Myślimy, że czas wakacyjny i czas hmm… zwykły (?) nie mogą rządzić się tymi samymi prawami.
Wbrew powszechnej opinii ja doskonale uzupełniam oba te czasy jedną i tą samą rutyną. Tak poranną, jak i wieczorną. Po co? Odpowiedź jest prosta.

Ramy dnia.

Każdy rytuał nadaje ramy każdemu dniu. Nie są to sztywne ustalenia. Z dziećmi nie jest to możliwe. Nie ma takiej opcji.
Kiedy nie musimy zastanawiać się lub pamiętać o pewnych czynnościach nasz umysł pracuje sprawnie, a i samopoczucie mamy dużo lepsze. Jesteśmy spokojniejsi.
Dotyczy to zwłaszcza dzieci.

Po co właściwie ustawiać jakieś stałe zdarzenia w życiu, w swoim, jak i dzieci? Już słyszę głosy, że brak tu improwizacji i elastyczności. Bo takie zorganizowane życie jest … nudne(?).

Skądże! Wcale nie uważam, że nasze życie to nudziarstwo. Mamy wiele ciekawych rzeczy do robienia, słuchania, czy zobaczenia, zwłaszcza razem. Jak znajdujemy na to wszystko czas? Mamy zaplanowane stałe zdarzenia i nie musimy się nad nimi zastanawiać codziennie. One są i już.

Kiedy mamy jakieś przewidywalne punkty w czasie, łatwiej jest nam wygospodarować czas na swobodne spędzanie czasu.

Ranek.

Moja rutyna ranna jest powiązana z rutyną moich „gadków”.

Co rano wstaję, odwiedzam łazienkę, przechodzę do kuchni, łykam tabletkę z hormonem i rozkładam matę. Od początku wakacji wyrabiam sobie nawyk do porannej medytacji i jogi. Nie są to jakieś długotrwałe praktyki. Wystarcz po 10 minut na każde z nich, aby pozytywnie patrzeć na dzień rozwijający się przed nami.

Po takiej praktyce mam więcej spokoju w sobie i nie reaguję już tak impulsywnie na zachowanie synków, które może mnie zdenerwować. Przyczyną tego, że się denerwuję, nie jest samo ich zachowanie, ale to JAK JA je odbieram.
Długo trwało, zanim pojęłam te prostą prawdę. Wszystko zależy, jak my interpretujemy zachowania, słowa innych. To nie oni osobiście są odpowiedzialni za to JAK MY się czujemy.

Takie małe oświecenie doznałam dzięki medytacji i jodze.

Później przychodzi czas na chłopców. Zazwyczaj już się obudzą. Zważywszy na to, że moja pobudka jest ok. 6, to chłopcy na nagach są już ok. 7. Ta godzina była optymalna we wakacje, jak i teraz gdy trzeba iść do przedszkola.
Później mamy już tylko: śniadanie, witaminy, łazienka i ubieranie się. Do godziny 8 jesteśmy ze wszystkim gotowi i wychodzimy do przedszkola.

Młodszy oczywiście towarzyszy nam do przedszkola. Po odprowadzeniu starszaka idziemy z małym na małe, konieczne zakupy. Zazwyczaj to jakieś bułki lub chleb.
I zaczynamy dzień pracy. W domu odpalam laptop. Przerwy robię bardzo naturalne. Ha! nawet bardzo.

Popołudnia różnie nam się układają. Staram się, aby chłopcy jak najwięcej przebywali na dworze.

Wieczór.

Kolejnym punktem newralgicznym jest wieczór. W czasie wakacji (lub weekendów) częściej jesteśmy, my rodzice, skłonni pozwalać dzieciom iść spać później niż w czasie tygodnia czy roku szkolnego. Według mnie to duży błąd! Takie podejście wprowadza zamieszanie do głowy dziecka. Bo raz można, a innym razem nie. Ale dlaczego? Bo tak mama mówi?

U nas to wygląda zawsze tak samo. Z małymi odstępami, przesunięciami w czasie o ok. 20 min, które są jak najbardziej do przyjęcia.

Zaczynamy już o 7. Sprzątamy zabawki, jeśli jakieś zostały rozrzucone po pokoju. Wychodzę z założenia, że porządku i dbanie o własne rzeczy trzeba nauczyć się w domu, od rodziców. Jeśli nie pokażemy dzieciom, że tak trzeba, to one na pewno nie będą dbały o porządek i o rzeczy im powierzone. Bo niby dlaczego?
Jemy kolację.
Idziemy do łazienki. Szybki prysznic i do tego hurtem! Nie ma siedzenia w wannie na co dzień. W sumie tylko w soboty mogą pobawić się trochę w wodzie. Po prysznicu: pidżama, zębole i do łóżek.
Za szybko? Wychodzę z założenia, że zanim się zaśnie, powinno się wyciszyć i uspokoić ciało i umysł. Nie ma nic bardziej wyciszającego niż leżenie w łóżku i czytanie książek. Takie czytanie zabiera nam zmienną ilość czasu. Czasem to 20 min i chłopaki śpią, a czasem nawet i godzina nie wystarcza.

