O czym piszę? O dwóch wrednych panach, którzy przesiadują mi na ramionach i gderają.

A oświecenia doznałam na webinarze niezwykłej, jak zawsze, Oli Budzyńskiej, czyli Pani Swojego Czasu. 

Webinar odbył się w ostatnią środę. Ola jak zwykle – niezrównana, choć chora .  Po położeniu spać moich małych diabełków mogłam na spokojnie odpalić komórkę i chłonąć tę specyficzną mieszankę energii (choć Ola chyba najlepiej poczułaby się leżąc pod kocem z kubkiem gorącej herbaty – szczerze każda by chyba jej to wybaczyła …), motywacji i walenia oczywistej prawdy między oczy.

Planowanie a wyrzuty sumienia.

O tak! Od dłuższego czasu coś się we mnie kisiło i gniotło nie miłosiernie. Ślicznie rozpisane zadania na każdy dzień. Wszystkie sumiennie odznaczane aż do pewnego dnia. Cóż się stało? Proza życia, maluszek zawładnął całym dniem. Nie chciał (nie potrafił) usnąć, nie chciał się bawić … ciągle chciał być na rękach. Moje wyjście do toalety (!) okraszone były jego rozdzierającym płaczem.
Wszystko jest do wytrzymania. Jeżeli mamy na to dość siły, jesteśmy wyspani. Kiedy tego brak, mamy ochotę zaszyć się gdzieś w kątku i sobie popłakać. Tak, zmęczenie nie pozwala nam działać z głową. Reagujemy nadmiernie emocjonalnie na wszystko.

Dzień skończyłam z odhaczonym jednym czy dwoma zadaniami. I co? Oczywiście, że pojawiły się wyrzuty sumienia. Inaczej być nie mogło.

A dlaczego tak się stało? I tu przechodzimy do oczywistej prawdy. Nie da się wszystkiego zrealizować co zaplanowane (marudzący maluch sam decyduje, kiedy dopiec matce). Złudzenie uporządkowanego (zorganizowanego) życia czasami pryska jak bańka mydlana. Za dużo chcemy w zbyt wąskim przedziale czasu. A potem wyrzuty sumienia. Ha! Dość z tym. Samobiczowanie odwołane.

Planowanie a poczucie winy

I drugi pan (pani?) z mojego ramienia. Och tak, jak my kobiety to „uwielbiają”. Najsmutniejsze jest to, że mamy na poczucie winy przyzwolenie (a nawet nakaz) społeczny. Mamy obowiązkowo mieć poczucie winy, jeśli czegoś nie zrealizowałyśmy, co zaplanowane było. Ojoj!… Straszne to, bo nie odhaczyłam punktu dotyczącego realizacji kursu. I w sumie to tyle.

W moich planach, poza oczywistych spraw typu terapia, gdzie musimy być „CHSS”, planuję przede wszystkim realizację kursów, pracę nad blogiem i moje treningi. I w sumie o te moje kursy chodzi, tu czasem polegam i kwiczę.

Co z tym począć? Najlepiej nic. Po prostu, kiedy mogę, realizuję trochę więcej kursu, aby w razie „W” mieć zapas. To załatwia na cacy poczucie winy i wszelkie wyrzuty sumienia, że nie działam, że się nie rozwijam … Odbijam sobie to następnym razem, kiedy Pan Mąż jest w domu i zajmuje się maluchami. Zaszywam się z laptopem i nadganiam, ile się da.

Klątwa

O co chodzi z tą klątwą? To klątwa nierealnego planowania. Tak bardzo chciałybyśmy zrealizować WSZYSTKIE nasze wymarzone cel, jakie stawiamy sobie rok rocznie, że w końcu przychodzą do nas złe emocje: frustracja, wyrzuty sumienia, poczucie winy i bezsensu swojego działania. Kiedy to się dzieje, stajemy w miejscu i niestety nie wiemy co ze sobą zrobić. Przydaje się prawda prosto w oczy. Tak, jak działają webinary Oli.

Merytoryczna wiedza pomaga przekuć nasze zwątpienie i działanie. Mądre działanie. Zbyt często mamy wszystko obcykane w teorii, ale praktyka bardzo u nas kuleje. Zatrzymujemy się już na początku planowania albo potykamy się wciąż na tych samych wybojach.

Zasady

Dla przypomnienia. Wiedza pozyskana od Oli. Kilka zasad w paru punktach.

• Planujemy odpoczynek. Pisałam już, dlaczego to takie ważne. (link do posta).
• Bufory czasowe są konieczne. (link do posta)
• Zasada 2 minut. Wprowadzona przez pana Davida Allena „Getting Things Done”. Coś, co możesz zrobić od razu – rób od razu, nie odkładaj.
• Zadania pierdołowate to właśnie te dwuminutówki, ale spisane na jedną listę i załatwiane hurtem. (Jeśli sytuacja nie pozwala działać od razu)
• Zawsze bierz pod uwagę własny kontekst, nie porównuj się z nikim. Twoje życie jest tylko twoje, niepowtarzalne.

I jeszcze jedno. Warto przeanalizować własne działania, co u nas zadziałało, a co nie. Po prostu, aby uniknąć tych błędów w przyszłości.

