To samo pytanie można zadać: po co Social Media, jeśli prowadzisz blog. Tu już może kilka osób się oburzyć: „jak to po co?”

A sens leży pośrodku. Tak to zazwyczaj bywa. Newsletter to kolejny kanał, środek przekazu, ale bardzo specyficzny, bo intymny.

listy

Newsletter jest chyba jedynym tak intymnym kontaktem z odbiorcami. Kiedyś do pisarzy i poetów pisano listy i miało się wrażenie szczególnej więzi między czytelnikiem a autorem. Dziś pewnie pisze się równie, ale częściej będzie wybierany e-mail. Choć wielu pisarzy podaje adres e-mail, który jest obsługiwany przez innych.

Jeśli chodzi o nas blogerów, nasze e-maile kierowane są do konkretnych odbiorców. Znamy ich z imienia, nazwiska, a czasem również datę urodzenia. Wiemy, dlaczego chcą czytać nasze maile.

Wiesz dlaczego? Bo sami się zapisali do newslettera, kierując się tym jakie treści chcemy im za pośrednictwem tego kanału proponować. Dzięki lead magnetom, czyli prezentom za zapis, wiemy, czego szukają, co ich interesuje.

Moje maile? Moje są specyficzne. Piszę w nich, jakbym pisała do przyjaciółki, dzielę się z nią przemyśleniami, które nie mają szans zaistnieć na publicznym forum, na blogu. Dlaczego? Są… zbyt osobiste.

Również w newsletterze dzielę się moimi wprawkami graficznymi, co miesiąc tworzę tapetę na komputer wraz z kalendarzem na dany miesiąc… Zawsze mówię sobie, że będzie jedna wersja, ale … zazwyczaj polegam i są trzy albo cztery.

Moje maile ślę co dwa tygodnie. Myślę, że nawet pisałabym częściej. Ale! Obserwując sama siebie, na ilu newsletterach jestem zapisana, ile z nich tak na serio czytam, to zdecydowanie nie chcę „bombardować” i „spamować”.

Co powinnaś wiedzieć, zanim zaczniesz zakładać newsletter? Zdecydowanie przemyśl, co i w jaki sposób chcesz pisać. Samo posiadanie listy mailingowej dla jej posiadania to dosyć kiepski cel.
Co chcesz przekazać w mailach? Jaką wartość mają otrzymać odbiorcy?

Raczej zrezygnuj z wysyłania listy najnowszych postów blogowych. Dlaczego? Większość z nas ma do nich dostęp niezależnie, czy jest na liście mailingowej.

Newsletter powinien być wyjątkowy. Taki, że będzie warto dać blogerowi, czyli nam, swoje dane osobowe (adres e-mail i imię). Wiesz, co to może być?

założenia newsletera

Założenie newslettera może co niektórych przerażać. A wystarczy podejść do tego zadaniowo. To projekt, który składa się z małych kroczków. O tym, jak założyć sam newsletter pisałam na drugim blogu, a tu napiszę o czymś jeszcze.

Newsletter skoncentrowany na społeczności i niewynikający z chęci „zarobienia na leadach (subskrybentach, zapisanych ludzi na listę mailingową)” różni się od e-mail marketingu. W tym drugim pracujemy nad ociepleniem naszej marki w umysłach potencjalnych klientów, aż do momentu finalizacji zakupu.

W naszym wypadku dajemy dostęp do nas, blogerów z innej strony, bardziej osobistej. To jak krąg bliskich znajomych. Kiedy piszesz do nich, to chcesz, aby dowiedzieli się o Twoich smutkach i radościach. Takie treści nie zawsze mogłyby znaleźć oddźwięk na stronie bloga.

Jeśli masz już przemyślany kierunek i zakres, w jakim chcesz rozwijać budowanie swojej społeczności poprzez maile, trzeba zabrać się do pracy.

Wybierz platformę, stwórz formularz i lead magnet, a później promuj. Na swoich social mediach, na stronie głównej, we wpisach blogowych. Daj się zauważyć.

Po co prowadzić newsletter, gdy nie zamierzasz nic „sprzedawać”? Zaskoczę Cię, ale zawsze coś sprzedajemy. Siebie, swoją wiedzę, swoje doświadczenia, swoje myśli…

Założyłam newsletter późno, bo wydawało mi się, że go nie potrzebuję. Blog działał sobie sprawnie i nie widziałam powodu, aby dokładać sobie pracy. Wszystko się zmieniło, gdy dostałam newsletter od pewniej osoby, którą podczytywałam od czasu do czasu. Praktycznie z dnia na dzień życie wywróciło się jej do góry nogami. Dzięki swojej społeczności skupionej na blogu, a nawiązującej coraz bliższe więzi poprzez maile, przetrwała najcięższe chwile. Dostawała masę wspierających maili. Przetrwała, a społeczność, jaką stworzyła i w której dobrze się czuła, dodała jej sił. W każdym mailu dziękowała każdej osobie, która wysłała choćby „trzymaj się!”. To tak niewiele, a ma taką moc!

Dla takich chwil warto skupiać się na budowaniu społeczności poprzez newsletter. Nawet jeśli planujesz „tylko” dzielić się swoimi przemyśleniami.

Masz założony newsletter? A może ciągle odkładasz to na później? Jeśli masz z tym związane jakieś pytania – pisz! Komentarz albo wiadomość nie zostanie bez odpowiedzi.

Artykuł Newsletter – kanał bezpośredni. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Mam na to sposób. Jak do wszystkiego mam opracowany plan działania na taką okoliczność.

skąd brać pomysły?

Punkt pierwszy. Masz napisać post i … pustka w głowie. Jeśli siedzisz już przed ekranem i dopiero teraz zastanawiasz się nad tematem posta, to jest to zdecydowanie za późno.

Pomysły powinnaś zbierać przy każdej okazji i ZAPISYWAĆ.

Najlepiej mieć jedno miejsce, gdzie zlokalizujecie bazę pomysłów. Najlepiej zapisywać je od razu, jak tylko przyjdą nam do głowy. Czasem warto zastanowić się nad jakimiś cyklami wpisów, wtedy jeden wpis generuje pomysły na kolejne.

Co istotne to trzeba działać, bez tego nic mądrego nie wymyślimy przed pustym ekranem z migającym kursorem.

Jeśli chcesz wiedzieć jak zabrać się do pisania postów, to popełniłam kiedyś wpis na ten temat. Przeczytaj.

jak zaplanować?

Kiedy już mamy pomysły i wiemy, co zawrzeć w poszczególnych wpisach musimy sobie jeszcze zaplanować pracę nad nimi.

Lubię wiedzieć na, kiedy ile wpisów chcę przygotować, jakie dodatki do poszczególnych wpisów chcę dołączyć i jak rozłożyć sobie to w czasie.

Mając plan publikacji wiesz, ile czasu i sił potrzeba na jego realizację. Koniecznie rozpisz to wszystko. Wtedy poczujesz się przygotowana nawet wtedy, gdy koszmarny leń zajrzy pewnego dnia do ciebie.

w czym planuję?

Jak to u mnie wygląda? Używam arkusza Google na moim Dysku Google. Zapisuje tam wszystko automatycznie i wiem, że nic mi nie zginie.

Dodatkowo mogę od razu dołączać grafiki, zdjęcia, załączniki do postów lub linki do informacji, z których chcę korzystać w trakcie pisania.

Poniżej możesz zobaczyć fragment mojego plannera. Tabelka zaznaczona na pomarańczowo to moje mini wpisy, o których pisałam we wcześniejszym poście. O tu.
Aby ogarnąć wpisy dwa razy w tygodniu, muszę opracować procedurę ich pisania. Postanowiłam pisać jeden krótki wpis zazwyczaj techniczno-blogowy oraz dłuższy w tematyce lifestyle’owej.

Jak możesz zauważyć mam rubrykę „data tworzenia”. Nie trzymam się jej sztywno. Obecnie jestem ciut w tyle z pracą nad wpisami przez przerwę świąteczno-noworoczną. Ale zawsze daję sobie na tyle czasu do napisania, aby nigdy nie okazało się, że wpis musi powstać na cito.
Nie lubię pracować w pośpiechu.

szablon plannera

Tutaj załączam czysty szablon do planowania postów. Pobierz go i zapisz na swoim Dysku Google. Oczywiście jest też wersja do druku oraz interaktywna checklista.

