Jak ułożyć cele programistyczne na nowy rok, żeby faktycznie je zrealizować

Sylwester 2025. Za oknem fajerwerki, w ręku kieliszek szampana, w głowie tysiąc pomysłów. „W 2026 nauczę się wszystkiego! Spring Boot, React, Docker, Kubernetes, może jeszcze Python dla ML…”

Znasz to uczucie? To euforia noworocznych postanowień. Trwa mniej więcej do 15 stycznia.

A potem wraca rzeczywistość: dzieci chorują, projekty w pracy się piętrzą, zmywarka znowu się zepsuła. I nagle te ambitne realistyczne cele programistyczne leżą gdzieś między „kiedyś” a „nigdy”.

Ale co jeśli w tym roku mogłoby być inaczej?

Klasyczny błąd: „W 2026 nauczę się wszystkiego!”

Spojrzmy prawdzie w oczy. To był też mój błąd w 2025.

Widzisz problem? Cel „nauczyć się Java” to jak cel „być w lepszej formie”. Brzmi ładnie, ale co to konkretnie oznacza? Kiedy będziesz wiedziała, że go osiągnąłaś?

Odpowiedź: nigdy. Bo taki cel jest niemierzalny.

Podejście realistyczne: Metoda SMART dla programisty-rodzica

SMART to akronim który zrewolucjonizował moje podejście do celów programistycznych. Każdy cel powinien być:

S – Specific (Konkretny)

Źle: „Nauczę się Spring Boot”
Dobrze: „Stworzę 3 działające projekty używające Spring Boot: TODO app, blog API, prosty sklep”

Konkretny cel odpowiada na pytania: CO dokładnie? JAKIE projekty? ILE?

M – Measurable (Mierzalny)

Źle: „Będę regularnie kodować”
Dobrze: „Będę kodować minimum 3 razy w tygodniu po 1 godzinie, czyli 12-13 razy w miesiącu”

Mierzalny cel pozwala śledzić postępy. Na koniec miesiąca wiesz: osiągnąłem czy nie?

A – Achievable (Osiągalny)

Źle: „Będę kodować 2 godziny codziennie” (masz dwójkę dzieci i pełen etat)
Dobrze: „Będę kodować 3-4 razy w tygodniu po godzinie. W tygodniach gdy dzieci chorują – minimum 2 razy”

Osiągalny cel uwzględnia Twoją rzeczywistość, nie idealne warunki.

R – Relevant (Istotny)

Źle: „Nauczę się blockchain bo jest popularny” (chcesz zostać backend developerem w Java)
Dobrze: „Pogłębię wiedzę o Spring Security bo 80% ofert pracy tego wymaga”

Istotny cel wspiera Twoje długoterminowe plany kariery.

T – Time-bound (Określony w czasie)

Źle: „Kiedyś zrobię portfolio”
Dobrze: „Do końca czerwca stworzę 3 projekty i opublikuję je na GitHubie z dokumentacją”

Określony w czasie cel ma deadline. To motywuje i pozwala planować.

Przykłady realistycznych celów dla rodzica-programisty

Oparte na moim doświadczeniu z 2025 i planach na 2026. To cele które biorą pod uwagę rzeczywistość: dzieci, pracę, życie.

Przykład 1: Nauka nowej technologii

Przykład 2: Regularna praktyka

Przykład 3: Przygotowanie do pracy

Co uwzględnić planując cele programistyczne na 2026

Kalendarz to Twój przyjaciel. Nie wróg. Zanim zapiszesz cele, sprawdź co Cię czeka w 2026:

Rzeczy które MUSISZ uwzględnić:

• Wakacje z dziećmi (lipiec-sierpień): Zaplanuj lżejszy okres nauki lub całkowitą przerwę
• Możliwe choroby: Dzieci chorują. To fakt. Zaplanuj elastyczność w te miesiące (wrzesień-listopad szczególnie)
• Święta i urlopy: Boże Narodzenie, Wielkanoc, wakacje – to czas rodzinny, nie czas na intensywną naukę
• Okresy natłoku w pracy: Jeśli wiesz, że kwiecień to deadline’y w firmie, nie planuj wtedy intensywnej nauki
• Wydarzenia rodzinne: Urodziny, wesela, wyjazdy – to wszystko zabiera czas

Praktyczne ćwiczenie: Twój realistyczny kalendarz 2026

Weź kartkę (albo otwórz Notion) i stwórz tabelę:

Widzisz? Nie każdy miesiąc to 100% dostępności. To normalne. Planuj z tym założeniu.

Jak podzielić duży cel na mniejsze części

Duże cele są przytłaczające. Małe kroki są osiągalne.

Metoda podziału na kwartały:

Każdy kwartał ma konkretny focus. To daje jasność i zmniejsza przytłoczenie.

Metoda kamieni milowych (milestones):

Zamiast myśleć „do końca roku”, ustaw konkretne punkty kontrolne:

• Milestone 1 (koniec marca): Pierwszy projekt na GitHubie z dokumentacją
• Milestone 2 (koniec czerwca): Dwa projekty + LinkedIn profile updated
• Milestone 3 (koniec września): Trzy projekty + CV gotowe
• Milestone 4 (koniec grudnia): 5 wysłanych aplikacji + doświadczenie z rozmów

Każdy milestone to mini-sukces. To motywuje i pokazuje postęp.

System trackowania: Jak śledzić postępy bez zwariowania

Cele bez trackowania to marzenia. Trackowanie to dowód że działasz.

Ale jako rodzic-programista nie masz czasu na skomplikowane systemy. Potrzebujesz czegoś prostego.

Opcja 1: Notion (mój wybór)

Prosta strona w Notion z checklistą:

Plusy: Elastyczne, możesz dodawać notatki, dostępne wszędzie

Minusy: Wymaga dyscypliny w aktualizowaniu

Opcja 2: Arkusz kalkulacyjny (Google Sheets)

Prosty tracker z kolumnami: Data | Czas nauki | Co robiłem | Postęp

Plusy: Możesz robić wykresy, łatwe sumowanie godzin

Minusy: Mniej wizualne niż Notion

Opcja 3: Bullet Journal (papierowy)

Dla osób które lepiej pamiętają gdy piszą ręcznie:

• Comiesięczny spread z celami
• Cotygodniowy tracker (checkmarki za sesje kodowania)
• Monthly review na koniec każdego miesiąca

Plusy: Satysfakcja z odznaczania, oderwanie od ekranu

Minusy: Nie możesz szybko wyszukać informacji

Moja rekomendacja: System 3 pytań

Niezależnie od narzędzia, na koniec każdego tygodnia odpowiadaj na 3 pytania:

• Co poszło dobrze? (celebrate wins!)
• Co było wyzwaniem? (ucz się z trudności)
• Co zmienię w przyszłym tygodniu? (continuous improvement)

To zajmuje 5 minut, ale daje ogromną świadomość postępów.

Elastyczność: „Jeśli nie wyjdzie plan A, mam plan B”

Życie się dzieje. Dzieci chorują. Projekty w pracy się komplikują. Zmywarka znowu się psuje.

Klucz do sukcesu? Nie perfekcja, ale elastyczność.

Zasada planów A/B/C:

Widzisz różnicę? To nie jest „wszystko albo nic”. To jest „dostosuj do sytuacji”.

Kiedy wcisnąć pauze (i nie czuć się z tym źle):

• Choroba w rodzinie: Zdrowie > kod. Zawsze.
• Ekstremalny okres w pracy: Lepiej zrobić przerwę niż się wypalić
• Mental health day: Czasem mózg potrzebuje resetu
• Święta i wakacje: To czas rodzinny, nie czas na wyrzuty sumienia

Przerwa to nie porażka. Przerwa to strategia długoterminowa.

Autentyczny moment: Czego nauczyłam się w 2025

Czas na szczerość.

Gdybym mogła wrócić do grudnia 2024 i dać sobie radę, powiedziałabym:

„Słuchaj, nie musisz być idealną. Musisz być konsekwentną. Nawet jeśli ta konsekwencja oznacza 2 razy w tygodniu zamiast 5. Bo 2 razy przez cały rok to 100+ sesji kodowania. A 5 razy przez miesiąc, a potem wypalenie? To 20 sesji i poczucie porażki.”

Moje realistyczne cele programistyczne na 2026

Obiecałam szczerość, więc tutaj są moje faktyczne cele programistyczne na 2026:

To jest mój plan. Realny. Uwzględniający życie. Mierzalny.

Czy uda mi się wszystko? Nie wiem. Ale jest to osiągalne? Tak.

Motywacja na koniec: Małe kroki każdego dnia > wielkie plany

Koniec roku to czas wielkich planów. Ale w lutym, gdy energia opadnie, zostają tylko nawyki.

I tutaj kryje się sekret: Małe, konsekwentne kroki wygrywają z wielkimi, nierealistycznymi planami.

Matematyka małych kroków:

Po roku:

• Scenariusz A: może 100 godzin + poczucie że „znowu mi nie wyszło”
• Scenariusz B: 150-180 godzin + poczucie osiągnięcia + budowanie nawyku

Widzisz różnicę? To nie o intensywności. To o długości trwania.

Mantra na 2026:

„Postęp, nie perfekcja.”

