• landing page zapisu

oferta

Dopracowanie cen pakietów oraz zakres pakietów. Jaki mam pomysł na to?
3-4 pakiety z określonym tematycznie zakresem, z naciskiem na usługi techniczne.
W tym możliwość zakupienia pojedynczych godzin z określonego pakietu.

Na przykład: pełny pakiet (15 h) „WordPress” + 2 godz. z pakietu „Social Media”
Albo: Pakiet „Social Media” + Pakiet „Copywriting i Blog”
Dopuszczam też możliwość pojedynczych „Projektów”, gdzie cenę trzeba ustalić na podstawie skomplikowania i czasochłonności projektu typu strona www, lub artykułu eksperckiego.

Drugim planem jest stworzenie pakietu ofertowego. Wymyśliłam sobie, aby stworzyć sobie szablony dopasowane do czterech pakietów, jakie proponuję. W skład takiego szablonu wchodziłaby broszura ofertowa, szablon maila-oferty/ odpowiedzi na ofertę.

Myślę również o stworzeniu takiego przewodnika, krok po kroku jak nawiązać ze mną współpracę. Jak taka droga będzie wyglądać? Krótki instruktaż i harmonogram działania. Kiedy umawiamy się na darmową pierwszą konsultację, kiedy podpisujemy umowę, klauzulę poufności, jakie ma klient prawa, kiedy i co może oczekiwać po mnie.

działanie

Po etapie planów, gdzie wypisujemy wszystko to, co powinno być zrobione, co chcielibyśmy zrobić, następuje faza otrzeźwienia. Bardzo ambitne plany…

Planować możemy wszystko, ale żeby to mogło się zrealizować, potrzebujemy podejścia trochę bardziej realistycznego. No cóż, jednego tygodnia nie zrobię tego wszystkiego, co wypisałam powyżej.
Nie jest to możliwe z dwójką chłopców, gdzie z jednym niemal codziennie muszę udać się na jakieś rehabilitacje, zajęcia logopedyczne czy gimnastykę korekcyjną. Nie jest też to możliwe z całym domem na głowie i dodatkowo wykonywaną pracą jako wirtualna asystentka z moją ulubionym zespołem zdalnym.

Nie ma bata! Chyba że doba wydłużyłaby się o jakieś 6 godzin, no to może by się udało.

Działamy zawsze malutkimi kroczkami. Nie planujmy działania na 6 godzin dziennie, jeśli mamy taką, a nie inną sytuację życiową. Tak jak powiada Ola Budzyńska: planowanie opiera się na indywidualnym kontekście osoby, której plany dotyczą. A wiesz, że Ola to moje guru, jeśli chodzi o organizację w czasie – uwielbiam ją i podziwiam szczerze. Z jej książki nadal dużo czerpię i przypominam sobie najważniejsze rzeczy dotyczące planowania (jej książka to „Jak zostać panią swojego czasu. Zarządzanie czasem dla kobiet” – link do jej sklepu o tu)
Drugą najważniejszą rzeczą są priorytety, czyli co na obecnym etapie jest ważne, a co może czekać.

Ja postawiłam w pierwszej kolejności na treściach i komunikacji.
Co to oznacza? Zaplanowałam sobie posty (grafiki i treść) na Facebooka i LinkedIN.

To bardzo niewiele jak na razie. Wymyśliłam cykle i tematy poszczególnych postów. A wszystko z uwzględnieniem faktu, że FB to medium, gdzie można być troszkę mniej oficjalnym. LinkedIN to już działania bardziej biznesowe/ profesjonalne. Treści nie mogą być identyczne na obu profilach.

Kolejnym moim działaniem to nadal praca koncepcyjna. Wymyślenie i przygotowanie Lead Magnetu. Chcę na razie mieć w zanadrzu co najmniej trzy rodzaje darmowych treści dostępnych nie dla wszystkich. Ale to trzeba przemyśleć, przygotować, napisać….