Taki schemat powtarzamy codziennie. Chłopcy wiedzą co, po czym będzie. Czują się z tym bezpiecznie.
A kiedy mnie nie ma? Pałeczkę przejmuje Pan Mąż.

Czy to coś zmienia?

Kiedyś usłyszałam, że przez to, że mamy zaplanowane ranki i wieczory, to nasze życie jest takie nudne i przewidywalne. Że co nam szkodzi na czas wakacji trochę „poluzować cugli”.

Dla nas to nie „cugle”, czy jakieś nienaruszalne granice. To pewien punkt odniesienia w czasie. Bez niego każde z nas byłoby trochę zagubione i chaotyczne. A to wprowadzałoby w nasze życie niepokój.

To nie dobre ani dla nas jako pary, ani dla nas jako rodziny. Konflikty narastają niepostrzeżenie, żywiąc się negatywnymi emocjami, jakie emanują z nas.

Wprowadzanie nawyków albo rytuałów (ładniejsza nazwa nawyków ) pozwala na rozładowywanie tych emocji i kumulowanie ich pozytywnych odpowiedników. Kiedy jesteśmy spokojniejsi, jesteśmy też bardziej uważni. Jesteśmy osadzeni w czasie i przestrzeni. Jesteśmy tego bardziej świadomi. A co najważniejsze naprawdę słuchamy innych członków rodziny.

Myślisz, że to trochę za daleko idące wnioski? Przekonaj się sama. To, co tu piszę, wynika z mojego niedługiego doświadczenia rodzicielskiego. Od sześciu lat staram się ze wszystkich sił być dobrą mamą. Raz wychodzi mi to lepiej, raz gorzej. Jak w życiu!
Za każdym razem jednak napotykam się na prawie to samo stwierdzenie. Warto być OBECNYM rodzicem, ciałem i duchem. Tu wracamy do uważności. A jak praktykować uważność? Eliminując przeszkody takie jak chaos, czy negatywne emocje… To jak? Spróbujesz?

Nie aspiruję tu na guru rodzicielstwa. Jednak jedno wiem na pewno. Tego, jak być dobrym rodzicem, jak wychować wartościowego człowieka, trzeba się ciągle uczyć. Rodzicielstwo to droga, a nie cel. Z każdym dniem rozwijamy się w tym „fachu”. Nawet wtedy, gdy popełniamy błędy.
Wtedy warto przeprosić i wyciągnąć wnioski z błędu – uczymy się na nich.

Artykuł Wakacyjna rutyna pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Półrocze jest zawsze dla mnie takim czasem podsumowania. Wiąże się z tym data moich urodzin. Co już zrealizowałam, co zmieniłam w międzyczasie i z czego zrezygnowałam?

Na początku stycznia wypisałam wszystko to, co bym chciała osiągnąć w tym roku. Były to luźne słowa klucze, które później przekuwałam w konkretne plany osadzone w czasie. Podzieliłam je na dwie grupy: prywatne i te bardziej związane z rozwojem.

Cele zawodowo/blogowe

Tu mieści się praktycznie wszystko związane z programowaniem, pracą jako Wirtualna Asystentka, blogowaniem, copywritingiem.

Blogowanie

Tu cel był bardzo jasny: co tydzień ma się ukazywać nowy wpis na blogu. I tak właśnie jest. Do końca czerwca powstało ich 33. Miałam więcej pisać na tematy związane z front-endem, kodowaniem. I tak też powstały: Siatka czy Elastic is fantastic. Ale były też całkiem zwykłe wpisy jak: Miara kobiecości, czy Demotywacja.

Większa regularność w postach na FB również dało się zauważyć. Zapoczątkowałam cykl cytatów z książki „Tak to robią wspaniali rodzice”. Na Instagramie pojawiają się codziennie tematyczne publikacje…

Jeśli chodzi o działalność blogową, raczej jestem i ugruntowuję to, co jest, niż raczej zmieniam całkowicie koncepcję. Choć kilka razy miałam ochotę to wszystko zaorać i odciąć się od neta, ale … chyba za bardzo tego potrzebuję .

Do blogowych rzeczy wrzucam również przejście kursów Jasona Hunta 1′ i 2′. Pojawił się też kurs SEO i Google Analytics. Pojawił się również kurs od Joanny Ceplin dotyczący Listy mailingowej. Poznałam również Italianę , czyli Justynę Stańską zajmującą się podobną tematyką (newsletter). Pojawiła się również Kasia Pszonicka i Ela Krokosz i jej podcasty.