• Lepiej 30 minut dzisiaj niż odkładanie „idealnej” 2-godzinnej sesji na jutro Lepiej jeden mały projekt ukończony niż trzy wielkie zaczynane i porzucone Lepiej przerwa z planem powrotu niż wypalenie bez końca

I pamiętaj: każdy programista zaczynał od „hello world”. Nawet ci z imponującymi portfolio.

Różnica? Oni nie przestali po pierwszym „hello world”. Robili następny mały krok. I kolejny. I kolejny.

Twoja kolej: Ćwiczenie na Sylwestra

Zanim zegar wybije północ, poświęć 15 minut na to ćwiczenie:

Krok 1: Twój główny cel na 2026

Dokończ zdanie:

„Do [konkretna data] chcę osiągnąć [konkretny, mierzalny cel] ponieważ [Twoja motywacja]”

Przykład: „Do września 2026 chcę mieć 3 projekty w portfolio ponieważ planuję zacząć szukać pracy jako Junior Developer”

Krok 2: Test SMART

Sprawdź swój cel:

• ✓ Specific: Czy wiesz dokładnie co osiągniesz?
• ✓ Measurable: Czy możesz zmierzyć czy osiągnąłeś?
• ✓ Achievable: Czy to realistyczne z Twoją sytuacją życiową?
• ✓ Relevant: Czy to wspiera Twoje długoterminowe plany?
• ✓ Time-bound: Czy ma konkretny deadline?

Jeśli któryś punkt to ✗ – popraw cel.

Krok 3: Rozbij na kwartały

Co osiągniesz w:

• Q1 (styczeń-marzec): ___
• Q2 (kwiecień-czerwiec): ___
• Q3 (lipiec-wrzesień): ___
• Q4 (październik-grudzień): ___

Krok 4: Zidentyfikuj wyzwania

Co może Ci przeszkodzić w 2026?

• Wakacje? (→ zaplanuj lżejszy okres)
• Choroba dzieci? (→ stwórz Plan B)
• Natłok w pracy? (→ które miesiące?)
• Święta? (→ zaplanuj przerwy)

Krok 5: Twój system trackowania

Gdzie będziesz śledzić postępy?

• ☐ Notion
• ☐ Google Sheets
• ☐ Bullet Journal
• ☐ Inne: ___

I najważniejsze: Kiedy będziesz robić cotygodniowy review?

(Wskazówka: Niedzielny wieczór, 15 minut przed końcem weekendu)

Podziel się swoimi celami!

Badania pokazują że publiczne ogłoszenie celu zwiększa szansę jego realizacji o 33%.

Więc oto wyzwanie:

A jeśli zastanawiasz się czy warto pisać – tak, warto. Dla siebie. Publiczne ogłoszenie to zobowiązanie.

Plus kto wie, może znajdziesz partnera zobowiązania w komentarzach?

Moja obietnica dla Ciebie (i dla siebie)

W 2026 będę regularnie publikować:

• Miesięczne raporty postępów (transparency!)
• Co się udało, co nie (uczmy się z błędów)
• Konkretne rozwiązania na wyzwania (praktyczne porady)
• Kod z moich projektów (GitHub links)

Dlaczego? Bo chcę pokazać że realistyczne cele programistyczne dla rodzica to nie mit.

To możliwe. Ale wymaga:

• Realizmu (nie będę idealną)
• Konsekwencji (małe kroki każdego tygodnia)
• Elastyczności (życie się dzieje)
• Cierpliwości (postęp nie jest liniowy)

I najważniejsze: Samoakceptacji. Bo uczysz się programowania jako rodzic. To nie to samo co uczenie się jako singiel z 8 godzinami dziennie na naukę.

I to jest OK. Twoja ścieżka jest inna. Ale równie wartościowa.

Twój plan działania na Nowy Rok

Zegar zaraz wybije północ 2026. Zamiast ogólnych postanowień, masz teraz:

• Metodę SMART do tworzenia celów
• Przykłady realistycznych celów programistycznych
• System podziału na kwartały i milestones
• Narzędzia do trackowania postępów
• Plan A/B/C na różne scenariusze
• Świadomość że elastyczność = siła, nie słabość

Teraz czas na action:

• Dzisiaj (31.12): Napisz swój główny cel SMART na 2026
• 1.01.2026: Rozbij cel na kwartały
• 5.01.2026: Pierwsza sesja kodowania (start małym krokiem!)
• 12.01.2026: Pierwszy cotygodniowy review

Pamiętaj: Małe kroki każdego dnia wygrywają z wielkimi planami które się nie realizują.

A jeśli zapomnisz wszystkiego z tego artykułu, zapamiętaj jedno:

Do dzieła! 2026 może być rokiem, gdy faktycznie osiągniesz swoje cele programistyczne.

Nie dlatego, że będziesz idealny. Ale dlatego, że będziesz realny.

PS od mnie: Jeśli to czytasz i myślisz „ale ja nigdy nie dam rady” – pamiętaj, ja myślałam tak samo rok temu. A jednak siedzę tu z podstawami Java w głowie i planem na 2026. Dasz radę. Po prostu zacznij małym krokiem. 30 minut to też krok.

Artykuł Noworoczne postanowienia programisty: realistyczne cele na 2026 pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Umowa dla freelancera brzmi oficjalnie, niepotrzebnie, nieufnie. Szczególnie gdy „przecież się znamy”, „jesteśmy rodziną” albo „to tylko mała stronka”. Wiem, bo kiedyś myślałam tak samo. Kosztowało mnie to miesiąc oczekiwania na pieniądze potrzebne na rachunki.

Jak to się zaczęło („ale przecież się znamy…”)

Zadzwoniła znajoma od koleżanki. Właścicielka małego sklepu z ubraniami dziecięcymi. Potrzebowała prostej strony internetowej. Wiedziała, że zajmuję się WordPressem. „Nic specjalnego, tylko wizytówka. Ile byś chciała za to?”.

Wyceniłam projekt na 2000 zł. Zgodziła się od razu. Dodała: „Nie musimy robić żadnych papierów, prawda? Znamy się przecież. Przelewem wszystko załatwię jak skończysz”.

I tu popełniłam pierwszy błąd. Pomyślałam: „Znajoma. Nie oszuka mnie przecież”. Druga myśl: „Nie chcę robić z tego wielkiej sprawy. Umowa? To tak oficjalnie, tak… nieufnie”.

Powiedziałam: „Jasne, żaden problem”.

Co poszło nie tak

Projekt miał zająć dwa tygodnie. Zrobiłam go w tydzień i pół, bo miałam właśnie względny spokój w domu (względny = dzieci w szkole, bez nagłych wizyt u lekarza).

Wysłałam wiadomość: „Strona gotowa, możesz zobaczyć pod tym linkiem. Czekam na Twoje uwagi, a potem wyślę dane do przelewu”.

Odpowiedź przyszła po dwóch dniach: „Super! Ale wiesz, zmieniłabym jeszcze kilka rzeczy…”. Lista zmian była długa. Nie bardzo pasowała do „prostej wizytówki”.

Zrobiłam poprawki. Minął tydzień.

„Możemy dodać jeszcze blog? I galerię Instagram? I formularz do newsletter? To tylko małe rzeczy, prawda?”.

Nie były małe. Ale nie miałam umowy dla freelancera, która mówiłaby jasno: co jest w projekcie, a co nie. Więc próbowałam negocjować mailem. Słabo mi szło.

Moment, kiedy zaczęłam się martwić

Minął miesiąc od oddania pierwszej wersji. Poprawki przechodziły w kolejne poprawki. „Jeszcze tylko…”, „Ostatnia rzecz…”, „Zapomniałam, że…”.

W końcu napisałam wprost: „Kończę projekt. Wszystko, o co prosiłaś, jest zrobione. Proszę o przelew w ciągu tygodnia”.

Odpowiedź: „Jasne, tylko muszę poczekać na wpływ z firmy X, bo teraz akurat nie mam płynności. Ale spokojnie, dostaniesz pieniądze”.

Zaczęłam pisać kolejne wiadomości. Odpowiedzi były coraz rzadsze. „Jeszcze kilka dni”, „Właśnie składam wniosek o pożyczkę”, „Przepraszam, kompletnie zapomniałam”.

W tym czasie miałam rachunek za prąd do zapłaty. I opłatę za obiady w szkole. I… no właśnie. Liczyłam na te 2000 zł.

Najgorszy moment

Trzy tygodnie po deadlinie, gdy pieniędzy nadal nie było, zadzwoniłam. Odebrała, ale powiedziała: „Słuchaj, teraz nie mogę rozmawiać. Oddzwonię”.

Nie oddzwoniła.

Napisałam do koleżanki. Powiedziała: „To znajoma, na pewno ci zapłaci. Po prostu ma ciężki okres”. Dodał: „Nie rób z tego wielkiej sprawy, nie chcę, żeby miała do mnie pretensje”.

Wtedy poczułam się okropnie. Byłam niewygodna. Natrętna. Drobiazgowa.

A jednocześnie miałam pusty portfel.

Jak się skończyło

Pieniądze dostałam po pięciu tygodniach. Bez przeprosin. Bez wyjaśnień. Przelew z tytułem: „Za stronę”.

Nigdy więcej nie pracowałam dla tej osoby. Nigdy więcej nie pracowałam bez umowy.