W swej naiwności i działaniu na zwyżce motywacji, chciałam nad tym pracować 6 godzin dziennie. Jednak życie zweryfikowało moje zapędy. Puknęło mnie w głowę i przystopowało.

Teraz działam, kiedy mam czas. A żeby widzieć jakieś postępy, efekty tej pracy to rejesture moje działania.
Zapytasz pewnie, jak to robię. A bardzo prosto: zainstalowałam na laptopie program „Toggl”
Siadając na przykład do przygotowania grafik na FB, wpisuję to zadanie: „Grafiki FB na AB” – wrzucam do projektu „FIRMA”. I włączam timer. Pod koniec tygodnia Toggl wysyła raport, a tam widać jak byk ile czasu, na czym spędziłam.
Pamiętaj, każdy mały kroczek to postęp. Minimalna rzecz zrobiona, aby osiągnąć cel – własna niezależność finansowa, własna firma – przybliża nas do tego. Tylko trzeba działać, regularnie działać w tym kierunku.

A Ty jakie planujesz działania? I w jaki sposób?

Artykuł Mobilizacja pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Od dłuższego czasu „modny” jest minimalizm i zero weste… Wszystkie eko zrywy, jak dla mnie są ok. Nawet jeśli mają trwać jedynie sezon. Te dwa zjawiska, które wymieniłam, jednak trzymają się nieźle i zdobywają coraz więcej zwolenników. Jednakże wydaje mi się, że czasem staje się to przerost formy nad treścią, ideą, przekazem.

Co mam dają rzeczy?

Czasem mam wrażenie, że gdybyśmy nie mieli ograniczonych możliwości finansowych, kupowalibyśmy wszystko, jak leci. Potrzebne, niepotrzebne? Bez najmniejszej różnicy. Chcę posiadać.
Zastanawiam się czasem, co daje nam posiadanie rzeczy? Nabywanie rzeczy, czy usług zaspakaja jakieś nasze potrzeby. One są czasem nawet nieuświadomione. Na zasadzie: „Chcę, bo chcę”.
Niewiele osób już zastanawia się: „Dlaczego chcę?”.

Zapewnienie bytu.

Są rzeczy, bez których nie wyobrażamy sobie życia. Stanowią dla nas jakiś standard, do którego jesteśmy przyzwyczajeni.

Jeszcze niedawno dostęp do internetu nie był standardem, był … luksusem, za który płaciło się dodatkowo. Jeśli ktoś chciał coś sprawdzić w internecie, napisać e-mail szedł do kawiarenki internetowej. Obecnie zapomniany przybytek. W każdej „komórce” mamy sieć i już.

Czy internet jest niezbędny do przeżycia? Jest jak alkohol. Stworzony dla ludzi, ale tylko „spożywany” w umiarkowanych ilościach nie uzależnia.
Potrafisz się wyłączyć z sieci? Być przez jeden dzień „analog”?

Co musimy mieć, aby przetrwać? Zastanawialiście się kiedyś nad tym? Co tak naprawdę potrzebujesz? Dach nad głową (choć wielu obywa się bez niego), jakieś ubrania (choć wielu zaspokaja się jedną zmianą ubrań), pożywienie (niektórzy potrafią przeżyć za 5 zł na dzień).

To takie minimum. Człowiek jednak pragnie prawie zawsze mieć więcej. Chce mieć dach nad głową to dlaczego nie od razu 300-metrową willę? Mieć co na siebie włożyć to, dlaczego nie mieć wypchanej szafy ze stylizacjami znanych projektantów? Dobrze codziennie mieć coś do zjedzenia to dlaczego nie stołować się w najlepszych restauracjach?