Programowanie

Tu znalazło się masa kursów, wyzwanie z Deep Learning oraz kodowanie własnych stron.

Kursy: GIT’a od Macika Aniserowicza, Flexbox i Grid-CSS od Wesa Bos, Bootstrap 4 z Strefy Kursów oraz oczywiście naczelna FreeCodeCamp (Responsive Web Design Certification ).
W maju na FCC zaczęłam Javascript Algorithms And Data Structures Certification.

Wyzwania z DL #5dwChellenge były już dwa, a na jesieni będzie kolejne, w którym będę brała udział.

Własne strony, jakie zakodowałam, znajdują się na moim GitHubie .

Czemu nie podołałam? Nadal piętrzą się przede mną kursy kupione kiedyś tam i czekające na swoją kolejkę. Mam szlaban na kupno nowych do momentu wyczyszczenia „konta”.

I niestety nie mam regularności w nauce kodowania. Ciągle mam zrywy i momenty stagnacji, kiedy nie chce mi się ruszyć kodu.

Zawodowe

Nieoczekiwanie stały się dwie rzeczy. Zaczęłam współpracować z dwoma klientkami. Najzabawniejsze, że odsuwałam od siebie moment poszukiwania ich. Skończyłam kurs Poli Sobczyk dla Wirtualnych Asystentek i … chciałam się skupić na tworzeniu mojej strony wizytówkowej – Asystentka Biznesu . Strona stanęła jeszcze w styczniu. Miałam ją tylko dopieszczać. A teraz podejmuję coraz to inne zadania, które pomagają mi przełamać jakieś wewnętrzne obawy i blokady. Działam!

Czemu nie podołałam?
Miałam plan regularnie działać na Textbookers i pisanie minimum trzech tekstów dziennie. Nie wiem, w czym rzecz, ale nawet tak malutki krok nie jest w stanie mnie zmobilizować do pisania. Czasem zastanawiam się co mnie tak naprawdę tu blokuje.

Cele prywatne

W prywatnym życiu stanęło na to, co najważniejsze: zdrowie, rodzina i książki .

Zdrowie

Regularnie jak w zegarku trenuję codziennie. Z uporem maniaka, bo wiem, że właśnie ten wysiłek łagodzi wszystkie niemiłe objawy Hashi. To dla mnie raczej stały punkt dnia niż fanaberia, bo wypadałoby schudnąć. Trenuję z Kasią Grządką i jej Wirtualnym Studiem. Poza tym pojawiła się Angelika Pióro i jej treningi dedykowane, Ola Pierończyk z jej ekstra wulkanem energii. Na sam koniec przeprosiłam się z jogą i ćwiczę z Natalią z Simplife

Ćwiczę się w cierpliwości, aby nie wybuchać złością, co często się zdarza, niestety. Tu pomaga medytacja.

Dieta, którą trzymam to „niedieta”. Nieprzetworzone jedzenie i kontrolowanie porcji.

Tarczyca jak na razie osiągnęła chyba constans. Hormony nieznacznie tylko co trzy miesiące zmieniają swój poziom.

Rodzina

Ciągle pracuję nad naszymi relacjami, nad sobą. Poszerzam wiedzę na temat wychowania. Pozytywna Dyscyplina zdobyła moje serce i tu upatruję swój styl(?) wychowania.

Miało być nowe, większe mieszkanie. Zostaje to samo, ale gruntownie przemeblowane. Co związane było również z selekcją rzeczy, jakie posiadamy. Poszły do śmieci, w drugie ręce lub zostały sprzedane. Oczyściliśmy przestrzeń, ale jeszcze zostało tutaj do popracowania.

Książki

Oh! Ciężki temat. Postanowiłam sobie, że w końcu przeczytam te pozycje ze stosiku wstydu. I już widzę koniec. Po przeczytaniu następuje selekcja – które idą do sprzedaży, a co zostaje. Jest osobna półka na te, które mnie opuszczą.

Kolejne postanowienie to: kupię max 4 szt. papierowych książek. I trzymam się dzielnie. Jak na razie kupiłam #kursoksiążkę od Oli Budzyńskiej „Asertywność i Pewność Siebie”.

Kolejne to więcej książek z biblioteki i przeczytać wszystkie ebooki, które też czekają na swoją kolej. Dzięki Legimi już nie kupuję ebooków.

Ostatnie postanowienie to w sumie żadne wyzwanie, ale co roku sobie je stawiam. Mianowicie do przeczytania przez cały rok mam minimum 52 książki, czyli jedna na tydzień. Do końca czerwca było ich już 32, więc spokojnie to obrobię.

Co dalej?