Czego się nauczyłam: umowa chroni obie strony

Myślałam, że umowa dla freelancera to formalność dla nieufnych. Teraz wiem, że to ochrona – dla mnie i dla klienta.

Umowa to nie wyraz braku zaufania. To jasne zasady gry. Dzięki niej obie strony wiedzą:

• Co jest w projekcie (zakres prac)
• Czego NIE MA w projekcie (co będzie dodatkowo płatne)
• Kiedy płacisz (terminy, raty, przedpłaty)
• Co się dzieje, gdy ktoś nie dotrzyma warunków (kary, odstąpienie od umowy)

Bez umowy każda prośba o „jeszcze tylko to” staje się szarą strefą. Każda rozmowa o pieniądzach brzmi jak wyciąganie ręki po jałmużnę.

Z umową jestem profesjonalistką. Bez umowy jestem suplikantką.

Praktyczne narzędzia: prosty szablon umowy

Nie musisz iść do prawnika za 500 zł, żeby mieć umowę dla freelancera. Wystarczy prosty dokument, który zawiera:

1. Kto z kim (Twoje dane, dane klienta)

2. Co robisz (konkretny opis projektu – im więcej szczegółów, tym lepiej)

3. Ile to kosztuje (kwota, forma płatności, terminy)

4. Kiedy oddajesz (deadline + ile rund poprawek wliczasz w cenę)

5. Co się dzieje w razie problemów (opóźnienie płatności, rezygnacja z projektu)

Ja używam szablonu z Internetu, który dostosowałam do swoich potrzeb. Nie jest idealny prawnie, ale chroni mnie na tyle, żeby czuć się bezpiecznie. A klienci… klienci to kupują. Bo to pokazuje, że jestem profesjonalistką.

Jak mówić „nie” znajomym bez psucia relacji

To najtrudniejsze. „Znajomi się nie spisują”. „Robi się to na zaufanie”. „Po co komplikować?”.

Nauczyłam się mówić tak:

„Właśnie dlatego, że się znamy, chcę mieć wszystko jasno ustalone. Żeby nie było potem nieporozumień, które mogłyby zepsuć naszą relację. Umowa to ochrona dla nas obu – Ty wiesz, co dokładnie dostajesz, ja wiem, kiedy mogę się spodziewać płatności. Dzięki temu możemy skupić się na pracy, a nie na domysłach”.

Jeśli ktoś się obraża, że chcesz umowy – to znak, że lepiej nie pracować dla tej osoby. Bo jeśli już przy umowie są problemy, to przy płatności będą większe.

Co możesz zrobić dziś

Jeśli jesteś freelancerem i jeszcze nie masz szablonu umowy:

1. Znajdź prosty szablon online (wpisz „umowa zlecenie freelancer szablon” albo „umowa o dzieło szablon”)
2. Dostosuj go do siebie (dopisz swoje usługi, typowe warunki współpracy)
3. Używaj go ZAWSZE (nawet dla „znajomych”, może szczególnie dla znajomych)

Umowa dla freelancera to nie biurokracja. To profesjonalizm. To szacunek do swojej pracy i swojego czasu.

I to ochrona przed tym, żeby znowu siedzieć z pustym portfelem, czekając na pieniądze, które „na pewno przyjdą”.

Jeden szczery wniosek

Nigdy więcej nie będę pracować bez umowy. Nawet dla „znajomego”. A nawet za „małe pieniądze”. Nawet jeśli ktoś powie, że „nie ma czasu na papiery”.

Bo teraz wiem: jeśli klient nie ma czasu na podpisanie umowy, to potem nie będzie miał też czasu na przelew.

A ja mam rachunki do zapłacenia.

A Ty? Miałeś podobną sytuację? Albo może zastanawiasz się, czy warto „komplikować” przy małych projektach? Napisz w komentarzu – może Twoja historia uchroni kogoś przed podobnym błędem.

Artykuł Nigdy więcej nie będę pracować bez umowy – nawet dla „znajomego” pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wszyscy mówią o 5 minut dla siebie, ale mało kto mówi prawdę: że te pięć minut trzeba ukraść. Dosłownie. Ukraść dniu, zanim dzień ukradnie Tobie.

Jak to się zaczęło

Nie zaplanowałam tego. Nie przeczytałam artykułu „10 porannych rutyn kobiet sukcesu” i nie postanowiłam „od jutra się zmieniam”. Po prostu pewnego dnia obudziłam się o 4:50 i nie mogłam znowu zasnąć.

Zwykle w takich sytuacjach leżę i przewracam się z boku na bok, myśląc o wszystkim, co czeka mnie dziś. Mejle do odpisania, kod do poprawienia, wizyty lekarskie, obiad do ugotowania. I już jestem zmęczona, zanim wstanę.

Tym razem wstałam. Poszłam do kuchni, żeby nie budzić rodziny. Nastawiłam wodę. Wyciągnęłam kubek. I wtedy poczułam coś dziwnego – ciszę.

Magia pierwszych pięciu minut

5 minut dla siebie brzmi jak clickbaitowy tytuł. „Tylko pięć minut zmieni Twoje życie!”. Nie wierzyłam w to. Ale tamtego poranka, z kubkiem herbaty w dłoniach, siedząc w ciemnej kuchni, zrozumiałam jedną rzecz:

To nie był czas „dla siebie”. To był czas, kiedy jeszcze BYŁAM sobą. Zanim włączę się w tryb mama-freelancer-żona-opiekunka. Pięć minut, kiedy nie muszę być nikim konkretnym.

Bez telefonu. I bez laptop. Bez to-do list w głowie. Tylko ciepło kubka w dłoniach i cisza przed burzą.

Dlaczego akurat 5 minut

Nie trzy, nie dziesięć. Pięć.

Trzy minuty to za mało – dopiero zaczynam oddychać normalnie, a już czas wracać do rzeczywistości. Dziesięć minut to za dużo – zaczynam planować, myśleć, organizować. Pięć minut to idealna długość na NIC.

Na siedzenie. Żeby patrzeć przez okno. Aby słuchać porannej ciszy (albo wczesnych ptaków, jeśli masz szczęście). Na picie herbaty łyczek po łyczku, zamiast połykać ją pędząc do kolejnego zadania.

Jak zacząć (bez bullshitu motywacyjnego)

Nie będę pisać „po prostu wstań wcześniej”. To nie działa. Nie dla mamy, która kładzie się o północy, bo wtedy tylko ma czas na dokończenie projektów.

Zamiast tego:

1. Znajdź swoją naturalna szczelinę w czasie

Nie musi być o 5 rano. Może budzisz się o 6:30 i masz 5 minut zanim dzieciaki wstaną? A może o 22:00, gdy dom już zasypia? Szukaj momentu, który już istnieje – nie twórz nowego.

2. Nie rób z tego rytuału

Rytuał = presja = kolejny obowiązek = porażka, gdy nie wykonasz. To mają być 5 minut dla siebie, nie kolejny punkt na liście. Jeśli dziś się nie udało – trudno. Jutro może się uda.

3. Wybierz jeden sygnał

Dla mnie to kubek herbaty. Dla Ciebie może być ulubiona bluza, świeca, konkretne miejsce na kanapie. Coś, co mówi mózgowi: „teraz masz chwilę”.

4. Naprawdę NIC nie rób

Najtrudniejsza część. Bez scrollowania telefonu „tylko szybko”. I bez planowania dnia. Bez sprawdzania mejli „bo już tu jestem”. Pięć minut patrzenia w okno to nie strata czasu. To inwestycja w to, żeby reszta dnia była znośna.

Co to zmienia w perspektywie dnia

Nie zmienia wszystkiego. Nadal mam deadliny, nadal czasami krzyczę na dzieci, nadal zostaję do północy nad kodem.

Ale te 5 minut dla siebie dają mi punkt odniesienia. Przypominają, że poza wszystkimi rolami, jestem też po prostu człowiekiem, który może usiąść w ciszy z kubkiem herbaty. I to wystarczy.

W ciągu dnia, kiedy znowu zaczynam tonąć w obowiązkach, wracam myślą do tamtego kubka. Do tych pięciu minut. I oddycham.

Lista herbat/napojów, które się sprawdzają

Dla tych, którzy jak ja są maksymalistami nawet w małych rzeczach:

• Zielona herbata z jaśminem – delikatna, nie przytłacza zmysłów o 5 rano
• Rooibos – bezkofeinowy, więc nie rozbudzi Cię NA MAKSA (potrzebujesz ciszy, nie hiperaktywności)
• Gorąca woda z cytryną – jak ktoś wymyślił trend na wodę z cytryną o poranku, to chyba też nie spał
• Herbata miętowa – orzeźwiająca, ale spokojna
• Zwykła czarna herbata – bez dodatków, bez filozofii, tylko ciepło

Ważne: nie eksperymentuj z nowymi smakami w te pięć minut. Wybierz coś znanego, bezpiecznego. To nie czas na przygody kulinarne.

Dla sów: wieczorne 5 minut

Jeśli jesteś sową i poranki to Twój osobisty horror – to działa też wieczorem. Około 22:00-23:00, kiedy dom zasypia, a Ty jeszcze masz resztki energii.

Zasady te same: kubek czegoś ciepłego, cisza, brak telefonu. Różnica: wieczorne 5 minut dla siebie to zamknięcie dnia, nie jego otwarcie. Moment, kiedy mówisz: „dziś było, jutro będzie, ale TERAZ tylko ja i ta herbata”.