Można, bo dlaczego nie? Ale bez tego zbytku przeżyjemy prawda? Można mieć 50-metrowe mieszkanie w bloku (które niestety kosztuje coraz więcej i więcej … ) i być w pełni zadowolenie z takiego „dachu nad głową”. Można mieć po jednym zestawie ubrań na każdą porę roku i … nie kupować co sezon nowych ubrań. Warto czasem zainwestować troszkę więcej pieniędzy w porządnej jakości ubrania i … mieć z głowy bieganie po sklepach.
A jedzenie? Nie trzeba ciągle jadać najgorszej jakości żywność (to nie najlepsze rozwiązanie niestety), wystarczy zaplanować zakupy spożywcze, aby wydawać na 4-osobową rodzinę 100 zł na tydzień. Da się, serio!

Co nam dają w tych obszarach zakupy ponad miarę? Jeśli Cię na to stać, spoko. Twoje pieniądze -Twoja sprawa, ale warto trochę pomyśleć, czy może spożytkować to w jakimś innym obszarze?

Tak jakby luksusowo?

Co tak naprawdę uważasz za luksus? Dostęp do internetu, ciepłą wodę? Prąd? A może ochroniarz przy wejściu?

Kiedyś myślałam, że nie jestem w stanie obyć się bez książek. Kupowałam je wręcz hurtowo. Moje myślenie na ten temat mocno się zmieniło. Obecnie praktycznie nie kupuję ani papierowych książek, ani ebooków. W tym roku jedynie #kursoksiążka Oli Budzyńskiej pojawiła się na mojej półce. Ebooków było …hmmm… szczerze nie pamiętam ile, ale powiedziałabym, że nie więcej niż 10 sztuk. Jak na mnie to mega, super wynik. Tak, można przeżyć, nie kupując książek.
Co mi to dawało? Posiadanie książek to coś, co mnie niejako mnie określało. Lubiłam mieć książki, lubię czytać książki. Obecnie książki czytam i szukam sposobów, aby posiadać ich coraz mniej.
Sprawdza się biblioteka miejska i Legimi Nie trzeba ich kupować, aby cieszyć się z czytania ich.

Tak, bez internetu nie wyobrażam sobie życia obecnie. Ale udaje mi się być totalnie offline. I jest to piękny czas. Wydaje się wtedy, że każda chwila jest bardziej wyraźna i bardziej żywa. Intensywniej doświadczamy koloru, zapachu, smaku… emocji.

Za niedługo takie chwile będą luksusem. Dążę do tego, aby przez większość czasu mieć … święty spokój. Uda mi się? Wierzę, że tak. Co prawda nadal szukam na to sposobu, ale za to po drodze uczę się bardzo wielu wartościowych rzeczy. A doświadczam jeszcze więcej…

Nadmiar rzeczy.

I po raz kolejny babcia nakupowała plastikowych gadżetów dla chłopaków. Stoję i … trafia mnie szlag wewnętrznie. Ale nic nie mówię. Była już o to kłótnia, bo rozmową nie mogę tego nazwać. Ona ma swoje racje, a ja swoje. Ona twierdzi, że może wydawać pieniądze, na co chce. I ma rację. Ale jej decyzja zakupowa niestety obarcza nas ograniczeniem w przestrzeni, poczuciem chaosu i trudnymi dyskusjami z małolatem.

Kolejne plastikowe samochody są w centrum uwagi młodych przez zaledwie parę godzin. Później rzucone na kupkę sobie podobnych ulegają entropii. Serio! Rozpraszają się po całym mieszkaniu.

Staram się pozbywać się nadmiaru rzeczy, aby mieć między innymi mniej do sprzątania. Babcia torpeduje moje wysiłki. I nawet, jeśli młody przemyci kolejny samochód, ja zaczynam dusić się i odczuwam napór tych wszystkich rzeczy.

Zakupy to obowiązek. Musimy kupić artykuły spożywcze, bo … no cóż, musimy jeść. Babcia „nie czuje” niestety zasad, jakie panują u nas. Po wielu próbach pozbyłam się z domu słodyczy. Nie było łatwo. Kilka kłótni się odbyło. Wiadomo to, co najbardziej uzależnia najciężej wyeliminować. Jedyny odstępstwem jest niedziela. Wtedy chłopcy „wypychani” są słodyczami przez babcię. Przymykam na to oko, bo czasem nie mam już siły walczyć z wiatrakami.