W mojej głowie pojawia się bardzo wiele pomysłów dotyczących blogowania, moich stron www oraz ogólnie pomysłu na siebie. Część nich nie przetrzymuje próby czasu, a inne inkubują się długi czas, aby w końcu pojawić się jako skondensowany konkret.

Jak na razie chcę nadal trzymać się tego, co zaplanowałam. Będę dalej blogować, będę dalej uczyć się robić biznesy online i nadal będę dbać o zdrowie, bo bez niego nie za wiele zdziałam.

Według wszelkich znaków na ziemi i niebie zostało i jeszcze tyle samo czasu na ziemi ile już przeżyłam (według statystyk). Wolałabym jednak przeżyć ten czas w miarę zdrowa i sprawna. Nie wyobrażam sobie, abym musiała się non stop komuś naprzykrzać, bo nie mogę ogarnąć własnej codzienności. To mnie najbardziej przeraża w starości.

W grudniu lub w styczniu następnego roku pojawi się kolejne podsumowanie. Ale największymi sukcesami jak na razie są: własna strona www, dwóch klientów dla WA oraz stabilne zdrowie.

I tak wiele pomysłów w głowie…

Artykuł Podsumowania pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wolni od stresu

Całkowicie przez przypadek trafiła w moje ręce książka dr Mithu Storoni „Wolni od stresu. Jak nauka pomaga uodpornić się na stres” I to było objawienie. Praktycznie ze strony na stronę w mojej głowie pojawiała się myśl: „Tak właśnie robię!”.

Jak już nie raz pisałam, od kiedy zdiagnozowano u mnie Hashimoto staram się przeciwdziałać temu bydlęciu jak mogę. Niestety nie mam wsparcia w lekarzu, który przepisuje jedynie hormon tarczycy na niedoczynność, która jest skutkiem właściwej choroby, czyli Hashi.

Co można zrobić, aby doprowadzić do remisji choroby? Przede wszystkim dbać o odżywcze jedzenie, suplementować mikroelementy, kiedy zaistnieje taka konieczność, ruszać się oraz przeciwdziałać stresowi.

Dlatego ta książka pojawiła się na mojej aplikacji z Legimi. To było jak olśnienie. Wszystko, co przeczytałam, w pewnej mierze intuicyjnie stosowałam. I co najważniejsze to opracowanie ze wszech miar naukowe (47 stron przypisów!!), a nie kolejne pseudocoachingowe wodolejstwo.

Strategie działania.

Jak przeciwdziałać stresowi? W książce przedstawiono „siedem ścieżek do stresoodporności”.
W bardzo wielkim uproszczeniu i w skrócie: co się dzieje, kiedy jesteśmy zestresowani?

Po pierwsze wyłącza się nam racjonalne myślenie. Ha! Ileż to razy, kiedy czuliśmy stres: wybuchamy złością, strachem lub niepohamowanym szlochem? To emocje dają o sobie znać.

Hormony szaleją, zwłaszcza kortyzol i adrenalina. Przyśpieszony oddech, skręcanie w żołądku, podniesione ciśnienie, ból głowy … brzmi znajomo? Co dalej?

Nasz zegar biologiczny szaleje: zajadamy stres lub wręcz odwrotnie, nie możemy nic przełknąć. I co najgorsze zaczynamy mieć problem ze snem: albo ciągle przysypiamy, albo nie śpimy prawie wcale lub wybudzamy się co chwilę w nocy. Rozregulowany zegar biologiczny to fajnego, bo wtedy mamy mniej cierpliwości i sił dla siebie i innych. Co dalej?

Stany zapalne. Organizm interweniuje, wprowadzając stan wyjątkowy. Długotrwałe stany zapalne niszczą nasze organy wewnętrzne. Tak właśnie została zaatakowana moja tarczyca, niestety.

Czasem dochodzi do insulinooporności (pisałam o niej tu). Całe szczęście, że mnie to omija…

Na koniec czujemy przypływ chęci do działania, aby pokonać stresujące nas zdarzenie.

Jeśli wszystko działa poprawnie to stres mobilizuje do działanie, jeśli nie … to już inna para kaloszy. Zaburzenia na każdym z tych etapów mogą doprowadzić nas do choroby, tak jak mnie.

Co można zrobić

Jest siedem obszarów, które możemy naprawiać, jeśli potrzebują tego. Wszystkie te malutkie kroczki, aby zachować jak najlepszą sprawność i status quo, pozwalają skuteczniej przeciwdziałać rozregulowanym skutkom stresu. Sam stres jest dobry, jedynie nie prawidłowo działający należy regulować.

EMOCJE.

Odwróć uwagę.