Korzystaj na zdrowie.

Artykuł Mój plan postów pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Półrocze jest zawsze dla mnie takim czasem podsumowania. Wiąże się z tym data moich urodzin. Co już zrealizowałam, co zmieniłam w międzyczasie i z czego zrezygnowałam?

Na początku stycznia wypisałam wszystko to, co bym chciała osiągnąć w tym roku. Były to luźne słowa klucze, które później przekuwałam w konkretne plany osadzone w czasie. Podzieliłam je na dwie grupy: prywatne i te bardziej związane z rozwojem.

Cele zawodowo/blogowe

Tu mieści się praktycznie wszystko związane z programowaniem, pracą jako Wirtualna Asystentka, blogowaniem, copywritingiem.

Blogowanie

Tu cel był bardzo jasny: co tydzień ma się ukazywać nowy wpis na blogu. I tak właśnie jest. Do końca czerwca powstało ich 33. Miałam więcej pisać na tematy związane z front-endem, kodowaniem. I tak też powstały: Siatka czy Elastic is fantastic. Ale były też całkiem zwykłe wpisy jak: Miara kobiecości, czy Demotywacja.

Większa regularność w postach na FB również dało się zauważyć. Zapoczątkowałam cykl cytatów z książki „Tak to robią wspaniali rodzice”. Na Instagramie pojawiają się codziennie tematyczne publikacje…

Jeśli chodzi o działalność blogową, raczej jestem i ugruntowuję to, co jest, niż raczej zmieniam całkowicie koncepcję. Choć kilka razy miałam ochotę to wszystko zaorać i odciąć się od neta, ale … chyba za bardzo tego potrzebuję .

Do blogowych rzeczy wrzucam również przejście kursów Jasona Hunta 1′ i 2′. Pojawił się też kurs SEO i Google Analytics. Pojawił się również kurs od Joanny Ceplin dotyczący Listy mailingowej. Poznałam również Italianę , czyli Justynę Stańską zajmującą się podobną tematyką (newsletter). Pojawiła się również Kasia Pszonicka i Ela Krokosz i jej podcasty.

Programowanie

Tu znalazło się masa kursów, wyzwanie z Deep Learning oraz kodowanie własnych stron.

Kursy: GIT’a od Macika Aniserowicza, Flexbox i Grid-CSS od Wesa Bos, Bootstrap 4 z Strefy Kursów oraz oczywiście naczelna FreeCodeCamp (Responsive Web Design Certification ).
W maju na FCC zaczęłam Javascript Algorithms And Data Structures Certification.

Wyzwania z DL #5dwChellenge były już dwa, a na jesieni będzie kolejne, w którym będę brała udział.

Własne strony, jakie zakodowałam, znajdują się na moim GitHubie .

Czemu nie podołałam? Nadal piętrzą się przede mną kursy kupione kiedyś tam i czekające na swoją kolejkę. Mam szlaban na kupno nowych do momentu wyczyszczenia „konta”.

I niestety nie mam regularności w nauce kodowania. Ciągle mam zrywy i momenty stagnacji, kiedy nie chce mi się ruszyć kodu.

Zawodowe

Nieoczekiwanie stały się dwie rzeczy. Zaczęłam współpracować z dwoma klientkami. Najzabawniejsze, że odsuwałam od siebie moment poszukiwania ich. Skończyłam kurs Poli Sobczyk dla Wirtualnych Asystentek i … chciałam się skupić na tworzeniu mojej strony wizytówkowej – Asystentka Biznesu . Strona stanęła jeszcze w styczniu. Miałam ją tylko dopieszczać. A teraz podejmuję coraz to inne zadania, które pomagają mi przełamać jakieś wewnętrzne obawy i blokady. Działam!

Czemu nie podołałam?
Miałam plan regularnie działać na Textbookers i pisanie minimum trzech tekstów dziennie. Nie wiem, w czym rzecz, ale nawet tak malutki krok nie jest w stanie mnie zmobilizować do pisania. Czasem zastanawiam się co mnie tak naprawdę tu blokuje.

Cele prywatne

W prywatnym życiu stanęło na to, co najważniejsze: zdrowie, rodzina i książki .

Zdrowie

Regularnie jak w zegarku trenuję codziennie. Z uporem maniaka, bo wiem, że właśnie ten wysiłek łagodzi wszystkie niemiłe objawy Hashi. To dla mnie raczej stały punkt dnia niż fanaberia, bo wypadałoby schudnąć. Trenuję z Kasią Grządką i jej Wirtualnym Studiem. Poza tym pojawiła się Angelika Pióro i jej treningi dedykowane, Ola Pierończyk z jej ekstra wulkanem energii. Na sam koniec przeprosiłam się z jogą i ćwiczę z Natalią z Simplife

Ćwiczę się w cierpliwości, aby nie wybuchać złością, co często się zdarza, niestety. Tu pomaga medytacja.

Dieta, którą trzymam to „niedieta”. Nieprzetworzone jedzenie i kontrolowanie porcji.

Tarczyca jak na razie osiągnęła chyba constans. Hormony nieznacznie tylko co trzy miesiące zmieniają swój poziom.

Rodzina

Ciągle pracuję nad naszymi relacjami, nad sobą. Poszerzam wiedzę na temat wychowania. Pozytywna Dyscyplina zdobyła moje serce i tu upatruję swój styl(?) wychowania.

Miało być nowe, większe mieszkanie. Zostaje to samo, ale gruntownie przemeblowane. Co związane było również z selekcją rzeczy, jakie posiadamy. Poszły do śmieci, w drugie ręce lub zostały sprzedane. Oczyściliśmy przestrzeń, ale jeszcze zostało tutaj do popracowania.

Książki

Oh! Ciężki temat. Postanowiłam sobie, że w końcu przeczytam te pozycje ze stosiku wstydu. I już widzę koniec. Po przeczytaniu następuje selekcja – które idą do sprzedaży, a co zostaje. Jest osobna półka na te, które mnie opuszczą.

Kolejne postanowienie to: kupię max 4 szt. papierowych książek. I trzymam się dzielnie. Jak na razie kupiłam #kursoksiążkę od Oli Budzyńskiej „Asertywność i Pewność Siebie”.

Kolejne to więcej książek z biblioteki i przeczytać wszystkie ebooki, które też czekają na swoją kolej. Dzięki Legimi już nie kupuję ebooków.

Ostatnie postanowienie to w sumie żadne wyzwanie, ale co roku sobie je stawiam. Mianowicie do przeczytania przez cały rok mam minimum 52 książki, czyli jedna na tydzień. Do końca czerwca było ich już 32, więc spokojnie to obrobię.

Co dalej?

W mojej głowie pojawia się bardzo wiele pomysłów dotyczących blogowania, moich stron www oraz ogólnie pomysłu na siebie. Część nich nie przetrzymuje próby czasu, a inne inkubują się długi czas, aby w końcu pojawić się jako skondensowany konkret.

Jak na razie chcę nadal trzymać się tego, co zaplanowałam. Będę dalej blogować, będę dalej uczyć się robić biznesy online i nadal będę dbać o zdrowie, bo bez niego nie za wiele zdziałam.

Według wszelkich znaków na ziemi i niebie zostało i jeszcze tyle samo czasu na ziemi ile już przeżyłam (według statystyk). Wolałabym jednak przeżyć ten czas w miarę zdrowa i sprawna. Nie wyobrażam sobie, abym musiała się non stop komuś naprzykrzać, bo nie mogę ogarnąć własnej codzienności. To mnie najbardziej przeraża w starości.

W grudniu lub w styczniu następnego roku pojawi się kolejne podsumowanie. Ale największymi sukcesami jak na razie są: własna strona www, dwóch klientów dla WA oraz stabilne zdrowie.

I tak wiele pomysłów w głowie…

Artykuł Podsumowania pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Cytując moją mentorkę, jeśli chodzi o WordPressa:

Modyfikacje

Zawsze powtarzam, że dobry plan nie jest zły. Pozwala przygotować się na niespodzianki. Uczy nas patrzenia na zagadnienie z kilku perspektyw. Zasada jest jedna: miej zawsze plan awaryjny.