A ubrania? Młodszy chodzi w ciuchach po starszaku. Nie oszukujmy się, ale kiedy starszak się urodził, babcia szalała i kupowała, jak leci ciuchy dla niego. Czy mi się podobały? To nieistotne. Obecnie poza butami mały nie ma nic dodatkowo kupowane z ubrań. Nie widzę powodu.

Minimalistka? Zero weste?

Raczej nie jestem minimalistką. Myślę o sobie raczej, jako o osobie, która podchodzi do posiadania rzeczy rozsądnie. Czasem zapisuję sobie, co CHCĘ kupić. Po jakimś czasie zapominam o tym! Widocznie nie było mi to aż tak potrzebne, prawda?

Tak właśnie podchodzę do większości rzeczy. Bez żalu rozstaję się ze zniszczonymi lub nieużywanymi rzeczami. Na śmietnik (choć to ostateczność) lub posyłam dalej innym. Sprzedaję co można, a inne rzeczy oddaję za darmo. Nie potrzebuję to, dlaczego ma zabierać mi przestrzeń?

Zero weste? Ha! To bardzo zabawne, ale zero weste (w pewnej formie) była długo przed nastaniem tego trendu. Powód był jeden: oszczędności. Zawsze miałam własną bawełnianą torbę na zakupy. Obecnie dopłaca się za foliówki, kiedyś były darmo. Ale denerwowały mnie swoją ilością. Walały się wszędzie.

Kiedyś byliśmy z Panem Mężem (wtedy jeszcze nie Mężem) na wczasach w Tunezji. Wszystko było super pięknie, ale … te gaje oliwne i walające się wszędzie worki foliowe… brrr… Straszny widok.

Pojemniki wielokrotnego użytku, pojemniki po lodach do zamrażarki, bawełniane woreczki na chleb i bułki. Darowanie sobie woreczka foliowego przy ważeniu warzyw.

To tylko minimalne czynności, które można wprowadzi u siebie w życie od ręki. Butelkowana woda mineralna? Warto pomyśleć o dzbanku do filtracji wody kranowej, choć tu też mam niejakie wątpliwości, bo ten filtr …

Co ze spożywką? Może się zdziwisz, ale warzywa są dosyć tanie (no, może poza korzeniem pietruszki – 19 zł za kg!), a mięso? Warto rzadziej kupować, ale dobrej jakości. Jeśli zaczniemy oszczędzać na żywności, więcej wydamy na leczenie. Taka prawda. Czasem trzeba patrzeć perspektywicznie.

A ciuchy? Kosmetyki? Buty? Nie znoszę zakupów. Zwłaszcza odzieżowych. Nie mam standardowych wymiarów, więc za każdym razem jak muszę już, coś kupić to jest to ekwilibrystyka dla zaawansowanych. Jeśli coś znajdę, coś (jakimś cudem) pasuje, kupuję dwie lub trzy sztuki. Dziwnie to brzmi, ale nadal nie mam nadmiaru ciuchów. Wyznaję zasadę: „coś przychodzi – coś wychodzi”. To pomaga nie zagrzebać się w tonie ubrań i butów.
Kosmetyki? Kupuję przez internet i te „eko-sreko” np. 4szpaki. I podobnie do ciuchów. Nie kupuję, jeśli poprzedniego nie zużyję. Kosmetyki kolorowe? Hej ja używam jedynie tuszu do rzęs i kredki do brwi… i to jeszcze nie najdroższych.
Wszędzie gdzie się tylko da, stosuję umiar. Wydaje mi się to najodpowiedniejszą filozofią życiową.

A Ty? Minimalizm? Zero weste? Czy raczej zdroworozsądkowy umiar? Co wybierasz? Czy się kierujesz?