Kontrola nad emocjami jest ważna. Jak ją usprawnić? Pracując nad samokontrolą, możemy nie dopuścić do wybuchu emocji.
Medytacja to jedna z metod usprawnienia kontroli. Prócz medytacji dobra też jest modlitwa.
Kolejna to popatrzenie na sytuację jak obiektywny obserwator – bezstronny osąd dotyczący danego zdarzenia może przekonać nasz emocjonalny umysł, że nie ma czego się bać. Ważna jest interpretacja.
Pomaga również odwrócenie naszej uwagi. W książce zaproponowano różne gierki angażujące logiczne myślenie i zapamiętywanie sekwencji np. tetris.

Flow

Kolejnym pomysłem dotyczącym uregulowania emocji jest koncepcja flow. Jak to osiągnąć? Zaangażuj się w czynność, która będzie serią małych wyzwań. Realizuj je punkt po punkcie. Zauważysz, że nagle minęła godzina, a Twój umysł ochłonął. Nie daj się nudzie, bo wtedy władzę nad nami mogą przejąć negatywne emocje. Zajmij czymś umysł.

Moje flow to kodowanie stron. Seria zadań do wykonania, gdzie finalnie powstaje strona, która wygląda tak jak na projekcie. Z każdą zakodowaną sekcją zagłębiam się w tę czynność. Czasami muszę ustawić sobie „alarm” w telefonie. Zdarzało mi się, zatraci w kodowaniu tak bardzo, że z przerażeniem odkrywałam o upływie czasu. Ale negatywne emocje wtedy nie miały już do mnie dostępu.

Trening uważności.

Mindfulness – pisałam o tym nie raz – link. ,link2. Trenując naszą uwagę, możemy doskonale kontrolować nasze emocje. Medytacja uważności pozwala nam nauczyć się kilku istotnych rzeczy: skupienia na celu, zauważania, że myśli nam uciekły, akceptacji tego faktu i powrotu do skupienia. To takie proste, a zarazem ciężkie do wykonania. Sam akt akceptacji i zauważenia swoim myśli nastręcza najwięcej kłopotu.

Pozytywne myśli

Uciekanie uwagą na pozytywne myśli, zamiast pozwalać zagłębiać się w negatywnych. To metoda pozwala przerwać ciąg negatywów. Wybierając pozytywną myśl, nie staczamy się w bezkresną otchłań przygnębienia. Wybieraj dobrze, kieruj swoją uwagą.

Analogowy czas

Detoks technologiczny. Coraz częściej słyszymy o tym, aby dać naszym głową i oczom czas odpocząć od migającego światła telewizora czy scrolowania facebooka. Czasem warto być analogowym.

Samokontrola

Samokontrolę możemy trenować. Jak? Ćwicz się w nie uleganiu pokusie. Jeszcze jedno ciastko? No, …. spróbuj go nie zjeść. Jeszcze 5 minut ćwiczeń? Spróbuj wytrwać do końca.

Samoregulacja.

To utrzymanie na właściwej drodze do celu za pomocą małych nagród, cennych tylko dla Ciebie. Jak to działa? Ok. Przykład. Kosmicznie nie chce Ci się ćwiczyć. Ustalasz sam ze sobą, że jeśli poćwiczyć to później możesz siąść sobie i przez 10 minut przeglądać Facebooka.
U mnie działa, kiedy obiecam sobie kawę i przeczytanie jednego rozdziału książki.
Ustawiaj sobie cele do zrealizowania i dąż do jego osiągnięcia. Ciągła praca nad sobą pomoże trenować samoregulację.
Ktoś Ci mówi, że nie dasz rady z czymś się zmierzyć? Podejmij wyzwanie. Zrealizuj ten projekt.

Pisz.

Przelewając swoje emocje i myśli na papier, oswajasz je. Dystansujesz się do nich i łatwiej jest się z nimi uporać. Może się okazać, że to, jak my odebraliśmy daną stresującą sytuację, wcale nie jest obiektywną prawdą. Usystematyzuj suche fakty i spójrz na nie chłodnym okiem. Może się okazać, że pierwotna interpretacja była … nadwyrost?

Joga

Nie od dziś wiadomo, że joga ma dobroczynny wpływ na nasz umysł. Zwłaszcza w asanach ćwiczących oddech uczymy się poprzez medytację i uważność. Skupienie się na poprawnej technice oddechu oczyszcza nasz umysł z niechcianych emocji i myśli.

Macha

Macha to specjalny typ zielonej herbaty. Chodzi tutaj raczej o sam rytuał przygotowania napoju. Delektowania się wrażeniami smakowymi, zapachowymi i dotykowymi. Picie gorącego napoju, w doborowym towarzystwie pozwala nam się rozluźnić i zrelaksować. Dodatkowo zielona herbata dobroczynnie wpływa na nasze zdrowie.

Osobiście pijam i zieloną herbatę i kawę, a także zaparzam melisę. Tak, sam rytuał pomaga, ale nic nie stoi na przeszkodzie po delektować się świeżo zmieloną i zaparzoną w Slowpresso kawą. Czy to w towarzystwie, czy raczej z własnymi myślami. To okazja do treningu uważności.