Chodzi mi tu zwłaszcza o kilka rzeczy, które powinny być dla Ciebie nawykiem.

Chcesz coś pozmieniać na stronie? Nigdy, przenigdy nie rób tego na głównym motywie, bo będziesz płakać, jeśli coś pokręcisz lub nie zadziała tak, jak chcieliśmy.
Motyw potomny to obowiązek, jeśli chcesz nadpisywać kod WordPressa.
Nie wiesz jak się do tego zabrać? Poczytaj, zrób notatki i … działaj! Jak nie spróbujesz, to się nie nauczysz. Pierwszą dawkę na ten temat możesz znaleźć pod tym linkiem.

Kolejnym sprawą, którą warto się zająć to kopia zapasowa. To Twoje zabezpieczenie. Jeśli namieszasz w kodzie tak, że już nic nie pomoże. Jeśli naściągasz tyle różnych i dziwnych wtyczek, że .. ojoj… Kopia zapasowa.
Często kopię strony robią dostawcy serwera. Spoko. Można na nich polegać, ale!

Znacie sformułowanie: „ograniczone zaufanie”?
Może wiele się zdarzyć nieprzewidzianych przypadków. Dlatego warto robić również kopię zapasową samemu. Tak dla pewności.

Jak się do tego zabrać? Tak jak pisałam wyżej: poczytać i ponotuj. A potem działaj.
Link do kolejnej pigułki wiedzy – o tu.

Analytics

Chyba każdy, kto ma stronę, chce wiedzieć co się na niej dzieje. Ale czasem ogarnięcie tematu Google Analytics jest dla nas tak przerażające, że odpuszczamy to. A warto się przemóc. Serio.

To co wygląda nie raz jak bezkresny i niezrozumiały kosmos, po kilku podejściach jest, choć w podstawowym wymiarze zrozumiały.

Nawet ja mam czasem takie tematy, które muszą trochę w mojej głowie przeleżeć i się uleżeć. Kiedy następuje ten bodziec, aby działać, okazuje się, że to kwestia dwóch trzech kliknięć.

Niewiedza i strach przed działaniem to najgorsze co może nas spotkać.

Moim ostatnim problemem było podpięcie drugiej strony (Danuta Cybulska-Asystentka Biznesu) do istniejącego konta GA.

Oczywiście sto tysięcy pytań! Czy tak można? A jak to zrobić, aby dane się nie mieszały? A to trudne? A jak namieszam?

Strach i niewiedza. Zgodnie z moim planem działania co robię? Czytam. Szukam potrzebnych informacji. Najprościej zdobyć je u źródła. Jakie to proste, banalne i … rany, aż śmieszne, prawda?
Wchodzimy o tu: Pomoc. Tam wszystko wyczytamy. Również tam znajdziesz filmiki (!) jak i co zrobić. Zanotuj sobie poszczególne kroki.

A jak z tą dodatkową stroną na koncie GA?

Wiedza podstawowa

Na jednym loginie możesz mieć do 100 kont. Hmmm… Musimy tu rozróżnić kilka spraw. Mamy konta, usługi, widoki, filtry, segmenty. Szaleństwo!

W kilku słowach: możemy mieć kilka kont w obrębie jednego użytkownika. Na każdym koncie możemy stworzyć usługę śledzenia. Usługa to dane, które są porządkowane i przechowywane razem. Możesz mieć włączoną jedną usługę do kilku witryn (stron lub podstron). Jeśli dane, które zbierzesz, będą do siebie pasowały, to dlaczego nie? Usług możesz mieć 50 na jednym koncie.
Na każdej usłudze możesz stworzyć widok. Liczba możliwych widoków w jednej usłudze to 25. Sporo, prawda?
Na każdym widoku możesz ustawić filtry, segmenty i cele. Ale to już dłuższa historia. Na początek wystarczy to, co już napisałam. Po więcej zapraszam do pomocy GA.

Dwie witryny, co zrobić?

Tutaj mamy tak naprawdę dwie drogi.

Jeśli masz dwie lub więcej witryn o podobnych danych, odbiorcach itd. nic nie stoi na przeszkodzie, aby stworzyć na jednym koncie kilka usług (liczba odpowiednia do ilości witryn).

Ścieżka jest prosta:

• Logujemy się do konta,
• Wybieramy „Administracja”,
• W kolumnie „Konto” wybierasz odpowiednie konto, na którym chcesz stworzyć dodatkową usługę (jeśli masz kilka kont ; jeśli jest jedno konto to będzie domyślnie już ustawione – nic nie robisz),
• W kolumnie „Usługa” klikasz na przycisk „utwórz usługę”,
• Zaznaczasz: witryna, czy aplikacja mobilna,
• Wypełniasz: Nazwa witryny, URL witryny, kategorię branży i strefę czasową,
• Pobierz identyfikator śledzenia.
• Konfigurujesz kod śledzenia – albo za pomocą wtyczki weryfikujesz kod na stronie lub wklejasz fragment kodu na stronę między znacznikami <head></head>.

Proste? Pewnie, że tak. Tylko powolutku i do przodu.

Drugą opcją jest stworzenie kolejnego konta. Czyli będziemy mieć dwa konta GA na jednym użytkowniku (loginie).
Wydaje mi się, że ta opcja sprawdza się, jeśli masz np. stronę firmy/bloga i osobno sklep.
Wtedy możesz definitywnie rozdzielić użytkowników sklepu oraz tych, którzy są tylko na blogu/stronie.
To już kwestia Twojej decyzji.

Jak się zabrać do stworzenia kolejnego konta? Bardzo podobnie jak z usługą, jedynie już w kolumnie „Konto” musisz kliknąć przycisk „Utwórz konto”. Reszta kroków jest bardzo podobna. Łącznie z konfiguracją kodu śledzenia.

To jak? Mniej już się boisz Google Analytics?

Mam nadzieję, że troszkę rozjaśniłam ten komos . Jeśli masz jakieś pytania to możesz pisać albo do mnie (nie gryzę, spokojnie) lub wyszukać informacji w internecie.

Plan

Wszystkie ulepszania i optymalizacje na stronie, czy na usługach/koncie/widokach GA warto sobie zaplanować. Wtedy mamy okazję się do tego przygotować. Poszukać odpowiedzi na nasze pytania, które nie dają nam spokojnie spać.

Czy wszystko trzeba mieć zaplanowane? Oczywiście, że nie. Planujemy tylko to, co najważniejsze, na czym nam zależy. Reszta niech biegnie własnym rytmem i nie zaprzątajmy sobie tym głowy.
Na klikanie w klawiaturę zawsze można znaleźć czas, ale czas dla rodziny sam nam umyka z pola widzenia.

Czasami warto odsunąć jakąś drobną optymalizację na stronie na rzecz posiedzenia sobie z chłopcami na podłodze i jeżdżenia samochodzikami. Pamiętaj, że każdy musi odpoczywać. A kiedy ty zajmujesz się gotowaniem, dziećmi, czy sprzątaniem, nasz mózg cały czas pracuje. Nawet się nie zorientujesz, kiedy wpadniesz na rozwiązanie jakiegoś problemu lub jakieś usprawnienia. Tak po prostu, mimochodem.

Dlatego zaplanuj sobie „czas offline”. Koniecznie. I spędź go razem z rodziną lub przyjaciółmi. Strona nie wybuchnie ani nie zniknie przez ten czas. Serio. Uwierz mi. Siedzę w tym „biznesie” już piąty rok.

Artykuł Planuj i sprawdzaj… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Piąty rok leci. Z czego korzystam obecnie?
Przewrotnie tytuł ma w sobie liczbę dwanaście, ale z pewnością aplikacji, narzędzi, banków informacji, social mediów i wielu innych rzeczy jest od groma.

Nie wszystkie te rzeczy musisz używać, aby nazywać się prawdziwym blogerem. Sama skłaniam się w daleko posunięty minimalizm. Czego nie używam przez dłuższy czas, usuwam z laptopa, zakładek. A to z czego korzystam ciągle, opiszę poniżej.

