Karmimy się piersią od urodzenia. Czyli maluch jest na piersi 16 miesięcy… i zaczęliśmy kolejny miesiąc.Bardzo wiele komentarzy na ten temat już usłyszałam, ale najgorzej (dla mnie) było przy Starszaku. Teraz już jest … „lajcik”. Większość już wie, że jestem „wariatka” na punkcie naturalnego karmienia. Z każdej strony się słyszy o laktoterroryzmie oraz innych burzach…
Rok minął. JUŻ! To niemożliwe. Jeszcze przed chwilą jechałam w środku nocy na porodówkę…. Moje maleństwo ma już rok…. Przy drugim brzdącu czas zdecydowanie szybciej biegnie.
Dzieci już śpią. Po raz kolejny uzmysławiam sobie sprawę, że daje radę ogarnąć tę sytuację. Fakt czasami jest bardzo nerwowo i nieprzyjemnie. Zwłaszcza gdy wszyscy uważają się za ekspertów od wychowania TWOICH dzieci.
To jak? Afera z umięśnionym brzuchem Ani Lewandowskiej przycichła i można mówić o czymś innym? Ale ja dalej w podobnym temacie. Nie, nie mam brzuszka Lewandowskiej… ale też nie aspiruję do tego. Daleko mi było do idealnej figury przed ciążą to dlaczego po ciąży ma być inaczej?
I znów zaczynamy mleczną odyseję. Póki co nie wiadomo, jak długo potrwa …
Czy umiemy czekać? Na nieoczekiwane? Czas staje w miejscu. Wydaje nam się, że już nigdy nie zobaczymy efektu końcowego. Czekamy na wszystko, zamiast cieszyć się tym co jest teraz. Niestety rodzice – zwłaszcza młodzi – czekają najczęściej… Na co? Ach przecież to oczywiste – pierwszy krok, pierwsza zupka, pierwsze słowa…na to wszystko czekamy z utęsknieniem……