To nie koniec tego postu . Pisząc go, stwierdziłam, że zdecydowanie byłby on zbyt długi, gdybym przy toczyła tu wszystkie siedem ścieżek do osiągnięcia odporności na stres. Dlatego to jest część pierwsza. Kolejne będą ukazywały co jakiś czas. Siedem części? To już mała seria wpisów, prawda?

Artykuł Stres pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Potocznie pragmatyzmem nazywana jest także postawa, polegająca na realistycznej ocenie rzeczywistości, liczeniu się z konkretnymi możliwościami i podejmowaniu działań, które gwarantują skuteczność.

Wikipedia

Co było.

Ciężko sobie przypomnieć co było. Nasza pamięć bardzo lubi przekłamywać i tam, gdzie nie widzieliśmy problemu mógł, tkwić zalążek porażki. Z każdego zdarzenia powinniśmy wyciągać wnioski i na nich się uczyć. Nie warto popełniać wciąż te same błędy. To strata czasu!

Dlatego najlepszym rozwiązaniem czasem jest prowadzenie dziennika. I nie chodzi mi nawet o „pamiętnik” z prawdziwego zdarzenia… Miejsce, gdzie zapiszesz, jakie podejmowałeś wyzwania, i w jakim stopniu je zrealizowałeś. Ja ma troszkę ułatwione zadanie, bo nie dość, że wpisy na blogu usprawniają mi przypominanie to jeszcze w zeszycie, w punktach mam bardzo wiele rzeczy rozpisanych.

Blogowanie.

Aby nie przedłużać, przejdę do tego, co było.
Blog nadal istnieje. 71 wpisów. Rozwinęłam fanPage. I rozhulałam Instagram. Przeprowadziłam Małą Rewolucję (w lipcu). Pojawiło się więcej ekspercki (jakoś dziwnie mi się to pisze) wpisów na tematy około programowe.

Z rzeczy blogowych ciągle zastanawiam się nad właściwą formą. Próbuję, zmieniam i dodaję lub odejmuję tematy. Piszę tak, aby zainteresować. Nawet nie chodzi o ogromne grono odbiorców, ale stałe. Właśnie z taką myślą zakupiłam kursy Jasona Hunta: Masterclass: Blogger i Masterclass: Blogger&Biznes. Wstyd przyznać, ale jestem na nich dopiero na początku. Wybrałam podejście: bez presji. Dostęp mam jeszcze kawał czasu, więc nie muszę wszystkiego robić naraz. Wszystko w swoim czasie. Tak więcej wyciągnę z tego.

Kodowanie.

Tu było sporo. Zacznę od WordPressa. Ulepszyłam blog (nieistotne, że nie widać ). Zbudowałam nową stronę, która czeka na opublikowanie. Planowałam to na końcówkę roku, ale nie bardzo to wyjdzie. Zbyt dużo mam rzeczy do przemyślenia w związku z nią, muszę napisać teksty i nadal ciągle zdjęcia i grafiki są do bani. Ale! Zrobiłam ją praktycznie w 3 dni! To sukces.
W końcu pożegnałam kurs Eweliny Muc „WP dla Zielonych”. Nie dlatego, że już nie jest wartościowy, ale szukam wszędzie oszczędności…
Mija rok (prawie), od kiedy skończyłam Bootcamp w Kodilli. Wnioski? Czeka mnie jeszcze ogrom pracy nad font-endem. Wiem już bardzo dużo, potrafię też wiele. Niestety w moim odczuciu ciągle zbyt mało. Dopiero po roku niektóre sprawy i informacje zrozumiałam. Już nie boję się ich używać i (co ważniejsze) nie boję się publikować na GitHubie moich postępów. W swoim skrzywionym zamyśle uważałam, że nie powinnam pokazywać, jak bardzo niedopracowany jest mój kod. Chyba jest prawie osiem stronek… Dużo, nie dużo.
W kodowaniu jeszcze przerobiłam huk kursów. Był Bootstrap, zwykły html, css oraz zaczęłam kurs GIT-a. Hmmm… co jeszcze? W listopadzie wzięłam w cudownym wyzwaniu #codenovember (u The Awwwesomes), który bardzo mnie zmotywował do dalszej nauki.
Nieodłączna pozostała strona FreeCodeCamp.

Coś jeszcze.