Co jeszcze jest ważne? Wiedza, do czego dążymy i czy w ogóle chcemy planować. Bo jeśli dobrze nam bez planowania to …  po co się męczyć z czymś, co nam nie leży? Działamy zawsze w zgodzie ze sobą.

Artykuł Klątwa pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Zaczniemy od mojej miłości (jednej z kilku) – książek. Pozycji było aż siedem.

Poradnikowe:

• Joanna Wrycza-Bekier „Magia słów. Jak pisać teksty, które porwą tłumy?” – jedynie co mogę napisać obecnie, to to, że nadal niewiele umie i muszę do tej książki co jakiś czas wracać…
• Marie Kondo „Magia sprzątania” – tak ja wiem, że ta książka robiła furorę szmat czasu temu… było mi jakoś nie po drodze z tą książką. Na pewno otworzyła mi na parę spraw oczy… między innymi zmieniłam sposób układania ubrań w szafie. Rzeczywiście jest jakby bardziej przejrzyście, a co za tym idzie, wyciągam też ubrania, w których dawno nie chodziłam. Zazwyczaj była to pierwsza z brzegu rzecz, a teraz faktycznie wyciągam całkiem zapomniane.
• Karolina Cwalina „Wszystko zaczyna się w głowie” – szczerze, zazwyczaj nie przepadam za takimi książkami, ale Karolina robi dobrą robotę. Za przeproszeniem nie wali farmazonów i innych sloganów. Mówi, jak jest i jak to zmienić, jeśli tego chcemy. Planuję cały post o tej książce, chcę Wam pokazać, dokładnie co według mnie przyda się każdemu.

„Rozrywkowe” – odświeżam sobie serię Małgorzaty Musierowicz. Ok, teraz jest czas na śmiech! Hahaha! Ale dlaczego nie? Może jeszcze przypomnę sobie całą serię „Ani z Zielonego Wzgórza”? Kto wie?

•  „Małomówny i rodzina”
• „Szósta klepka”
• „Kłamczucha”
•  Paula Hawkins „Zapisane w wodzie” – tak książka w sumie nie bardzo mnie porwała. Nie umiałam się wczuć … jakaś tak na wyrost obwołana bestsellerem.

Co za kurs kupiłam? Od Oli Budzyńskiej. Słucham jej #kawazbudzyńską na funpage Pani Swojego Czasu. Zapraszam co poniedziałek o 10:00 (są powtórki i zapis na stronie bloga Oli). Kobieta jest o tyle nieziemska, że ładuje pozytywną energią od samego rana i to w poniedziałek. Jeśli wpadniecie do niej pierwszy raz, to się nie przestraszcie… ona tak ma.
Co do kursu – Mama ma czas. Wskakujcie na stronę i poczytajcie. Link Mama ma czas. Sądziłam, że nie jest mi coś takiego potrzebne, ale lepiej wiedzieć za dużo niż za mało. O czym to jest? O Organizacji czasu w rodzinie. Jak zrobić, aby dzieciaki bardziej były samodzielne itp. Dodatkowo jest cały moduł traktujący o Pozytywnej Dyscyplinie. Nie wiesz, o co chodzi? Tu jest strona o tym. Asię Baranowską znam (wirtualnie) już jakiś czas przez ich funpage Pozytywna Dyscyplina. Posłuchajcie ich live`ów. Oczywiście, jeśli macie dzieci, to zrozumiecie, w czym rzecz. Jeśli jeszcze ich nie posiadacie, to rozwieją się pewne błędne wyobrażenia na ten temat. Zapraszam do odwiedzenia obu pań.

Jeśli chodzi o programistyczne aplikacje i kursy ….to o tym napiszę w poście p.t. „Raport 4(?)” Bo jest tego troszeczkę więcej.

I przechodzimy do webinarów. W sumie to dwa z nich zapadły mi dosyć bardzo w pamięci. Jedna NOWA osóbka i jeden stary wyjadacz. Ha! Zestawienie niezłe.

Dorota Filipiuk. – jej kanał na YT. O czym dziewczyna gada? O tym, jak się uczyć na przykład. Odsyłam Was do jej filmików oraz do jej strony o tu. Rozwój osobisty to jej konik. Ja byłam na webinarze o tym, jak więcej zapamiętywać z czytanego tekstu. Dla chętnych przygotowałam wizualną notatkę z tego webinaru – do ściągnięcia o tu:

[icon icon=icon-download-alt size=14px color=#000 ].

Jason Hunt alias Tomek Tomczyk alias Kominek –  jego strona o tu – jakby ktoś tego pana nie znał (w co wątpię, bo robi internety szmat czasu) Jego webinar p.t. „13 błędów, które popełniasz będąc blogerem”. Hmmm co mam powiedzieć, muszę trochę pozmieniać na blogu. Otwarłam oczy na kilka spraw i trzeba działać, a nie być „biernym kołkiem”. Tyle na temat….

Sporo się działo rozwojowego, prawda?

Zachęcam Was do odwiedzenia przytoczonych miejsc w sieci…

Artykuł Bierny kołek pochodzi z serwisu To co najważniejsze.