Jeden szczery wniosek

To nie jest poradnik „jak być lepszą mamą/freelancerką/człowiekiem”. To jest historia o tym, jak znalazłam 5 minut dziennie, kiedy nie muszę być nikim z tych rzeczy. I jak bardzo tego potrzebowałam, nawet nie wiedząc o tym wcześniej.

Jeśli czujesz, że ciągle jesteś w trybie „on” – dla dzieci, dla klientów, dla wszystkich – spróbuj ukraść sobie te pięć minut. Nie planuj ich. Po prostu weź kubek, usiądź i patrz przez okno.

Możliwe, że to nic nie zmieni. Ale możliwe też, że odkryjesz, jak bardzo brakowało Ci po prostu… ciszy.

A Ty? Masz swoje 5 minut w ciągu dnia? Albo może właśnie szukasz tego momentu? Napisz w komentarzu – czasem wystarczy przeczytać, że ktoś inny też tego potrzebuje, żeby pozwolić sobie na tę chwilę.

Artykuł Herbata o 5 rano – mój ukryty reset dnia pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Czasami książki motywacyjne dla mam nie muszą mieć w tytule słowa „matka” ani „work-life balance”. Czasami wystarczy cienka książeczka, którą każdy zna z dzieciństwa, ale mało kto czyta jako dorosły.

Kiedy sięgnęłam po „Małego księcia”

Było już późno. Trzeci projekt w tym miesiącu wymagał poprawek, klient zmienił zdanie po raz piąty, a ja siedziałam przed ekranem z pustym spojrzeniem. W drugiej połowie domu spało dwoje dzieci – jedno po wizycie u specjalisty, drugie ze stresem przed klasówką. Freelancer mama w pełnej okazałości.

Mąż przyniósł mi herbatę i powiedział: „Może odłóż to na jutro?”. Ale jutro były kolejne deadliny, kolejne mejle, kolejne „szybkie poprawki”. Poczułam, że coś pęka. Nie płakałam – po prostu siedziałam i patrzyłam w ekran, niezdolna ruszyć palcem.

Dlaczego akurat ta książka

„Małego Księcia” dostałam kiedyś w prezencie. Stał na półce od miesięcy. Sięgnęłam po niego mechanicznie, bo telefon był za daleko, a komputer przestał istnieć.

Pierwsze strony czytałam powierzchownie. Potem trafiłam na to zdanie:

„Dorośli bardzo lubią liczby. Kiedy opowiadasz im o nowym przyjacielu, nigdy nie pytają o rzeczy istotne. Nigdy nie powiedzą: 'Jaki ma głos? W jakie gry lubi grać?’ Pytają natomiast: 'Ile ma lat? Ilu ma braci? Ile waży? Ile zarabia jego ojciec?'”

Zatrzymałam się. Przeczytałam jeszcze raz.

Co zrozumiałam tej nocy

Przez ostatnie tygodnie myślałam wyłącznie w liczbach. Ile projektów muszę skończyć. A ile pieniędzy muszę zarobić. No i ile godzin przespanej nocy mi zostało. Ile wizyt lekarskich przed nami w tym miesiącu. Ile, ile, ile.

Zapomniałam zapytać siebie o rzeczy istotne. Czy to, co robię, ma sens. Czy jestem szczęśliwa. Czy moje dzieci widzą mamę, czy tylko zmęczoną kobietę przy laptopie.

Książki motywacyjne dla mam często krzyczą: „Możesz wszystko! Zorganizuj się lepiej! Postaw granice!”. „Mały Książę” szepnął coś innego: „A może przestaniesz na chwilę liczyć i zapytasz, co naprawdę jest ważne?”.

Co się zmieniło

Nie zamknęłam laptopa od razu. Ale napisałam do klienta, że poprawki dostanie pojutrze, nie jutro. Po raz pierwszy od miesięcy położyłam się spać przed pierwszą w nocy.

Następnego dnia rano, zamiast od razu sprawdzać mejle, napełniłam kubek herbaty i usiadłam przy oknie. Pięć minut ciszy. Patrzyłam, jak wschodzi słońce, i nie myślałam o deadlinach.

To nie była magiczna przemiana. Projekty nadal były, deadliny też. Ale od tamtej nocy staram się częściej pytać siebie o „rzeczy istotne”. Czasami to działa, czasami znowu grzęznę w liczbach. Ale mam punkt odniesienia – cienką książeczkę, która przypomina mi, kim jestem poza rolą mamy-freelancerki-żonglerki.

Dla kogo jest ta książka

Jeśli szukasz książek motywacyjnych dla mam, które nie będą Cię pouczać, tylko pozwolą po prostu oddychać – „Mały Książę” to dziwny, ale świetny wybór. To nie jest poradnik. To przypomnienie, że zanim zaczniemy optymalizować swoje życie, warto zapytać, czy to życie, które chcemy mieć.

Najlepiej czytać ją późno wieczorem, gdy dom już śpi. Albo wcześnie rano, zanim zacznie się dzienny chaos. W ciszy, z kubkiem czegoś ciepłego. Pozwól, żeby tekst do Ciebie mówił – nie analizuj, nie rób notatek. Po prostu czytaj.

Co możesz zrobić dziś

Jeśli czujesz, że życie stało się za duże, za głośne, za pełne liczb – nie musisz od razu sięgać po „Małego Księcia”. Możesz zacząć od pytania:

Co dla mnie teraz jest naprawdę ważne?

Nie „co muszę zrobić” ani „co powinnam”. Co jest WAŻNE. Dla Ciebie, nie dla listy zadań.

Czasami odpowiedź brzmi: „Położyć się spać”. I to jest w porządku. To jest bardzo ważne.

A Ty? Czy są książki, które pomagały Ci w trudnych momentach? Nie te z kategorii „motywacja”, ale te niespodziewane, które trafiły w odpowiednim momencie? Napisz w komentarzu – może ktoś znajdzie w Twojej historii swoją przyszłą książkę.

Artykuł „Mały książę” – kiedy świat staje się za duży pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Czasami najgorsza rzecz, jaka może spotkać freelancera, to nie brak zleceń, ale ich nadmiar. Szczególnie gdy każde z nich to kolejny „standardowy projekt” bez iskry kreatywności.

Kiedy praca staje się tylko zarabianiem pieniędzy

Pamiętam moment, gdy po raz pierwszy pomyślałam: „To już nie jest moja praca marzeń”. Siedziałam przed komputerem, kończąc kolejny projekt – identyczny jak poprzednie dziesięć. Strony internetowe dla firm, które nawet nie próbowały być wyjątkowe. Standardowe formularze kontaktowe, typowe galerie produktów, szablonowe sekcje „o nas”. Praca, która kiedyś mnie ekscytowała, stała się mechanicznym powtarzaniem znanych wzorców.

Po latach freelancingu jako web developer wciąż walczę o stabilność finansową, o którą marzyłam na początku. Nie jest łatwo – niestabilne dochody, niepewność co do kolejnych projektów, ciągłe balansowanie między cenami a jakością. Każdy dzień to walka o to, by utrzymać motywację i dyscyplinę potrzebną do osiągnięcia moich celów.

Zdaję sobie sprawę, że dyscyplina to fundament sukcesu w freelancingu. Bez niej łatwo wpaść w pułapkę prokrastynacji, brania wszystkiego co się pojawi albo przeciwnie – odrzucania projektów z obawy przed porażką. Każdego ranka muszę na nowo znajdować w sobie siłę do działania, motywację do wysiłku, który przybliży mnie do stabilności finansowej.

Praca z kodem, która kiedyś sprawiała mi radość, zaczęła być postrzegana jedynie jako środek do celu. Budziłam się rano, zmuszając się do entuzjazmu, przeglądałam maile z nowymi zleceniami jak kolejne kroki w długiej drodze do bezpieczeństwa finansowego. Przestałam eksperymentować z nowymi technologiami, bałam się brać ryzykowne projekty, które mogłyby się nie udać. Strach przed niepowodzeniem zaczynał zabijać moją kreatywność.

Aż wreszcie rok temu nawał rodzicielskich obowiązków oraz nawracająca prokrastynacja zrobiła swoje. Zakończyłam wszystkie możliwe projekty i już … przestałam szukać nowych. Zawiesiłam firmę. Cały rok był stanem odizolowania.

Przypadkowe odkrycie

W tym stanie znalazłam książkę „Motywacja: Jak rozwijać wewnętrzny ogień, który pomaga osiągać cele” Darii Gałek. Początkowo byłam sceptyczna – kolejny poradnik o motywacji? Jednak już pierwszy rozdział pokazał mi, że to coś więcej.

Gałek, jako coach i psycholog, podchodzi do tematu motywacji bez taniej inspiracji i pustych haseł. Zamiast tego oferuje głębokie zrozumienie mechanizmów, które napędzają nas do działania – lub nas od tego odwodzą. Jej książka to praktyczny przewodnik po odbudowie tego, co nazywa „wewnętrznym ogniem”.

Kluczowa różnica: motywacja zewnętrzna vs. wewnętrzna

Pierwszy przełom przyszedł z zrozumieniem różnicy między motywacją zewnętrzną a wewnętrzną. Gałek wyjaśnia, że motywacja zewnętrzna to działanie dla nagród, pieniędzy, uznania czy unikania kary. Wewnętrzna to pasja, ciekawość, poczucie celu i satysfakcja z samego procesu.