Artykuł Po co nam te wszystkie rzeczy? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Obecnie jestem po pierwszym czytaniu/ robieniu tej #kursoksiążki. Na wielu marginesach widnieją moje zapiski. Nie są to miłe spostrzeżenia niestety.
Na wielu stronach podczas czytania stawały mi łzy w oczach. I były one spowodowane: smutkiem, złością, bezsilnością i poczuciem krzywdy.
Nikt nie jest idealny. Ale tylko świadomość tego faktu pozwala nam się zrehabilitować.

Przekonania

Tak. Każdy z nas je ma. Ten rozdział w #kursoksiążce jest najdłuższy i wydaje mi się najcięższy. To tutaj uświadamiamy sobie, co leży u podstaw naszego działania i (co gorsza) myślenia.
Czasami nie zdajemy sobie sprawy, że głos w naszej głowie, który szepcze np. „Pieniądze są brudne.” to nasze przekonanie. Bo słyszeliśmy to w dzieciństwie od swoich rodziców lub innych ważnych dla nas osób. Powtarzali to z odpowiednim ładunkiem emocjonalnym. To właśnie wdrukowało się w naszym umyśle.

Swoją drogą pieniądze naprawdę są brudne. Mają bardzo dużo bakterii na sobie. ( badania)
Poza tym, farba (kiedy banknoty są nowe) naprawdę brudzi dłonie. Mówię to z doświadczenia - jako bankowiec. 

Przekonania powodują, że myślimy w konkretny sposób, co wzbudza w nas określone emocje. Emocje z kolei wywołują określone zachowania.

Ola Budzyńska „Asertywność i pewność siebie”

Moim największym przekonaniem dotyczącym asertywności jest to „nie powinnam” odmawiać ludziom starszym, na wyższych stanowiskach, z większym doświadczeniem… Tak zostałam wychowana: „nie pyskuje się starszym” .
Co rozumie się przez „pyskowanie”? Jakiekolwiek inne, różne zdanie od ogólnie przyjętego.

Praca nad sobą

Metody, jakie zaproponowała Ola w #kursoksiążce wydają się takie oczywiste, że nic tylko puknąć się w głowę na opamiętanie. „Dlaczego nie robiłam tego wcześniej?” Albo jak w moim przypadku bardzo wybiórczo i w pojedynczych przypadkach.

1. Porównanie.
   Szukasz u innych przekonań podobnych do Twoich. Czy one im przeszkadzają być szczęśliwym? Jeśli odpowiedź jest negatywna to … dlaczego w Twoim przypadku nie może być podobnie?
2. Możliwości.
   Zastanów się, co możesz osiągnąć pomimo posiadanych przekonań. Tu przydaje się myślenie o tym, co posiadasz, a nie czego Ci brak. Przykład? Nie jestem pewna siebie, ale jestem sumienna i dokładna.
3. Racjonalny argument.
4. Perspektywa Łoża Śmierci.
   Co w tej ostatecznej chwili będzie się liczyła dla Ciebie najbardziej? To, że masz pieniądze, czy raczej przyjaciół?
   

Warto też sobie uświadomić jeszcze jedną ważną rzecz: świat nie kręci się wokół nas. Myślenie co inni pomyślą lub powiedzą na nasz temat, jest … hmmm… lekką stratą czasu, bo nie mamy na to wpływu. Hello! Poza tym w większości przypadków, jeśli wydaje się Ci, że doszło do „wielkie tragedii” (we własnym przekonaniu), okazuje się, że inni nawet tego nie zauważyli! Ale no przecież pomyśl racjonalnie. Czy ty zauważasz wszystkie katastrofy u innych? Oczywiście, że nie! A oni rewanżują się tym samym.

Ale, żeby była jasność, nie twierdzę, że wszystkim brak empatii i współczucia. Nie, to nie o to chodzi. Po prostu, jak błąd odbierany przez nas jako mega ważny, u innych ma poziom ważność zero. Perspektywa!