Regularne trenuję i uważnie się odżywiam. Dzięki temu czuję się lepiej i wyniki tarczycowe już tak nie skaczą. Poza tym – miły bonusik – schudłam i nie puchnę.
Jestem bardziej skupiona tym, co jest tu i teraz. W końcu nauczyłam się wybierać, a nie gonić za wszystkim na raz. Miałam czas na wakacje i czytanie książek (w tym roku przeczytałam ich 60).
Zaczęłam bardziej myśleć o sobie. Zaczęłam kurs „Wirtualna Asystentka” i zakończyłam kurs „Pisz tak, aby sprzedawać”.
Bardziej świadomie kupuję i używam codziennych rzeczy. Nie twierdzę, że jestem hiper pro, eko, zero waste itp… Ale staram się i wybieram mądrze.
Zaczynam rozumieć, że tylko ja jestem w stanie pokierować siebie we właściwym (moim) kierunku.

Co będzie.

Blogowanie.

Jeśli chodzi o tę sferę to mam tu dokładnie rozpisane już tematy przewodnie. Zdecydowałam, że ten rok będzie na blogu należał do kodowania.
1⃣ kwartał – Strona www // Front-end;
2⃣ kwartał – Narzędzia developerskie;
3⃣ kwartał – Frameworki;
4⃣ kwartał – Dobre praktyki // Clean code.
To jeśli chodzi o posty eksperckie. Dopuszczam również wpisy typowo lifestylowe. Ale na kodowaniu chcę się bazować.
W ramach pogłębiania wiedzy na temat blogowania i pisania wartościowych tekstów, mam do zrobienia kursy Jasona Hunta oraz kurs SEO.
Instagram, facebook? Zostanie tak, jak dotychczas było. Posty przynajmniej jeden na dzień.

Kodowanie.

Tu popłynęłam z moimi marzeniami i planami. HA! Zbyt wiele i wszystko na raz bym chciała. Już wiem, że w ten sposób nie wiele bym pojęła. To, jaki jest plan? Ugruntowanie tego, co już wiem, czyli html i css. Muszę poczuć się w tym na tyle pewnie, żebym raczej zastanawiała się czym się posłużyć, aby osiągnąć dany efekt, niż szukał rozwiązania. W tym roku chciałabym również nauczyć się JavaScript, bo puki co „liznęłam” go jedynie pobieżnie. I niestety zaniedbałam to, co już wiedziałam. Efekt? Zaczynam od nowa. W kodowaniu najważniejsza jest praktyka.

Wszystkie moje zmagania z kodem będą na GitHubie, a co za tym idzie w trakcie będę robić kurs GIT-a. Dodatkowo muszę popracować nad responsywnością stron (RWD), bo niestety bardzo kuleje w moich projektach.
Chciałam zacząć jeszcze coś w WordPressie, ale chyba tego będzie już za moc. Jak rozpisałam zagadnienia, jakie powinnam opanować lub pogłębić… okazało się, że czasu może braknąć.

Coś jeszcze.

I już ostatnia prosta. Co jeszcze? Treningi, zdrowa dieta, kontrolowanie tarczycy, czas dla rodziny (zwłaszcza Pana Męża – często nasze połówki czują się zaniedbane).

Chcę jeszcze popracować (zadbać) nad swoimi nerwami. Niestety stres zbiera u mnie bardzo duże żniwo, a ja czasami czuję, że wybuchnę w najmniej oczekiwanym momencie. Co do sposobu na poprawę koncentracji, cierpliwości i pamięci (a one najczęściej pogarszają się ze stresem) jeszcze nie podjęłam konkretnych decyzji. Będę szukać odpowiedniego narzędzia. Czy będzie to joga, medytacja lub mainfulness… Nie zdecydowałam. Zobaczymy po wypróbowaniu każdego.

Z rzeczy mało istotnych, ale wciąż odkładanych na później. Muszę na poważnie zabrać się do języka angielskiego. Z tym że nie może to być klasyczna metoda. Dlaczego? Bo ja tak naprawdę dużo rozumie, ale wciąż się boję mówić lub sytuacji, że coś przekręcę, inaczej pojmę i … no właśnie, co będzie?

Tak wiele by się chciało, a to jedynie rok. Raptem 52 tygodni, 365 dni. Odlicz czas przeznaczony na wakacje i święta, weekendy. Należy nam się odpoczynek przecież. Ile nam czasu zostanie na realizacje naszych planów? Jakie masz plany? Zaplanowane cele i rozpisane w kolejnych krokach?

Do dzieła, przed Tobą nowy rok życia.

Artykuł Plany na nowy czas. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Z Afryki rozeszliśmy się niemal na wszystkie kontynenty. Ciągle chodziliśmy, polegaliśmy przede wszystkim na sile i  wytrzymałości naszych nóg.

Gdzie nogi poniosą.

O spacerowaniu pisałam już kiedyś. Lubię spacerować i jest to mój pierwszy wybór, jeśli gdzieś muszę się pojawić. Wszelkie przemieszczanie się po mieście uważam za dodatkowy trening angażujący chyba wszystkie mięśnie ciała. 