W moim przypadku przez lata działałam wyłącznie na motywacji zewnętrznej. Brałam projekty, które się przytrafiały, nie te, które mnie inspirowały. Skupiałam się na zadowoleniu klientów, zapominając o własnej satysfakcji z pracy. Rezultat? Wypalenie i poczucie, że kod to tylko narzędzie do zarabiania pieniędzy.

Gałek pisze: „Motywacja zewnętrzna może nas nakarmić, ale tylko wewnętrzna może nas napędzać przez lata bez utraty energii”. Te słowa trafiły prosto w sedno mojego problemu. Byłam najedzona ilością, ale wygłodniała pasyjnie.

Konkretne narzędzia w działaniu

Książka nie pozostawia czytelnika z samą teorią. Gałek oferuje konkretne ćwiczenia i narzędzia, które zaczęłam stosować od razu:

Mapowanie wartości – pierwsze ćwiczenie polegało na identyfikacji moich prawdziwych wartości w pracy. Odkryłam, że najbardziej cenię kreatywność, uczenie się nowych rzeczy i pomaganie innym w rozwiązywaniu problemów. Zdałam sobie sprawę, że ostatnie projekty nie realizowały żadnej z tych wartości.

Technika „3 dlaczego” – przy każdym nowym projekcie zaczęłam zadawać sobie pytanie „dlaczego?” trzy razy. Dlaczego chcę wziąć to zlecenie? A dlaczego to dla mnie ważne? Dlaczego to ma sens w kontekście moich celów? Jeśli nie mogłam odpowiedzieć na trzecie „dlaczego”, projekt prawdopodobnie nie był wart mojego czasu.

Dziennik energii – przez dwa tygodnie zapisywałam, które zadania dają mi energię, a które ją zabierają. Rezultat był oczywisty: energię czerpałam z rozwiązywania skomplikowanych problemów technicznych i nauki nowych frameworków. Zabierały mi ją powtarzalne zadania i projekty bez wyzwań.

Odnalezienie wewnętrznego ognia w pracy z kodem

Gałek podkreśla, że wewnętrzny ogień to nie abstrakcyjne pojęcie, ale konkretne połączenie naszych talentów, wartości i pasji. W moim przypadku oznaczało to przemyślenie całego podejścia do freelancingu.

Zaczęłam od zmiany rodzaju przyjmowanych projektów. Zamiast brać wszystko, co się pojawiło, zaczęłam specjalizować się w projektach, które wymagały niestandardowych rozwiązań. Zaczęłam szukać współprac ze startupami, które potrzebowały innowacyjnych funkcjonalności, a nie kolejnych stron wizytówek.

Wprowadziłam też coś, co Gałek nazywa „projektami pasji” – raz w miesiącu brałam projekt, który może nie był najlepiej płatny, ale pozwalał mi eksperymentować z nowymi technologiami lub pomagać ciekawej organizacji.

Najważniejsze było jednak przesunięcie skupienia z „jak szybko to skończyć” na „jak dobrze to zrobić”. Gałek pisze: „Wewnętrzny ogień płonie najjaśniej, gdy proces jest równie ważny jak rezultat”. Zaczęłam traktować każdy projekt jako okazję do nauki czegoś nowego, a nie tylko kolejne zadanie do wykonania.

Praktyczne strategie długoterminowego utrzymania motywacji

Książka nie obiecuje szybkich rozwiązań, ale oferuje strategie, które działają w dłuższej perspektywie:

Cykle odnowy – Gałek zaleca regularne okresy refleksji i planowania. Raz w miesiącu siadam i analizuję, które projekty dały mi największą satysfakcję i dlaczego. To pomaga mi korygować kurs i nie wpadać w rutynę.

Społeczność celów – znalazłam grupę innych freelancerek, z którymi regularnie rozmawiam o wyzwaniach i sukcesach. Gałek podkreśla, że motywacja to często proces społeczny – łatwiej utrzymać ogień, gdy otaczamy się ludźmi, którzy go rozumieją.

Małe zwycięstwa – nauczyłam się celebrować postęp, proces, nie tylko finalne rezultaty. Rozwiązanie skomplikowanego problemu w kodzie, pozytywna opinia klienta, nauka nowej biblioteki – wszystko to stało się źródłem motywacji.

Elastyczność celów – Gałek przestrzega przed zbyt sztywnym trzymaniem się planów. Zaczęłam traktować swoje cele jako kierunek, nie jako więzienie. Gdy pojawiają się ciekawsze możliwości, pozwalam sobie na zmianę kursu.

Rezultaty po kilku miesiącach

Dzisiaj, 3 miesiące po przeczytaniu książki, moja praca wygląda zupełnie inaczej. Działam z pasją, którą myślałam, że utraciłam na zawsze. Większość moich projektów to wyzwania, które mnie ekscytują. Wstaję rano z ciekawością, co przyniesie nowy dzień.

Najważniejsze jest to, że przestałam traktować freelancing jako sposób na zarabianie pieniędzy, a zaczęłam widzieć w nim narzędzie do rozwijania swoich umiejętności i pomagania innym. Gałek miała rację: gdy odnajdziesz wewnętrzny ogień, praca przestaje być pracą, a staje się ekspresją tego, kim jesteś.

Dla kogo ta książka będzie szczególnie pomocna

„Motywacja: Jak rozwijać wewnętrzny ogień, który pomaga osiągać cele” to pozycja obowiązkowa dla:

Freelancerek i freelancerów doświadczających wypalenia lub rutyny w swoich projektach. Szczególnie tych, którzy wciąż walczą o stabilność finansową, ale nie chcą przy tym stracić pasji do pracy i siebie samych.

Przedsiębiorczyń zmagających się z utratą pierwotnej motywacji do rozwijania swojego biznesu. Książka pomaga odnaleźć głębszy sens w działalności gospodarczej.

Pracownic zdalnych czujących się odizolowanych od celu swojej pracy. Gałek oferuje narzędzia do budowania wewnętrznej motywacji niezależnie od zewnętrznych okoliczności.

Osoby w przejściach zawodowych szukające nowego kierunku. Książka pomaga zidentyfikować prawdziwe źródła motywacji i zbudować karierę wokół nich.

Każdej osoby, która czuje, że „coś jej ubyło” w pracy, niezależnie od zewnętrznych sukcesów. Gałek pokazuje, jak odbudować połączenie z wewnętrznym celem.

Dostępność i jak zacząć już dziś

Książka Darii Gałek jest dostępna w większości księgarni stacjonarnych i internetowych, zarówno w wersji papierowej, jak i elektronicznej. Można ją znaleźć m.in. w Empiku, na Amazon.pl czy w Księgarni Internetowej PWN. Ja znalazłam ją na Legimi.

Polecam zacząć od pierwszego rozdziału, ale przede wszystkim mieć pod ręką notatnik. To nie jest książka do czytania „na przelocie” – to przewodnik, który wymaga aktywnego zaangażowania. Każde ćwiczenie warto wykonać, a nie tylko przeczytać.

Jeśli jesteś freelancerką, przedsiębiorczynią lub pracujesz zdalnie i czujesz, że straciłaś połączenie z tym, co kiedyś cię motywowało, ta książka może być początkiem odbudowy twojego wewnętrznego ognia. W moim przypadku była to inwestycja w czas, która zwróciła się nie tylko w pieniądzach, ale przede wszystkim w odzyskanej radości z pracy.

Czasami wystarczy jedna dobra książka, by przypomnieć sobie, dlaczego w ogóle zaczęłaś robić to, co robisz. W moim przypadku „Motywacja” Darii Gałek była właśnie taką książką.

Artykuł Gdy freelancer traci „wewnętrzny ogień” pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Atomowe nawyki to tak malutki nawyk, którego na co dzień nie zauważasz, ale … ma wielką moc. W dłuższej perspektywie okazuje się, że dokonałaś czegoś wielkiego. Dotyczy to wszystkiego od schudnięcia, znalezienia pracy po … czytanie książek.

Spraw, aby było to oczywiste

1. Krok pierwszy. Uświadom sobie jakie masz nawyki. Najlepiej je sobie zapisz. To krok pierwszy, aby zobaczyć, czym się tak naprawdę zajmujesz na co dzień.
   
2. Krok dwa to intencja: Zapisz sobie takie zdanie i patrz na nie często: ”Będę czytać książkę o godzinie 19:00 w dużym pokoju w moim ulubionym fotelu”

[ szablon intencji: “Będę (zachowanie) o godzinie (czas) w (miejsce)”]

3. Kolejny krok to “piętrzenie nawyków”. Łączysz ze sobą nawyki, które już masz z tymi, które chcesz wprowadzić. Przykład? ”Po obiedzie następuje czytanie 10 stron książki”

[ szablon: “Po [obecny nawyk/zdarzenie] następuje [nowy nawyk]”]

4. I ostatni krok: dostosuj otocznie. Co musisz zrobić? Zostaw wszędzie wokół siebie sygnały związane z czytaniem książek. Zostaw książkę na stole w dużym pokoju, inną w kuchni, tablet z ebookami miej zawsze pod ręką. A rzeczy, które odciągają Cię od czytania np. telefon z social mediami lub telewizor “unicestwij” – schować telefon do torebki na przedpokoju, pilota do telewizora schowaj do szuflady.