Kombajn Google

I w sumie nie znam żadnego blogera, który nie miał, chociaż konta na Google Analytics. W bardzo dużym skrócie: aplikacja, która dzięki kodowi zamieszczonemu na naszej stronie/blogu mówi nam wiele potrzebnych, niepotrzebnych, interesujących, nudnych rzeczy. Masa danych, które możemy analizować. W przypadku blogerów chyba skupiamy się na tym, ilu ludzi odwiedziło naszego bloga i co czytało. To nas interesuje, prawda?

Kolejnym dzieckiem od Google’a, którego używam to … Kalendarz. Pewnie teraz robisz wielkie oczy i pytasz: „What?!”
Ale poczekaj. Kalendarz ten możesz zintegrować z wieloma aplikacjami, ma mobliną appkę, W pewnym momencie może się okazać, że jest to Twoje centrum dowodzenia, gdzie wszystko masz pod ręką. Warto się z nim zaprzyjaźnić.

Chyba o koncie Gmail nie muszę wspominać. Aby korzystać z wszystkich „dzieci” Google’a MUSISZ mieć pocztę na gmailu. Innej opcji nie ma. Jedni złorzeczą na nią, ale ja sobie chwalę. Spamu naprawdę jest dużo mniej.

Dysk Google. Jeśli mamy na niego pomysł (patrz – właściwie zaplanujesz i utworzysz odpowiednie foldery) będzie Ci wiernie służył. Nie musisz mieć ŻADNEGO pakietu office na laptopie – wszystkie aplikacje odpowiadające Wordowi, Excelowi, PowerPaintowi… znajdziesz w Google Docs – bez ubytku pamięci na laptopie. Po co wgrywać coś, z czego możesz korzystać w „chmurze”.
Na Dysku znajdziesz też Keep – szybkie notatki również głosowe(!).

Jeśli z kimś współpracujesz w blogosferze za pomocą Dysku szybko i łatwo udostępnisz dany dokument innym (z opcją: edycja, komentarz, wyświetlanie).

Jest jeszcze wiele rozszerzeń, które warto przynajmniej wypróbować. Zachęcam do sprawdzania, co u kogo się sprawdzi.

*Tak, z tych właśnie opcji, rozszerzeń korzystam appkę Keep mam na telefonie – przydaje się, kiedy nie mam pod ręką nic do zapisania, a właśnie wpadłam na pomysł na kolejny post.

Pozostałe

Co jeszcze mam? Korzystam z Evernote do pisania, zbierania informacji i trzymania notatek z webinarów czy szkoleń. Co jest w niej fajnego to to, że w każdej chwili mogę zeskanować fizyczny dokument i wrzucić w odpowiedni folder z opisem i datą.
Jeśli dostajesz jakieś faktury za współpracę to Evernote genialnie sprawdza się jako archiwum. Serio. Sprawdzone i potwierdzone w praktyce.

Tę aplikację wykorzystuję też do zapisywania ciekawych artykułów znalezionych w necie. Rozszerzenie dla Chroma pozwala na zapisanie całej strony, wycinku lub artykułu.
Jeśli robisz jakiś reaserch – to narzędzie sprawdzi się doskonale jako „miejsce zrzutu”, czyli miejsce, gdzie zapisujesz wszystko, na co natrafisz na dany temat. Następnym krokiem jest selekcja tego, co znalazłeś w sieci.

Blog to i zdjęcia, ilustracje, grafiki, infografiki i wiele innych rzeczy, które zaprojektujesz, zmodyfikujesz w Canvie. Darmowa aplikacja, która robi naprawdę robotę. A co najważniejsze możesz być totalna noga, jeśli chodzi o grafikę (tak jak ja) i … tworzyć całkiem przyjemne dla oka rzeczy.

Pisząc jakikolwiek tekst warto, aby przed opublikowanie ktoś na to rzucił okiem. Dobra nie wszyscy blogerzy zarabiają i mogą sobie pozwolić na płacenie własnej korektorce. Ale jest opcja dla tej właśnie grupy. Spoko luz. Strona ortograf.pl sprawdzi ortografy, przecinki i podpowie, gdzie może być błąd stylistyczny. Wystarczy przekopiować swój tekst i wcisnąć „czarodziejski guziczek”. Wszystko ładnie zaznaczone, jak na lekcji języka polskiego.

Mieliśmy tekst, grafikę i korektę … czas na muzykę. Spotify. Nie wiem, jak Ty, ale mi łatwiej się skupić przy odpowiedniej muzyce. A ta aplikacja jest zawsze pod ręką i możesz wybierać, w jakim nastroju aktualnie jesteś, czego potrzebujesz.

I jeszcze dwie aplikacje: Nozbe i Dropbox.
Ta pierwsza podbiła moje serce. Korzystam z niej praktycznie do wszystkiego. Planowanie na najwyższym poziomie.
Jak to działa? Wrzucasz na sam początek wszystko do „jednego worka”, czyli skrzynki spraw. Co tam ląduje? W sumie wszystko. Od listy zakupów po tematy postów, czy rzeczy dotyczących optymalizacji strony. W wersji darmowej masz do dyspozycji pięć folderów. Wszystko możesz otagować i pozaznaczać co jest priorytetem. Wstawiasz daty realizacji i ilość czasu, jaki potrzebujesz na zrealizowanie danego zadania. Co jest najfajniejsze w nim to możliwość integracji z Evernote (zaplanowanie posty wraz z notatkami do nich, zdjęciami itd.), Kalendarzem Google (przypominajki), DropBox, GoogleDesk, OneDrive, czy Box. Co tylko korzystasz…

Druga aplikacja to Dropbox. Korzystałam z niej dawniej. Teraz coraz rzadziej, ale spokojnie daje radę na zasadzie GoogleDesk. Mój problem jest taki, że aktualnie mam ni nim zbyt dużo danych i „krzyczy” do mnie o wykupienie dodatkowego miejsca. Raczej będę go sprzątała – zdecydowanie zbyt wiele śmieci tam umieściłam. Był to mój pierwszy dysk zdalny. Sentyment? Trochę tak…

Z pewnością znalazłoby się jeszcze wiele aplikacji, których używam, choć z pewnością te są najczęściej w użyciu. Aktualnie testuję i sprawdzam:

• Smallpdf – służy do łączenia plików pdf.
• PDF Escape – program do wstawiania pól edytowalnych w plikach pdf
• Gifmaker – program do tworzenia gifa z kilku zdjęć/grafik

Nie zamieściłam tu wszystkich aplikacji m.in. do obsługi social mediów, lecz jedynie te związane ściśle z pisaniem bloga (nie jego promocją).

A Ty jakich aplikacji używasz? Podrzuć coś, co mogłabym wypróbować.

Artykuł 12 aplikacji dla blogera pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

1. Chwytam każdą chwilę

Nasza codzienność owocuje w ciągłe powtarzanie czynności. Ciągłe ogarnianie domu za maluchami. Przygotowywanie posiłków. Zaprowadzanie do przedszkola, na terapię. I wiele, wiele innych nudnych, powtarzalnych rzeczy.
Aby nie zgnuśnieć, trzeba między te czynności wplatać coś ciekawego. Zastanawiasz się jak to zrobić, a to wbrew pozorom całkiem proste.
Poza tym zrobienie czegośkolwiek przez powiedzmy 5,10 czy 15 minut jest dużo lepsze niż niezrobienie tego w ogóle.

Jest kilka zasad, jakich się trzymam na co dzień.