Gdyby nie ograniczał mnie niekiedy czas, to praktycznie wszędzie chodziłabym pieszo. Czasami niektórzy pytali się, jak mogę gdzieś (dla nich) daleko iść. Dla mnie to było określenie przedziałów czasu. 

O co chodzi? Ustawiam sobie w głowie jakieś tempo i z zegarkiem w ręku jestem w stanie określić, gdzie się znajdę za jakieś 10 czy 20 minut. Szczerze? Do 30 minut w jedną stronę uważam, że miejsce jest dosyć blisko i spokojnie można się tam przejść.

Bez konieczności korzystania komunikacji miejskiej czy taksówki można się obejść. Trzeba tylko zaplanować sobie czas na dojście. Odpowiednio długi czas. 

Nastaw myślenie

Ileż to razy słyszałam, że nie ma się czasu na spacer. Jest to co najmniej trochę dziwne, bo każde 5 czy 10 minut dziennie to dobry początek. Jedynie to o czym trzeba pamiętać to, aby zawsze zadać sobie pytanie, czy mogę wybrać coś innego niż autobus, tramwaj czy auto.

Każda okazja jest na wagę złota. Kiedyś założyłam sobie takie własne, prywatne wyzwanie związane ze spacerem. Jeszcze nim dzieci pojawiły się w moim życiu. 
Liczyłam kroki. Wtedy chyba jeszcze nie było krokomierzy na komórki, hmmm chyba nawet nie miałam komórki …. Każde wyjście było sponsorowane przez spacer. Wybierałam po pracy kierunek – jak najdalsza dzielnica od domu. I w drogę. Wystarczy mieć wygodne buty. Nic poza tym nie potrzebujemy.  

Każdy metr, który przejdziesz, jest cenny. Zamień autobus na chodzenie.

Domowe ruszanie

Ja wiem, że czasem pogoda nie nastraja do wyjścia z domu, a co dopiero do spacerowania. Niestety z nastaniem tej brzydkiej jesieni i zimy codziennością będzie smog i inne niedogodności. Szczęśliwcy mieszkają na wsi bądź blisko jakiejś większej zieleni typu las.

Czy można wybrać zamiast tego treningi na YouTube? A jeśli tak to, co wybrać?
Moje zdanie jest takie, że wszelki ruch jest dobry. Jak już wiele razy wspominałam, ja sama trenuję (jak to poważnie brzmi!) Z Kasią Grządką z blogu Trening na Bosaka, w jej Wirtualnym Studiu. To mi pasuje, bo Kasia stawia na funkcjonalność ruchu. Tu nie ma mowy o jakimś gubieniu kilogramów (to dzieje się mimochodem), czy robieniu „rzeźby”, „masy” czy czegoś jeszcze innego. 
Każdy powinien wybrać to, co mu będzie najbardziej odpowiadać. Jeśli lubisz energiczne ćwiczenia, to Ewka Chodakowska jest dla Ciebie. Również ona ma swój kanał na YouTube.
Jeśli ktoś cierpi, tak jak ja na niedoczynność tarczycy to ponoć lepsze są spokojniejsze ruchy typu joga czy, pilates.
Kogo wybrać? Rekomenduję kanał Gosi Mostowskiej.

Jest jeszcze Ola Żelazko. Również ona skupia się na jodzie i pilatesie. Zajrzyjcie na jej kanał.

Chodzenie ma znaczenie

Jakiś czas temu wspominałam o wyzwaniu październikowym, który znajdziecie na Trening na bosaka. Kasia Grządka motywuje do chodzenia. Jej hasło to #chodzeniemaznaczenie, oznacz tym tagiem post na Social Mediach, a z pewnością Kasia wyśle Ci lajka lub serduszko.

W czasie spacerów ważne jest, aby nie machać bez większej refleksji rękami i człapać stopami. Skupienie na ruchu, mięśniach i oddechu uczy nas własnego ciała. Jak reaguje, gdzie i kiedy się spina, a kiedy jest rozluźnione. Co nam daje taka nauka własnego ciała? Większą świadomość ruchu, większą elastyczność, likwidację bólu. A przede wszystkim dobry humor. Ruch poprawia nam samopoczucie, więc zawsze, gdy mamy spadek formy, zanim sięgniemy po jakieś sztuczne dopalacze (dopuszczalne są: kawa i czekolada hahaha!), wyjdźmy na krótki spacer. Jest też alternatywa – otwórz okno, stań pewnie na nogach i zrób parę wymachów ramion, głęboko oddychając. Naucz się sekwencji jogi „Powitanie słońca”. Też bardzo dobrze dotlenia i pomaga się skupić.

Najważniejsze: działaj, ruszaj się, nie siedź na tyłku i nie smuć. 

Artykuł Życie w ruchu pochodzi z serwisu To co najważniejsze.