Spraw, aby było to atrakcyjne

1. Krok pierwszy. Połącz działanie, które chcesz, z działaniem, które jest ci potrzebne. Hmm… jak to ugryźć?
   
   Przykład: po umyciu wszystkich naczyń w zlewie (czynność, którą musisz zrobić, którą potrzebujesz zrobić, aby był porządek) przeczytasz rozdział nowej książki! Brzmi fajnie, prawda?
   Inny przykład: po wykonaniu jakiegoś zadania w pracy (opłaceniu rachunków, zadzwonieniu do 3 klientów itd…) możesz przeczytać 5 stron książki (którą oczywiście masz zawsze pod ręką -patrz zasada pierwsza, krok cztery).
   
   

2. Krok dwa – dołącz do społeczności, w której Twoje oczekiwane zachowanie jest czymś normalnym. Jak to zrobić? Zarejestruj się np. na https://lubimyczytac.pl/. Uczestnicz z wszelkich wyzwaniach czytelniczych.

3. Krok trzy to rytuał. Coś co cię zmotywuje jeszcze bardziej do czytania. Co to może być? Ulubione miejsce, kocyk lub zaparzenie herbatki lub kawki w ulubionym kubku…Niech czytanie wiąże się z przyjemnością.

Spraw, aby było to łatwe

1. Krok pierwszy to zmniejsz opory. Nie przepadasz za kryminałami? Nie czytaj ich! Wolisz bardziej przyjemne treści? Fantasy? Romanse? Wybierz to co cię najbardziej kręci. Wtedy nie będziesz się zmuszać do czytania książki.
   
   A co, jeśli jakąś zaczęłaś, ale … nie siadła ci? Odpuść i znajdź kolejną pozycję do czytania. Nie czytaj na siłę. Pamiętaj, że to ma być przyjemne!

2. Krok dwa to pamiętaj o dostosowaniu otoczenia. Tak, to pojawia się po raz drugi. To ważne, aby nie ukrywać książek, a wręcz jeszcze bardziej eksponować. Wtedy odruchowo będziesz po nie sięgać.

3. Kolejny krok to decydujące momenty. To te chwile, kiedy zamiast książki bierzesz do ręki telefon i … okazuje się, że minęły dwie godziny! Uważaj na te chwile i podejmuj świadome decyzje. Zobowiązuj się przed sobą, że będziesz dotrzymywać właściwych wyborów. To zaprocentuje w przyszłości!

4. Na pewno słyszałaś o zasadzie dwóch minut. Chodzi w niej o upraszczanie pierwszego kroku w wypracowywaniu nawyków. Nie ustalaj sobie na początek, że będziesz czytać codziennie 100 stron. Może się okazać, że to będzie zbyt wielki krok dla Ciebie. O wiele przyjaźniej wygląda – przeczytam 1 stronę. Zobaczysz, że z czasem nie skończysz na tej jednej stronie. Książki mają to do siebie, że mocno wciągają.

Żarcik książkoholików: “Tylko jeszcze jeden rozdział…” Nigdy nie kończy się na jednym, serio…

5. Krok pięć – automatyzuj wszystko co się da! Życiowe rzeczy mogą nas skutecznie rozpraszać i nasz nowy nawyk będzie napotykał na przeszkody, może się nie wykształcić. Co zrobić? Zautomatyzuj wszystko co się da! Przykład – stałe zlecenia na koncie, to zbawienie, że nie musisz pamiętać o rachunkach. Poszukaj innych automatyzacji i wprowadź je w swoje życie.

Spraw, aby było to satysfakcjonujące

1. Gdy postąpisz zgodnie z nawykiem – nagródź się! Ale pamiętaj – zrób to od razu! Ja na przykład kiedy już skończę czytać książkę – od razu – zaznaczam ją na https://lubimyczytac.pl/ jako przeczytaną. Takie “odhaczenie” to moja nagroda i dopływ endorfinek

2. Jak przekuć unikania złego nawyku w coś efektywnego? Za każdym razem, gdy zamiast telefonu lub telewizji wybierzesz książkę możesz wrzucać np. 1zł do puszki “na przyjemności”. Innym przykładem może być powstrzymanie się od zakupów kolejnych ciuchów i przelanie 10zł na konto oszczędnościowe, które podpiszesz jako “Wycieczka do Wenecji”. Czy taka nagroda nie ucieszy cię? Z pewnością tak!

3. Śledź nawyki! Już wyżej wspomniałam, że każdą przeczytaną książkę umieszczam na półce “przeczytane” na portalu “Lubimy czytać”, ale robię jeszcze coś. Każdego dnia zaznaczam na trackerze nawyków, czy czytałam książkę czy ebook. Odhaczam codziennie.
   
   Co jeszcze śledzę? Ilość spożywanych kalorii – używam aplikacji na telefon Yazio. W czasie przygotowywania posiłku wpisuję od razu co w nim się znajduje. W ten sposób kontroluję ile tak na prawdę jem. Możesz być zaskoczona o ilu przekąskach można w ciągu dnia zapomnieć, a one mają duży wpływ na naszą wagę…. Od jakiegoś czasu śledzę również post przerywany. Sprawdź sama.
   
   A wracając do książek – do śledzenia możesz używać notatnika, aplikacji na telefon… wszystko co tylko chcesz. Raz w tygodniu sprawdź jak wygląda Twój postęp. To motywuje.
   

4. Pomocnym krokiem może być zasada: ”Nie rezygnuj dwa razy z rzędu”. O co chodzi? Życie czasami jest “złośliwe” i nie uda nam się w ciągu dnia znaleźć ani chwili, aby usiąść z książką. To normalne, to się zdarza. Co wtedy zrobić? Pogódź się z tym faktem i … wróć na właściwe tory jak najszybciej. Wczoraj się Ci nie udało, ale dziś to na mur-beton musisz choćby 5 minut lub 2 strony przeczytać. Nie zrażaj się i działaj dalej.

5. Co jeszcze możesz zrobić? Umów się z kimś, że będziecie “raportować” sobie nawzajem swoje postępy czytelnicze. Podpiszcie swoje “kontrakty”. Co ma się znaleźć w tych kontraktach? Twoje cele i konsekwencje nie dotrzymania ich. I co najważniejsze – wymagajcie od siebie ich przestrzeganie. Co może być konsekwencją uchybienia nawykowi czytania? Na przykład zapłacenie datku na rzecz partii lub organizacji, której nie znosisz. Oj, to może zabolej, prawda?

Podsumowanie

Teraz już wiesz, jak wypracować swój nawyk czytania. Działaj, śledź i dziel się wynikami.

Artykuł Atomowe nawyki, aby czytać więcej pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Nad tym dziś sobie przysiądziemy, a ja pokażę Ci, jak wybrnąć z tych ciemnych zaułków, które często niweczą nasze efekty pracy.

Dziel i rządz

Jaki to jest cel długoterminowy? W moim (prywatnym) rozumieniu to cel mający termin realizacji min. 1 roku. Może mieć oczywiście więcej, ale na tych rocznych najlepiej mi jest pracować. Nawet jeśli masz cel na 5 lat to i tak musisz go podzielić na kolejne lata, aby wiedzieć co chcesz zrealizować danego roku, prawda?

Właśnie – dzielenie takiego celu jest kluczowe. Nie oszukujmy się, ale np. nie schudniemy 20kg w ciągu 2 tygodni. Musimy taki cel rozłożyć na krótsze odcinki czasu. Dlaczego warto robić co jakiś czas audyt takiego celu? Przede wszystkim, aby widzieć postęp! Jeśli widzimy nawet minimalne postępy to motywują one nas do dalszego działania. Dlatego przy realizacji jakichkolwiek celów ważne jest DZIAŁANIE.

Nie ma czarodziejskich technik utrzymujących naszą motywację czy samodyscyplinę ciągle na tym samym, wysokim poziomie.

Rok można łatwo podzielić: na kwartały, miesiące i tygodnie. Tydzień to odpowiednio mały odcinek czasu, gdy możemy zaobserwować realizację poszczególnych zadań, które mają nas przybliżyć do celu (tego tygodniowego i tego rocznego). Mając tak krótką perspektywę czasu → widzimy doskonale co i jak trzeba zrobić, aby choć odrobinę być bliżej pożądanego efektu.

Nic tak jak “cyferki” nie motywują. Wystarczy zobaczyć kilogram mniej na wadze, aby humor nam się polepszył na cały dzień, prawda?

Co u mnie jeszcze działa? Oczywiście dobrze rozpisany plan działania i odhaczanie poszczególnych zadań. To taki pozytywny akcent, który pokazuje, że jestem krok dalej i dalej…

Malutkie kroczki, malutkie nagrody

Małe kroczki, wielkie efekty. Słyszałaś już pewnie o tym i przypomnę tutaj. Niewielka rzecz robiona codziennie przekłada się na większe osiągnięcie w skali tygodnia/miesiąca. A po roku zauważysz od razu, że TAK, JEST LEPIEJ! Mamy to! Cel zrealizowany.

Zanim dotrzemy do naszej mety mamy do pokonania naszą codzienną drogę. Składają się na nią małe zadania wykonywane regularnie.