• Grupuj. Wszystkie podobne zadania rób hurtem. Przebolejesz raz i masz spokój (na jakieś 3-4 godziny) ;
• Przeplataj. Między nudne, prozaiczne czynności, jak odkurzanie, czy gotowanie, wplataj takie, które bardziej Cię zajmuje. U mnie dosyć często jest otwarty laptop cały dzień (super wytrzymała bateria ). Kiedy tylko nadarza się okazja: piszę po kawałku posty na bloga, oglądam kursy lub wykonuje każde inne zadanie związane z blogowaniem i bytem online. Jedynie kodowanie stron w ciągu dnia nie bardzo mi wychodzi. Tu potrzebuję dużo więcej skupienia i więcej czasu.
• Odpuszczaj. Nie udało się coś zrealizować, co zaplanowałaś? No, cóż bywa, powiedz sobie „trudno” i postaraj się następnego dnia nadrobić. Czasem warto zastanowić się, czy naprawdę świat się zawali, jeśli nie zrobisz prania teraz. Nie sądzę, aby zabrakło nam czystej bielizny. Niestety większość z nas ma nadmiar ciuchów…
• 3 priorytety dziennie. Zaplanuj trzy najważniejsze rzeczy w ciągu dnia. Wykonując zwłaszcza te zadania, unikniesz wyrzutów sumienia. Jak wybierać te najważniejsze rzeczy? Wystarczy pomyśleć o ich konsekwencjach. Trenuję codziennie prócz niedzieli. Dlaczego? Jeśli bym odpuściła dzień lub dwa, łatwo mogę przewidzieć, że nie umiałabym się zmobilizować do ćwiczeń. Przerwa źle na mnie wpływa po prostu. Długofalowym skutkiem niećwiczenia byłoby pogorszenie się mojego zdrowia (nie wspominając już o ryzyku zwiększania się wagi mojego ciała).
• Uśmiechnij się. Pozytywne nastawienie załatwią większą część roboty. Kiedy czujesz, że zaraz wybuchniesz, że przepełnia Cię złość, bezsilność i inne niemiłe uczucia, uśmiechnij się. Zawsze możesz to zrobić do lustra. Za pierwszym razem uśmiech będzie mocno sztuczny, ale za każdym kolejnym razem … Myjesz gary lub przebierasz młodego, uśmiechnij się do siebie.
• Planowanie i przewidywanie. To, co na papierze to z głowy. Wiedząc, ile czasu nam co zajmie, możemy przewidywać pewne rzeczy. Zakupy się nie przedłużą i młody, który miał mieć drzemkę od 30 minut nie zrobi nam „cyrku” przy kasie w sklepie. Nie eksponując problematycznych rzeczy (patrz: chowając przed wzrokiem dziecka ) unikamy wrzasków i płaczów pod tytułem: „bo ja chcę!”. Drobne lub niebezpieczne rzeczy (np.noże!) trzymamy poza zasięgiem maluchów. Redukujemy własny stres i paniczne scysje, gdy młody chce się bawić nożyczkami lub (Rany bosz!) naszymi bransoletkami z Pandory.

2. Nie zapominam o sobie

Kojarzycie powiedzenie: „Z pustego to i Salomon nie naleje”? Aby mieć chęci cokolwiek zadziałać trzeba mieć na to siłę. Dlatego nigdy przenigdy nie realizuj niczego kosztem własnego snu i odpoczynku.

Oderwanie się od codzienności nawet na 5 minut dużo robi. Może to enigmatycznie zabrzmi, ale nawet stanie w oknie i wpatrywanie się przez moment w niebo może nam się pomóc rozluźnić. Co można jeszcze robić na co dzień? Mam kilka swoich typów, może któryś Cię zainspiruje.

• Czytam. Książki są ze mną wszędzie i zawsze. Pod ręką mam czytnik ebooków, a książki biblioteczne czekają w konkretnym miejscu na szafce. Czytam wszędzie: w poczekalni u lekarza, kiedy maluchy się bawią, przed snem i kiedy karmię piersią. Każda możliwa chwila jest dobra. A kiedy książka siedzi mi w głowie, to nawet nie nie obejrzę, jak ją pochłaniam.
• Kawusia musi być! Oczywiście nic nie stoi na drodze, aby to była jakaś zielona herbata, rooibos lub inny dowolny napój (prócz alkoholu – opieka nad dziećmi wyklucza całkowicie alkohol). Ola Budzyńska nie raz wspominała, jak uczyła swoje dzieci, że teraz ma przerwę na kawę. Tu chodzi właśnie o tę mityczną przerwę, odskocznię od tego, co jest, chwila na zebranie myśli, zrelaksowanie się.
• Regularny sen. Nigdy, przenigdy nie rezygnujemy ze snu. Zaraz zaleje mnie morze westchnień, że ale przecież karmiące mamy… ja też jeszcze karmię w nocy. Tak, młody ma 1,5 roku (przeszło, ale nie będę Wam pisać, że dokładnie 21 miesięcy, bo ludziom „bezdzietny” nic, ale to nic nie mówi) i nadal w nocy raz czy dwa razy ciągnie pierś. Zdarzają się katary i inne choroby, a wtedy tylko ręce mamy dają radę. Nie śpię czasami pół nocy. Ale to są sporadyczne przypadki. Zwykle mamy rytuał wieczorny. Jemy kolację, myjemy się, idziemy do łóżka i czytamy książeczkę. Oczywiście nigdy nie jest to co do minuty o określonej godzinie! Nie musimy się trzymać sztywnych ram, wystarczy, jak mniej więcej około 6 lub 7 wieczorem zaczniemy pomalutku przygotowania do rytuału. To my jesteśmy rodzicami i to my organizujemy czas dzieciom. One same mogą co najwyżej paść do snu o zbyt późnej godzinie, nieumyte i w codziennych ciuchach. My też musimy kłaść się spać o mniej więcej regularnych porach, nawet jeśli później będziemy się co chwila przebudzać.
• Muzyka. Bez niej chyba nie wyobrażam sobie dnia. Spotify leci ciągle, bo laptop praktycznie działa cały dzień. Kiedyś słuchałam radia, ale te ciągłe reklamy absolutnie wprawiały mnie w rozdrażnienie. Swego czasu moją ulubioną stacją było Polskie Radio Katowice.
• Spacer. Ludzie bardzo nie doceniają chwil, kiedy mogą spacerować. Iść bez celu i powolutku chłonąc otoczenie. Przytulaliście się kiedyś do drzew? Spróbujcie, podobno brzozy i dęby są najodpowiedniejsze. Ta pierwsza podobno może nam pomóc w przezwyciężeniu przeziębienia. A dąb? Już sama symbolika dużo mówi: siła i spokój. Działa antystresowo, poprawia funkcjonowanie mózgu. Ha! Teraz sobie myślicie, że to jakieś gusła. Można wierzyć lub nie. Sama te informacje znalazłam w necie pod hasłem „dendroterapia”. I lubię się oprzeć na chwilę o drzewo i podumać. Czy mam z tego jakieś korzyści? Pewnie. Relaksuję się.

Wieczorem następuje chwila na pomyślenie, co takiego zrobiłyśmy przez cały dzień. I jeśli nie mamy tego zapisanego, wydaje się nam, że WIELKIE NIC. Tak działa nasz głupi mózg. Dlatego notuj sobie, co zamierasz zrobić danego dnia i później odhaczaj. Po takie rewizji dnia poczujesz, że jednak był to owocny czas.

Artykuł Owocne chwile pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Różne płaszczyzny

Czasem trzeba sprawę bardziej przemyśleć, zanim się na cokolwiek zgodzimy. Gdy w jednym aspekcie zaangażujemy się na maksa (a na początkowym etapie nie można inaczej), to niestety czasem zdarza się, że nie mamy już sił i motywacji, aby działać na innych płaszczyznach.

U mnie objawia się to notorycznym nierealizowaniem moich wewnętrznych postanowień dotyczących programowania i blogowania. Z czego to wynika? Czasu. Niestety doba się nie rozszerza, na tyle ile byśmy chcieli. A jeszcze nie upadłam na głowę , aby zarywać noc. Nawet jeśli chodzi o tak ważną rzecz dla mnie, jak kodowanie.

Przez ostatni tydzień miałam wręcz wyrzuty sumienia, że nie kodowałam… Wszystkie kursy o kodowaniu stron, GIT, Bootstrap leżą odłogiem. Czekają na lepsze czasy. A wyrzuty sumienia mnie męczą. I co tu dużo mówić, tęsknię za klikaniem w klawiaturę.

Podobnie jest z kursami blogowymi i (o zgrozo!) pisaniem postów na blog.

Gonię w piętkę. Na zakrętach w sumie już nie wyrabiam. A najgorsze jest to, że w domu zaczął się sezon chorowania. Po prostu cudownie.

To wszystko może stwarzać przerażające wrażenie. I obraz jest dość nie przychylny, prawda?
Nie byłabym sobą, gdybym nie próbowała znaleźć na to jakieś recepty.

Co robić?