Kluczowe w pracy nad własnymi przekonaniami jest nie tylko to, że o tym sobie pomyślimy, ale działanie na rzecz zmiany tych przekonań. Jeśli wiemy, co jest nie tak, to działamy z tym, zmieniamy.

Ola wymienia etapy pracy nad przekonaniami. Ta #kursoksiążka to narzędzie, ale żeby cokolwiek zmieniła się w naszym życiu to … hmmm musimy zmienić nasze zachowanie, trzeba zacząć działać. Samo przeczytanie książki nie wiele zmieni, ale wykonywanie ćwiczeń w niej zamieszczonych, pomoże nam pomalutku, krok po kroku stawać się osobą bardziej asertywną i pewną siebie.

1. Pytania urealniające przekonania.
   Te wszystkie: „wszyscy”, „zawsze”, „nigdy”. Uogólnienia, generalizacje… Zadaj pytanie: „Ale, kto konkretnie?” lub „Kiedy konkretnie?”Czy masz na dane przekonanie dowód? Jeśli tak to można pokusić się jeszcze o statystykę
   Ale – nie ma dowodu? Przekonanie jest błędne.
2. Co powoduje to przekonanie?
   Co dzięki niemu robisz? Jak działasz?
3. Po co w to wierzysz?
   Co Ci dają własne przekonania? Jakie potrzeby zaspokajają?
4. Znajdź odwrotność swojego przekonania.
   Poszukaj tych odwrotności u innych. Jak sobie radzą w życiu? Hmmm… warto podpatrzeć u nich te działania.
5. A gdybyś już tak umiała, to co?
   Jak zmieniłoby się moje zachowanie po wprowadzeniu wszystkich metod asertywności i pewności siebie. Opisz sobie to. Dąż do tego.

Spokój

To dopiero początek. Jeden największy rozdział. Już wiem, że z #kursoksiążką będę pracowała znacznie dłużej niż samo jej przeczytanie. Praca nad sobą to ciągły proces, a takie książki mają nas motywować i mobilizować do działania.

Uświadomienie sobie problemu i jego przyczyn pomaga obrać właściwy kierunek. Plan działania zakłada pewne ramy w jakich możemy działać. Jeśli wiemy jak działać i kiedy działać, nic nie stoi na drodze w pokonaniu trudności.

Do zmiany naszego zachowania w pewnych obszarach trzeba też przygotować innych. Bo mogą przeżyć niezły szok. Ja tak miałam.
Na wszystko się zgadzałam, brałam coraz więcej na własne barki. Bez słowa skargi, że ciężko, że tak w ogóle wolałabym jednak tego nie robić, realizowałam … nie swoje cele… a własne odsuwałam w czasie i przestrzeni.
Dla mnie przełomowym okresem była pierwsza ciąża, kiedy (dla dobra malucha w moim brzuchu) zaczęłam mówić, najpierw w myślach „dość!”, a później już pełnym głosem. Dużo osób bardzo się zdziwiło, a później wyrażało niezadowolenie z tego faktu.

Dla mnie oznaczało to poszukiwanie równowagi psychicznej, spokoju. Nawet za cenę odcięcia się od osób, które źle na mnie wpływały. Stresujący okres zaowocował prawdopodobnie moją chorobą Hashimoto. Ten okres, gdy mierzyłam się z własnymi słabościami i tym, co „powinnam” i co „muszę”, był przełomowy.

Nie jestem asertywna ani tym bardziej pewna siebie. Bywam. W pewnych sytuacjach. Najczęściej związanych z dziećmi. W innych przestrzeniach ciągle uczę się dbać o siebie. Bo właśnie tym jest asertywność i pewność siebie. Dbaniem o swój dobrobyt. Zwłaszcza psychiczny.

Chcecie popracować nad własną asertywnością i pewnością siebie? Koniecznie zacznijcie tę drogę z Olą Budzyńską i z jej #kursoksiążką – link

Artykuł Bo się odezwała… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.