Obecnie mam dwa długoterminowe cele → zadbanie o moje zdrowie (niestety ostatnio podupadłam na nim znacznie) oraz zdobycie pracy w IT jako developerka JAVA. Na oba cele ustawiłam sobie termin roczny. Raz na kwartał podsumowuję sobie ile jeszcze zostało mi do realizacji i analizuję co mi nie wychodziło tak jak powinno (w moim rozumieniu).

Każdego miesiąca → świętuję osiągnięcie kolejnego etapu realizacji.

Jeśli chodzi o mój pierwszy cel to:

1. Po wynikach laboratoryjnych widzę, czy dobrze idzie, a i lśniące włosy wiele mówią, że idę w dobrym kierunku
2. Piszę dziennik → widzę więcej pozytywnych myśli (prawdziwy sukces!)
3. Waga stoi, ale ćwiczę regularnie to zaczyna być to widoczne → ubrania jakby luźniejsze.

Nie pisze tu konkretów, bo one to cyfry na wynikach krwi, mniej centymetrów w pasie itd… Więcej jest tych nieoczywistych sygnałów, ale cyfry pobudzają bardziej → to fakt, a nie nasze przekonanie na jakiś temat.

A co z programowaniem?

1. Ukończenie poszczególnych lekcji w bootcampie
2. Projekty na githubie

Tu pokazują się również cyfry, ale mam też już ogólne wrażenie, że rozumiem wiele i biegłość w pisaniu kodu i obsługi InteliJ (to edytor kodu) wzrosła znacząco (już nie sprawdzam co chwilę jaki skrót klawiszowy stworzy mi nową klasę.

Gdzie tu są te małe kroczki?

W celu pierwszym to zdrowe odżywianie (zero podjadania i słodkich przekąsek, woda, regularne treningi, medytacje i … koniec pracy już o 15:00 → czas na odpoczynek to bardzo ważne zadanie na każdy dzień. Muzyka w tle cały dzień? Owszem.

A drugi cel? Kiedy kończę pracę to wchodzi właśnie czas na mój rozwój → codzienna dawka kodu, oglądam lekcję bootcampu, przerabiam ją, doczytuję to co było omawiane… Codziennie i regularnie to jedno zadanie przybliża mnie do realizacji celu, którego termin upływa mi za troszkę więcej niż pół roku.

Zastanawiasz się co robię w tzw. międzyczasie? Pracuję, zajmuję się dziećmi i domem… nie jest łatwo, ale satysfakcja z wykonanych zadań jest naprawdę bardzo przyjemna. Warto o to zmagać się ze samą sobą.

Nie bądź dla siebie wredna

Zaintrygował się ten nagłówek? Zastanów się ile razy w głowie powiedziałaś do siebie, że jesteś za głupia, za leniwa i w ogóle do niczego?

To, że nie dałaś rady dziś zrealizować danego zadanie nie oznacza, że jesteś do niczego! Jakie remedium na to? Powiedz sobie, że jutro będzie lepiej i na prawdę zacznij jutro od tego zadania. Czasami potrzebujemy chwilę odpocząć, aby zaczerpnąć oddechu lub spojrzeć na coś z perspektywy. Dlatego też tak ważne są tygodniowe podsumowania i pytanie siebie: dlaczego w tym tygodniu szło mi wszystko lepiej/gorzej? Może po prostu jesteś przeziębiona lub śpisz nie dość długo? A może wrzucasz do siebie “śmieciowe” jedzenie, które tylko ściąga Cię w dół?

Często nie pamiętamy pozytywnych zdarzeń. Warto jest zapisywać i na podsumowaniu przeczytać je, przypomnieć sobie o nich. Śmieszna mina naszego pieska może nas pozytywnie nastawić do życia albo obrazek dziecka zrobiony w przedszkolu. Takie malutkie pozytywne zdarzenia, które zazwyczaj mijają mają dla naszej psychiki ogromne znaczenie. Nie pozwól im ulecieć w niebyt.

Masz swoje długoterminowe cele? Przygotowałaś się do ich realizacji? Podziel się ze swoimi wątpliwościami.

Artykuł Jak osiągnąć długoterminowe cele pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Motywacja

Co to jest ta mityczna motywacja? Każdy z nas ją poszukuje i ciągle jej nam brakuje. HA! Całe książki o niej piszą.

Stan gotowości do podjęcia działań. Problem w tym, że ten stan może się u nas nie pojawić, prawda? W teorii wszystko jest tak jasne i klarowne. W życiu … no właśnie występuje żyćko.

Czasami kanapa tak głośno nas woła, że żadne pragnienia ani potrzeby nie wzbudzą nas do działania.

Wróciłam z wyjazdu wakacyjnego. Pierwszego dnia odpowiedziałam na wszystkie maile, jakie do mnie wysłano. W Asanie odpowiedziałam na komentarz\e skierowane do mnie. Ustawiłam nowe terminy poszczególnych zadań.

Miałam całą listę rzeczy do zrobienie “PO” i je zrealizowałam. A na drugi dzień co? Moja motywacja do działania spadła, wręcz w duchu mówiłam do siebie, aby nic nowego do zrobienia się nie pojawiło. To nie lenistwo, to nawet nie brak motywacji (chyba), ale taki stan zawieszenia, gdzie wiesz że powinnaś, ale nie jesteś w stanie ruszyć palcem w danym kierunku.

Działanie a motywacja

Dziś było podobnie. Mam listę z zadaniami na dziś. Dokładnie wiem co mam zrobić i jak to zrobić. Ale zmotywowanie się do tego nie było proste. Ciągle w mojej głowie pojawiają się kolejne zadania na dziś, które tylko czekają i “wiszą” nade mną. Z odhaczonych zadań mam sesję medytacji i 20 minut czytania książki rozwojowej (kolejny raz na tapet wzięłam Atomowe Nawyki – czytam je wyrywkowo i analizuje własne działania).

“Odpaliłam” laptop i wiedziałam, że nie mogę przejść do bootcampu z Javy, ani do żadnego innego zadania w Asanie, czy Trello… musze napisać post. To w tym momencie jest najważniejsze zadanie, bo muszę (ha! chcę, bo tak ustaliłam to sama ze sobą) opublikować ten post dziś do południa.

Więc siadam przed ekranem, nie włączam przeglądarki internetowej, ale odpalam NOTION, znajduję właściwą stronę i zaczynam… Piszę i piszę.

Zaczęłam i to między innymi motywuje do działania dalej. Jak już zaczęłam to dalej już pójdzie, może nie łatwo, ale jakoś.

Kiedy działasz – nie myślisz czy w danym momencie jesteś zmotywowana. Mam wrażenie, że samo zaczynanie jest najbardziej trudną rzeczą. Chyba nawet nie potrzebujemy motywacji tak bardzo, jak nam się zdaje. Samo działanie może nas napędzać – prawda?

Co mnie motywuje?

Żeby podejmować nowe wyzwania, określone cele potrzebna jest jednak odrobina motywacji. Bo jak inaczej w ogóle zacząć myśleć, że coś potrzebujemy, czegoś pragniemy?

W celach długofalowych zawsze motywuje mnie zapewnienie dobrobytu mojej rodziny. Pracuję, aby moje dzieci miały zapewniony komfort i bezpieczeństwo finansowe. Dlatego też się rozwijam i szukam możliwości, które mogą moje cele zapewnić.

Zaspakajamy swoje pierwotne potrzeby. Dla mnie jest to bezpieczeństwo, moje i mojej rodziny. Na to przekłada się cała reszta. Kolejne współprace, mój własny rozwój ( Java! ) i praca.

Dlatego jak tylko skończę pisać ten post i go opublikuję, zacznę realizować task po tasku w Asanie czy Trello. Jak już zaczęłam – działam, a w chwilach zwątpienia warto sobie przypomnieć po co to robimy. To mnie motywuje.

Jakie są Twoje TIP-y na znajdowanie motywacji, na to aby się chciało chcieć?

Artykuł Motywacja nieodnaleziona pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Z drugiej strony są nam potrzebne w życiu. To dzięki nim nabywamy doświadczenia i nie stajemy się bezradne w obliczu nieoczekiwanych zawirowań losu.

Kryzys – trudna sprawa.

Czym jest kryzys jako taki? Czasem używamy tego słowa nad wyraz i mieszamy pojęcia. Czym w takim razie jest kryzys? 

Oznacza, w sensie ogólnym, wybór, decydowanie, zmaganie się, walkę, w której konieczne jest działanie pod presją czasu. Kryzys związany jest z takimi cechami jak nagłość, urazowość, negatywne przeżycia, nieoczekiwanie zdarzenia.

Na dobrą sprawę, jak się zastanowić, kryzys jest obecny ciągle w naszym życiu. W zależności intensywności i obszaru jaki obejmuje kryzys – możemy go nawet nie zauważać lub nazywać “chwilowymi problemami”.

Po co nam kryzys?

Pozwala nam przewartościować własne działania, dokonać zmian, które potrzebujemy.

Czasem tkwimy w jakieś sytuacji już tak długo, że nie zauważamy jak niekorzystna jest ona dla nas. Każdy kryzys wymaga od nas działania. Pozostawiony samemu sobie powoduje pogorszenie naszego dobrostanu.

Dzięki kryzysom, jesteśmy w stanie zmienić swoje postępowanie, przekonania, pokonać lęki i zmierzyć się z sytuacjami, które nie są dla nas dobre.