Może to dziwnie zabrzmi, ale warto wdrożyć plan minimum i robić tylko priorytety. Presja własna, innych lub rzeczy nie jest przyjemna w żadnym wydaniu.

Nie da się czasami robić wszystkiego, co by się chciało. Trzeba wybrać.

Kodowanie

Wcześniej, praktycznie każdą wolną chwilę przeznaczałam na kodowanie, stawianie stron, uczenie się HTML-a, CSS-a i w tegorocznych planach był poziom wyżej: JavaScript.

Jak to będzie wyglądać teraz? Dosyć prozaicznie. Nie kupuję już żadnego kursu. Już nie planuję żadnego nowego języka. Plan Maksymalny to ta JavaScript. I, co niestety bardzo odbije się na tempo poznawania nowych rzeczy i utrwalania poznanych, kodowanie będzie tylko w niedzielę.

Nie lubiłam czegokolwiek planować na ten dzień tygodnia. Zawsze zostawiałam go absolutnie nie zaplanowany, aby mieć czas na „nic nierobienie”. Zazwyczaj było to leżenie plackiem na kanapie i czytanie książki.

Ale! Pomyślałam, że równie dobrze mogę sobie zaplanować przyjemności, a kodowanie jest nią. Zostało na tym, że będzie #zakodowananiedziela.

Blogowanie

To kolejna przestrzeń, której się „oberwie”. Niestety nie będę miała dość czasu w tygodniu, aby jeszcze na spokojnie popisać dla Was. A nie chcę całkowicie rezygnować z bloga. Dlaczego?

Widzę tutaj, jaki postęp w pisaniu i ogólnie w nastawieniu życiowym, zrobiłam. Zaczął się piąty roczek bloga. A ja stałam się pewniejsza siebie, swoich umiejętności i nie boję się już walczyć (i oczekiwać) o swoje. To była długa droga i musiałam bardzo wiele rzeczy przerobić w głowie.

Zdecydowanie pisanie do Was pomogło uporać się z moimi demonami i krzywdzącymi przekonaniami. Dzięki regularnemu pisaniu kosmicznie poprawiłam swój warsztat pisarski. I co ważne, teraz bez problemu umiem „trzasnąć” 1000 słów w 30 minut (jeśli nikt mnie nie rozprasza). Kiedyś pewnie musiałabym nad tym siedzieć ze dwa dni.

Ale co z tym blogowaniem? Plan minimum. Jeden post w tygodniu… i nie umiem wybrać dnia tygodnia . Powiedzmy, że będzie to czwartek. Tak zapobiegawczo w czwartki będzie się pojawiał nowy wpis na blogu, który będzie się tworzył w sobotę. Ehh… Znów dzień, który nie za bardzo chciałam planować, ale innego wyjścia nie widzę. W tygodniu nie miałabym możliwości, inne obszary wołają o moją uwagę. Dosłownie i w przenośni.

Tak też powstaje #blogowasobota . Czas na planowanie pozostawiam sobie na jakikolwiek dzień tygodnia, z uwzględnieniem przeglądu całościowego w poniedziałek.

Jak bardzo to dla Ciebie brzmi zabawnie? Takie planowanie i przypisywanie konkretnego zadania (opcji) na konkretny dzień tygodnia może wydawać się wytworem spaczonego umysłu. Ale to tylko na pierwszy rzut oka.

Możliwości współpracy, jakie pojawiły się nie dawno, chcę maksymalnie wykorzystać.
Ba! Chcę i muszę. Bo wszechświat mi sprzyja i byłoby grzechem nie skorzystać z takiej łaski.
Planując wszystko, pozbędę się w większości wyrzutów sumienia, że nie robię tego, co lubię. Za czym z pewnością bym tęskniła.

Tydzień roboczy będzie w całości wypełniony zleceniom oraz zdobywaniu doświadczenia jako wirtualna asystentka. W tak zwanym między czasie do ogarnięcia będzie dom i dzieciaki. Pan Mąż umie się sam sobą zająć, ale na weekendy też chciałby trochę „pograć w planszówki”

Jeśli nie za bardzo rozumiesz to powiedzonko, to odsyłam do Pani Swojego Czasu.
Ola już jakiś kawał czasu temu tak wyraziła się o …. sytuacjach sam na sam z Panem Mężem. 

Tak więc, jak siada zapał, bo wszystkiego jest zbyt dużo na Twojej głowie, wybieraj i poukładaj od nowa. Dobry plan jest taki, że możesz w każdej chwili go zmodyfikować i dostosować do wielu czynników (tych wewnętrznych np. „nie chce mi się”, oraz tych zewnętrznych np. pół przedszkola się rozchorowało ). Pamiętaj również o buforach czasowych. Dla świętego spokoju.

I najważniejsze. Nie wyrzucaj sobie, że czegoś nie dałaś rady wszystkiego ogarnąć. Bez presji. Rób tylko to, co najważniejsze, a resztę odstaw na później, jak już plan działania się unormuje. Powodzenia.

Artykuł Gdy zapał słabnie… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Potocznie pragmatyzmem nazywana jest także postawa, polegająca na realistycznej ocenie rzeczywistości, liczeniu się z konkretnymi możliwościami i podejmowaniu działań, które gwarantują skuteczność.

Wikipedia

Co było.

Ciężko sobie przypomnieć co było. Nasza pamięć bardzo lubi przekłamywać i tam, gdzie nie widzieliśmy problemu mógł, tkwić zalążek porażki. Z każdego zdarzenia powinniśmy wyciągać wnioski i na nich się uczyć. Nie warto popełniać wciąż te same błędy. To strata czasu!

Dlatego najlepszym rozwiązaniem czasem jest prowadzenie dziennika. I nie chodzi mi nawet o „pamiętnik” z prawdziwego zdarzenia… Miejsce, gdzie zapiszesz, jakie podejmowałeś wyzwania, i w jakim stopniu je zrealizowałeś. Ja ma troszkę ułatwione zadanie, bo nie dość, że wpisy na blogu usprawniają mi przypominanie to jeszcze w zeszycie, w punktach mam bardzo wiele rzeczy rozpisanych.

Blogowanie.

Aby nie przedłużać, przejdę do tego, co było.
Blog nadal istnieje. 71 wpisów. Rozwinęłam fanPage. I rozhulałam Instagram. Przeprowadziłam Małą Rewolucję (w lipcu). Pojawiło się więcej ekspercki (jakoś dziwnie mi się to pisze) wpisów na tematy około programowe.

Z rzeczy blogowych ciągle zastanawiam się nad właściwą formą. Próbuję, zmieniam i dodaję lub odejmuję tematy. Piszę tak, aby zainteresować. Nawet nie chodzi o ogromne grono odbiorców, ale stałe. Właśnie z taką myślą zakupiłam kursy Jasona Hunta: Masterclass: Blogger i Masterclass: Blogger&Biznes. Wstyd przyznać, ale jestem na nich dopiero na początku. Wybrałam podejście: bez presji. Dostęp mam jeszcze kawał czasu, więc nie muszę wszystkiego robić naraz. Wszystko w swoim czasie. Tak więcej wyciągnę z tego.

Kodowanie.

Tu było sporo. Zacznę od WordPressa. Ulepszyłam blog (nieistotne, że nie widać ). Zbudowałam nową stronę, która czeka na opublikowanie. Planowałam to na końcówkę roku, ale nie bardzo to wyjdzie. Zbyt dużo mam rzeczy do przemyślenia w związku z nią, muszę napisać teksty i nadal ciągle zdjęcia i grafiki są do bani. Ale! Zrobiłam ją praktycznie w 3 dni! To sukces.
W końcu pożegnałam kurs Eweliny Muc „WP dla Zielonych”. Nie dlatego, że już nie jest wartościowy, ale szukam wszędzie oszczędności…
Mija rok (prawie), od kiedy skończyłam Bootcamp w Kodilli. Wnioski? Czeka mnie jeszcze ogrom pracy nad font-endem. Wiem już bardzo dużo, potrafię też wiele. Niestety w moim odczuciu ciągle zbyt mało. Dopiero po roku niektóre sprawy i informacje zrozumiałam. Już nie boję się ich używać i (co ważniejsze) nie boję się publikować na GitHubie moich postępów. W swoim skrzywionym zamyśle uważałam, że nie powinnam pokazywać, jak bardzo niedopracowany jest mój kod. Chyba jest prawie osiem stronek… Dużo, nie dużo.
W kodowaniu jeszcze przerobiłam huk kursów. Był Bootstrap, zwykły html, css oraz zaczęłam kurs GIT-a. Hmmm… co jeszcze? W listopadzie wzięłam w cudownym wyzwaniu #codenovember (u The Awwwesomes), który bardzo mnie zmotywował do dalszej nauki.
Nieodłączna pozostała strona FreeCodeCamp.