Pokonani przez kryzys?

czasem zapominamy, że wszystko zaczyna się w naszej głowie. nasze myśli wpływają na to jak się czujemy, jakie mamy nastawienie do otaczającego nas świata.

To, jak reagujemy na kolejne kryzysy, powoduje jakimi ludźmi się stajemy. Czasem trudno znaleźć w sobie siłę, aby przeciwstawić się siłom, które nas pogrążają.
Będąc tego świadome, możemy szukać pomocy u innych.

Proszenie o pomoc nie jest oznaką słabości, lecz mądrości.

Każdy kryzys to pula doświadczeń. Dowiadujemy się jak działamy pod presją, jak reagujemy, czy wyciągamy wnioski z poprzednich zdarzeń? Co nas cechuje w obliczu trudnej sytuacji? Dajemy się pogrążyć mrocznym myślą, pozwalamy zawładnąć się pesymizmem i bezradnością?

A może wręcz przeciwnie? Z podniesioną głową przyjmujemy w sobie wszystko i … działamy.

Ostatnio dopadł mnie dosyć konkretny kryzys – w obszarze prywatnym i zawodowym. Chcesz się dowiedzieć jak sobie z nim poradziłam? Jak tylko ukończę ebook wyślę go do Ciebie.
Zapisz się na listę e-mail. Poznasz jedną z metod radzenia sobie z kryzysem. Moją metodę.

Artykuł Jak radzić sobie z kryzysem? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wiele pytań, nad którymi nie wielu z nas się zastanawia. Bo i po co tracić na to czas? Trzeba działać!

Samodyscyplina a motywacja

Pierwszą najistotniejszą różnicą jest na pewno to, że motywacje jest falowa. Raz „przypływa” i czujemy, że możemy przenosić góry, a innym razem „opada” (u mnie zazwyczaj po ok. 3 tygodniach od rozpoczęcia nowego przedsięwzięcia).

Samodyscyplina, po jej wypracowaniu, utrzymuje się ciągle. Nie musimy martwić się spadkiem samodyscypliny, bo ona tak nie działa. Jej wypracowanie jest może trudniejsze, ale w perspektywie czasu, to najlepsze co może nas spotkać.

Musimy wybrać to albo to? NIE! Oba te dwa stany mogą współistnieć. I to jest w tym wszystkim piękne. Uzupełniają się nawzajem i żadne nich nie jest tym gorszym.

Dlaczego samodyscyplina jest ciężka do wypracowania i utrzymania? Z tych samych powodów, dlaczego nie możemy utrzymać uwagi na jednym zadaniu. Rozpraszacze działają destrukcyjnie na nasze przedsięwzięcia. To właśnie na ich kontrolowaniem powinniśmy pracować, a nie zastanawiać się co zrobić jak mi się nie chce.

Po co nam samodyscyplina?

Mamy motywację i mamy samodyscyplinę. Mamy rozpraszacze i mamy spadki motywacji. Mamy codzienne życie, które samo w sobie jest jednym rozpraszaczem. Nie jest możliwe odizolować się całkowicie od niego. A nawet jeśli uda się to w jakimś stopniu, to jeszcze są rozpraszacze wewnętrzne.

Jeśli tak jak ja cierpisz na nadmiar myśli, a twoje życie wewnętrzne to ciągły karnawał… No cóż – nie jest łatwo. Moje myśli zawsze biegły swoim torem. Nawet jeśli panowałam nad rozpraszaczami zewnętrznymi (co w sumie jest najłatwiejsze do utrzymania), to co się działo w mojej głowie, można nazwać ciągłym pędem. Wpadam na nowe pomysły czasem tysiąc razy na minutę. 90%tego nawet nie wypowiadam na głos, czy nie zapisuję. Z prostej przyczyny! Nie zdążę.

Aby uspokoić ten wewnętrzny harmider w głowie, zaczęłam praktykować medytację. Trochę pomogło, ale nawet wtedy czasem uświadamiam sobie, że w myślach powtarzam: to jest myśl lub wdech i wydech .
Nie da się całkowicie wyłączyć biegu myśli. A myśli to paliwo dla naszej motywacji i samodyscypliny.

To dzięki myślom wpadamy na jakiś pomysł i zapalamy się do niego. Początkowa motywacja jest utrzymywane przez optymistyczne myśli. To cudowny stan, jesteśmy jak na haju. Endorfiny działają i bardzo nam się chce. W moim przypadku po ok. 3 tygodniach od rozpoczęcia projektu następuje pierwszy kryzys. W tym momencie może zdarzyć się wszystko. Mogę zarzucić projekt. Mogę wykonywać poszczególne zdania na poziomie minimalnym. Tak, aby przebyć tę mieliznę, z jak najmniejszą stratą tego, co już osiągnęłam. Po mniej więcej tygodniu (jeśli się utrzymam) następuje kolejny przypływ motywacji. Jeśli nie nastąpi tragedia w postaci „ciotek dobra rada” – projekt będzie toczył się dalej.

Trzeba pamiętać, że poza motywacją, mamy też demotywację. I ona podobnie dzieli się na siły wewnętrzne i zewnętrzne. Tu mocniejszy wpływ na nas ma demotywacja zewnętrzna.
Te wszystkie dobre dusze chcące nam pomóc, a wywierające przeciwny wpływ. Niektóre osoby potrafią „sączyć jad”. Robią to tak umiejętnie, że czasem same nie zauważamy, kiedy ich słowa zaczynają krążyć w naszych głowach.

Po co ta samodyscyplina? Właśnie, aby przeciwdziałać demotywatorom i rozpraszaczom. Kiedy mamy wypracowana samodyscyplinę to nie zastanawiamy się, czy nam się chce, czy nie? Działamy. Nie przeszkadzają nam demotywatory zewnętrzne, bo mamy do wykonania konkretne zadanie. Działamy na poziomie czysto fizycznym, praktycznym. Wpływ emocjonalny na to zadanie prawie nie istnieje. Możemy zadanie lubić lub nie, ale wykonujemy je.

Samodyscyplina pomaga nam osiągnąć nasze cele, kiedy wokół nas (i wewnątrz nas) działa wiele czynników demotywujących i rozpraszających.

A muszę wszystko planować?

Ale sama samodyscyplina i motywacja to trochę za mało, jeśli chcemy osiągnąć cel. Potrzebujemy do tego jeszcze planu, harmonogramu działania.

Przygotowując plan działania, realizacji jakiegoś projektu możemy zobaczyć, co będzie nam potrzebne, gdzie możemy oczekiwać trudności (i przygotować środki zaradcze zawczasu). Plan projektu to nasza mapa z zaznaczonymi mieliznami, wyspami, do których musimy dopłynąć. Mamy też zaznaczone prądy i niebezpieczne wody, terytoria, gdzie grasują piraci. Ale też mamy (jak na każdej mapie morskiej) „różę wiatrów”, która symbolizuje bezpieczny powrót do domu. Dzięki temu symbolowi zawsze trzymamy właściwy kierunek, bez różnicy, jaki wieje wiatr.

Ale sam plan, nawet najdokładniejszy i przygotowany z najwyższą starannością nie wpłynie na realizację projektu i trzymanie się samodyscypliny. Kiedy mamy już wszystkie najważniejsze punkty i zagrożenia przemyślane i zapisane, czas na harmonogram.
Ustalisz go na najbliższy miesiąc działania i będzie ok. Gdy ten okres będzie zbliżał ku końcowi – w harmonogramie pojawią się zadania na następny miesiąc. I tak do zrealizowania projektu, osiągnięcia celu.

Każde codzienne malutkie zadania to kolejny kamyczek na drodze do celu. A trzymając się analogii z podróżą morską to, zadanie jest każdym przepłyniętym odcinkiem oceanu, każdą zmianą wiatru, pojawieniem się potwora morskiego.

Jednym z częstszych pytań dotyczących planowania jest, czy trzeba planować WSZYSTKO? Odpowiedź jest prosta: nie. Nie musisz wszystkiego planować. Jeśli w pewnych obszarach działasz już rutynowo – nie zapisujesz tego do harmonogramu. Wpisujesz to, co chcesz wypracować np. treningi. Na początku praktykowania jogi i medytacji wpisywałam (blokowałam sobie czas) takie zadanie w kalendarzu Google. Po co? Aby przychodziło mi przypomnienie, jeśli zbliżał się odpowiedni czas na praktykę. Obecnie już tego nie potrzebuję. Codziennie rano wstaję i mam swój rytuał – kilka zadań połączonych ze sobą, które wykonuję dzień w dzień. Nie musi mi nic o tym przypominać.

Nawyki do wypracowania potrzebują planu, harmonogramu. Wtedy jest łatwiej. Samodyscyplina jest nawykiem. Działamy, nie zastanawiając się czy chce nam się, czy mamy do tego motywację. Zazwyczaj okazuje się, że jak już zaczniemy wykonywać dane zadanie , to już później jest łatwiej w tym wytrwać.

Motywacja jest dobra. Daje nam kopa do działania, ale samodyscyplina pozwala nam dobrnąć do końca tej podróży. Bez niej nie popłynęlibyśmy zbyt daleko. Pielęgnuj motywację, ale pracuj nad samodyscypliną.

Artykuł Samodyscyplina czy motywacja? Zaplanować trzeba. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.