Coś jeszcze.

Regularne trenuję i uważnie się odżywiam. Dzięki temu czuję się lepiej i wyniki tarczycowe już tak nie skaczą. Poza tym – miły bonusik – schudłam i nie puchnę.
Jestem bardziej skupiona tym, co jest tu i teraz. W końcu nauczyłam się wybierać, a nie gonić za wszystkim na raz. Miałam czas na wakacje i czytanie książek (w tym roku przeczytałam ich 60).
Zaczęłam bardziej myśleć o sobie. Zaczęłam kurs „Wirtualna Asystentka” i zakończyłam kurs „Pisz tak, aby sprzedawać”.
Bardziej świadomie kupuję i używam codziennych rzeczy. Nie twierdzę, że jestem hiper pro, eko, zero waste itp… Ale staram się i wybieram mądrze.
Zaczynam rozumieć, że tylko ja jestem w stanie pokierować siebie we właściwym (moim) kierunku.

Co będzie.

Blogowanie.

Jeśli chodzi o tę sferę to mam tu dokładnie rozpisane już tematy przewodnie. Zdecydowałam, że ten rok będzie na blogu należał do kodowania.
1⃣ kwartał – Strona www // Front-end;
2⃣ kwartał – Narzędzia developerskie;
3⃣ kwartał – Frameworki;
4⃣ kwartał – Dobre praktyki // Clean code.
To jeśli chodzi o posty eksperckie. Dopuszczam również wpisy typowo lifestylowe. Ale na kodowaniu chcę się bazować.
W ramach pogłębiania wiedzy na temat blogowania i pisania wartościowych tekstów, mam do zrobienia kursy Jasona Hunta oraz kurs SEO.
Instagram, facebook? Zostanie tak, jak dotychczas było. Posty przynajmniej jeden na dzień.

Kodowanie.

Tu popłynęłam z moimi marzeniami i planami. HA! Zbyt wiele i wszystko na raz bym chciała. Już wiem, że w ten sposób nie wiele bym pojęła. To, jaki jest plan? Ugruntowanie tego, co już wiem, czyli html i css. Muszę poczuć się w tym na tyle pewnie, żebym raczej zastanawiała się czym się posłużyć, aby osiągnąć dany efekt, niż szukał rozwiązania. W tym roku chciałabym również nauczyć się JavaScript, bo puki co „liznęłam” go jedynie pobieżnie. I niestety zaniedbałam to, co już wiedziałam. Efekt? Zaczynam od nowa. W kodowaniu najważniejsza jest praktyka.

Wszystkie moje zmagania z kodem będą na GitHubie, a co za tym idzie w trakcie będę robić kurs GIT-a. Dodatkowo muszę popracować nad responsywnością stron (RWD), bo niestety bardzo kuleje w moich projektach.
Chciałam zacząć jeszcze coś w WordPressie, ale chyba tego będzie już za moc. Jak rozpisałam zagadnienia, jakie powinnam opanować lub pogłębić… okazało się, że czasu może braknąć.

Coś jeszcze.

I już ostatnia prosta. Co jeszcze? Treningi, zdrowa dieta, kontrolowanie tarczycy, czas dla rodziny (zwłaszcza Pana Męża – często nasze połówki czują się zaniedbane).

Chcę jeszcze popracować (zadbać) nad swoimi nerwami. Niestety stres zbiera u mnie bardzo duże żniwo, a ja czasami czuję, że wybuchnę w najmniej oczekiwanym momencie. Co do sposobu na poprawę koncentracji, cierpliwości i pamięci (a one najczęściej pogarszają się ze stresem) jeszcze nie podjęłam konkretnych decyzji. Będę szukać odpowiedniego narzędzia. Czy będzie to joga, medytacja lub mainfulness… Nie zdecydowałam. Zobaczymy po wypróbowaniu każdego.

Z rzeczy mało istotnych, ale wciąż odkładanych na później. Muszę na poważnie zabrać się do języka angielskiego. Z tym że nie może to być klasyczna metoda. Dlaczego? Bo ja tak naprawdę dużo rozumie, ale wciąż się boję mówić lub sytuacji, że coś przekręcę, inaczej pojmę i … no właśnie, co będzie?

Tak wiele by się chciało, a to jedynie rok. Raptem 52 tygodni, 365 dni. Odlicz czas przeznaczony na wakacje i święta, weekendy. Należy nam się odpoczynek przecież. Ile nam czasu zostanie na realizacje naszych planów? Jakie masz plany? Zaplanowane cele i rozpisane w kolejnych krokach?

Do dzieła, przed Tobą nowy rok życia.

Artykuł Plany na nowy czas. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Siadam do tego posta już kolejny raz. Kiedy mam już w głowie poukładane co chcę napisać … zawsze ktoś próbuje mnie odciągnąć od laptopa. Tym razem sprawa jest dosyć groźna – od dwóch dni maluszek ma gorączkę. Nie znoszę, jak chłopaki chorują (jak każda mama). Na całe szczęście to tylko (aż) gorączka bez innych objawów, więc bardzo prawdopodobne to „trzydniówka” lub zębole.
Ale wracam do sedna – raport.

#WEBDEVCHALLENGE.

#Webdevchallenge przysporzył mi najwięcej  hmmm… nie tyle kłopotów, ile zaangażowania umysłowego. Bardzo mocno borykałam się raczej z moimi myślami, czy czegoś nie potrafię, niż robiłam realne postępy. Jedno jest pewne – zaczynałam ten projekt pięć tysięcy razy i nadal nie jest skończony. Ale, ale … to nie znaczy, że niczego się nie nauczyłam.
Ogarniałam na nowo GIT, poszczególne problemy takie jak tło złożone z dwóch obrazów i przycięte pod skosem, responsywność strony i wiele innych pomniejszych problemów rozwiązywanych po drodze. I nadal (według mnie) strona wymaga ogromu pracy. Czy kiedyś ją skończę? Pewnie tak…

I o to właśnie chodzi. Tworzenie stron, programowanie to ciągła nauka, rozwiązywanie problemów, szukanie informacji co, jak zrobić. Co jeszcze? Ciąg dalszy z kursem Bootstrap4 na strefie kursów. W sumie to raz jeszcze powtórzone podstawy, ale jakoś bardziej do mnie trafiają. Może nie łapię nowego tak szybko, jak mi się wydawało, że potrafię?

To jeśli chodzi o programowanie. Tak jak wspomniałam, nie ma tego zbyt wiele pod względem ilości, ale intensywność i mnogość informacji do przyswojenia … znacznie dużo.

BLOGOWANIE.

Było masę przemyśleń dotyczących blogowania. Tak powstała moja mała rewolucja. Rozmyślałam nawet czy nie przestać blogować. Bardzo byłam zniechęcona ostatnio do jakiśkolwiek działalności poza rodzinnych i zdrowotnych. Ale przeważył miły odzew na moim fanpage – o tu! To takie miłe, gdy ktoś nas docenia.
A blogowanie? Ostatnio odwiedzam webinary Jasona Hunta (kto nie zna, to może nazwisko Tomek Tomczyk lub osławiony Kominek, coś mu powie). Jest dostępny jeszcze webinar p.t. „13 narzędzi, które zrobią ci dobrze”. Następny będzie 30.07 – UWAGA! o zarabianiu na blogu.

TRENING I DIETA.

I jeszcze jedna sprawa. Moje zdrowie. Niestety dotychczasowe działania niezbyt mi pomagają – niestety. Musiałam wytoczyć większe działa. Suplementacja witaminy D trochę pomogła; już nie jestem non stop poddenerwowana, ale nadal moje samopoczucie ma wiele do życzenia.

• Trening:
  Nadal nieodłączna, niezastąpiona i jedyna w swoim rodzaju Kasia Grządka z ’Trening na bosaka’;
  Kolejną moją pomocą jest Angelika Pióro i jej trening „Połóg” – jakoś boje się bardziej angażować mięśnie brzucha, może po zakończeniu tego treningu
• Dieta:
  Tak w sumie to się pośmiejecie trochę ze mnie. Kupiłam dwa miesiące diety u Ewy Chodakowskiej ( ) – BeBio.pl. Już teraz wiem, że te dwa miesiące mi starczą – zrozumiałam zasadę, poza tym trochę rozczarowało mnie, że w żadnym miejscu nie zapytują się o jakieś preferencje w stylu (nieszczęsna) niedoczynność tarczycy.
  Ćwiczeń Ewy Chodakowskiej na razie nie tykam! Zbyt dużo skakania i – szczerze mówiąc – zbyt słabą mam kondycję. Próbowałam i wytrzymałam …. pół rozgrzewki. Hahahaha!

Ale wyniki są. Od początku lipca jest na minusie dwa kilo i trochę lepszy humor. A to się liczy. Więc macham tą nóżką i macham, bo nikt za mnie nie zawalczy o zdrowie.
A jeśli jesteśmy przy zdrowiu. W końcu trafiłam do mojej ginekolożki. Pochwaliła długie karmienie piersią (to już 14 miesięcy) i pobrała CYTOLOGIĘ. Dziewczyny, kobiety – rak nie boli, do momentu jak jest już bardzo źle. Badajcie się! To chwila moment i po sprawie – odhaczone do następnego roku.
Podobnie róbcie sobie co jakiś czas badania krwi. Ja to odhaczam co trzy miesiące ze względu na tarczycę (TSH, FT3,FT4), ale morfologię, żelazo i witaminę D warto robić przynajmniej raz w roku. Może to być prezent na swoje urodziny? Co o tym sądzicie?

INSPIRACJA.

I jeszcze miejsce na inspirację. Nie sądziłam, że jakaś książka, aż tak mnie zainspiruje do przemyślenia tego i owego. MACIEJ ANISEROWICZ „ZAWÓD:PROGRAMISTA”. Ten pan trochę mi poprzestawiał w głowie. Ze szczerego serca polecam książkę dla tych, co na poważnie myślą o IT. Na co się przygotować, jak to wygląda i dlaczego nie zawsze jest 'różowo’. Link do książki – o tu!.

Dziwny ten raport mi wyszedł… Ale mam nadzieję, że choć trochę zainteresuję Was niektórymi rzeczami. Pozdrawiam.

Artykuł Raport 6 pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

A jakież to plany na przebudowę są? Różnorodne – „od sasa do lasa”. Wbrew pozorom nie ma czym się martwić, bo wszelkie zmiany chcę wprowadzać etapami i pomalutku. Szoku nie będzie i podejrzewam, że nawet pewnych zmian możecie od razu nie zauważyć.

Ale możemy od początku.

Co zainspirowało mnie do zmian? 

Zmiany pchały się do mnie od dłuższego czasu. Sama zauważyłam, że mój blog niestety stoi w miejscu – jeśli chodzi o wygląd, architekturę i niestety treść. Już dawno powinnam nad tym przysiąść i wziąć się za niego. Ciągle odkładałam, bo zawsze coś bardziej istotnego na teraz musiałam/chciałam zrobić.

Wszystko kręciło wokół synków, programowania, czytania i mojego zdrowia. O tych sprawach pewnie jeszcze napiszę zwłaszcza o zdrowiu – ku przestrodze. Posty na blog pojawiały się co tydzień – oczywiście niby wszystko grało i huczało, ale … nie czułam już, że to jest to. Pomysły na posty wskakiwały przypadkiem i nie zawsze były takie, jakie bym sobie życzyła. Ciekawe, prawda?

Właśnie o to tu chodzi – posty były takie sobie i tematycznie zahaczały … no właśnie o co? O wszystko? Chyba tak. Chciałam, aby blog był tematycznie spójny. Zastanawiałam się, o czym tak naprawdę piszę. O tym, że jestem mamą i że uczę się programować, rozwijam się. Tak? Chyba właśnie tak. A cała reszta to co? Wszystko, co wpadło mi przypadkiem do głowy i wystukałam na klawiaturze.

 Moja rewolucja.

Moja prywatna rewolucja zacznie się od 30 lipca. Czemu tak? Ha! Bo tak mi wpadło do głowy. No, żartuję … zawsze potrzebowałam tak zwane nowe otwarcia. Co to za data? Daję sobie po prostu mniej więcej dwa tygodnie na przygotowanie do skoku. Za tydzień pojawi się kolejny już mój raport – post cykliczny; czyli obecny post jest jednym z ostatnich w obecnej formie. Mam jedynie cichą nadzieję, że zmiany, jakie zajdą na blogu znajdą uznanie u Was. To co? Przechodzimy do konkretów? Moje założenia (oby wszystkie wypaliły) liczą sobie sześć sztuk. Każdy zamierzam wprowadzać etapami. Zobaczymy, co z tego wypali.

Revolution in progress.

1. Częstotliwość.
   Kiedyś pisałam trzy razy w tygodniu. Jakoś dawałam radę to publikować … Później na drodze zniechęcenia ogólnego tj. blogiem i życiem codziennym, stanęło na jednym poście tygodniowo. Jaki jest plan obecnie? Na razie dwa razy na tydzień. Taka częstotliwość według mnie jest optymalna i na tyle nie obciążająca, że uda mi się zachować systematyczność.
2. Kategoryzacja.
   Tak, tak … obecnie jest tu wszystko, co mi do głowy wpadnie. Tak, jak pisałam wyżej, chciałabym jednak zawęzić lub przynajmniej uporządkować tematykę bloga. O czym będę pisać? O codzienności matki (co oczywiste) oraz … programowaniu (obecnie to też oczywisty wybór). Plan jest taki, aby każdego tygodnia pokazały się (w miarę możliwości) obie te kategorie.
3. O mnie.
   Strona „O mnie” od zawsze jest moją piętą achillesową. Nie umie pisać o sobie, tak po prostu opisując, co robię… Obecnie aż się prosi, aby ją przepisać raz jeszcze, przebudować (?), wstawić nowe zdjęcia, opisać co jest celem, wizją i misją…. OK, zaleciało trochę „korpo”. Hahaha!
   Ten etap będzie dla mnie najtrudniejszy, bo wymaga przemyślenia wszystkiego i postawienia pytań, na które obecnie odpowiadam wymijająco (nawet sobie).
4. Strona główna.
   Również ona wymaga liftingu. O czym myślę? Inny banerek (brak banera???), jakieś logo, coś, co od razu powie wszystkim, o czym jest blog. I znowu mamy pracę intelektualną. Kwestia porozmyślania, wymyślenia, wprowadzenia pomysłów.
5. Tematyka.
   Jak wspomniałam wyżej, będą dwie. Nierozerwalne – macierzyństwo i programowanie. Jest masę blogów w tej tematyce? Myślę, że pokuszę się o bardzo oryginalne podejście do tematu.
6. Social Media.
   No tak… jeśli chodzi o SM to niestety traktuję je bardzo po macoszemu i co – gorsza – bardzo nie regularnie i tylko w przypływie weny wrzucam cokolwiek więcej niż zajawkę do kolejnego postu. O czym myślę? O czterech miejscach: Instagram, Facebook, Twitter, newslatter. Może kiedyś doczekacie się mnie również na innych mediach, ale obecnie byłoby tego chyba zbyt wiele do ogarnięcia. Oczywiście GitHub również będzie udostępniany – z racji projektów związanych z programowaniem.

Sporo rzeczy chciałoby się … a pomysłów jeszcze więcej. Tylko mieć czas (hahahaha!) i zapał. Akurat tego drugiego mi jeszcze nie brakuje. Regularnie, co jakiś czas, czuję kolejny powiew w żagle i moje myśli biegną o wiele szybciej, niż nadążam zapisywać nowe pomysły.

Jak myślicie? Powiedzie się moja mała rewolucja?

Artykuł Revolution in progress pochodzi z serwisu To co najważniejsze.