Jeśli choć raz czułaś, że zaraz eksploduje ci głowa od ciągłego pochłaniania informacji, zrób coś z tym. Podpowiem, jak to zrobić. Mnie się udało. Spróbuj.

Pan Mąż czasem z przekąsem powie, że siedzę ciągle przed laptopem i z nosem w telefonie. Po przyjrzeniu się tego z bliska okazało się to nie całą prawdą.

Post wcześniej pisałam o zmianach, jakie chcę wprowadzić na swoim profilu instagramowym. A teraz piszę o odpoczywaniu od social mediów? Pamiętaj, że wszystko jest dla ludzi, jedynie trzeb zastosować odpowiednią dawkę.
Przesiąknięci informacjami możemy mieć problem z tworzeniem własnych. Dlatego przydadzą się jakieś zasady, których będziesz się trzymać.

przerwa

Przerwy w przebywaniu na profilach społecznych przydadzą się wszystkim. Zwłaszcza tym, których obecność tam związana jest z ich pracą.
Moja obecność ściśle powiązana jest z biznesem online. Jedynie Instagram traktuję bardziej rozrywkowo (?) i pozwalam sobie na luz na tym profilu.

Ostatnią przerwę zrobiłam sobie na okres świąteczno-noworoczny. I wiesz co? Chyba nie wiele mi to zaszkodziło w sensie „lajków”, „obsów” itd.

Po co to robić? Kiedy tylko pochłaniamy informacje, nasza głowa nie ma miejsca na przeanalizowanie ich i wytworzenie własnych. To jeden z najważniejszych powodów, aby co jakiś czas nie wstawiać postów, stories i nie logować się na profile.
A jeśli chodzi o firmę? Wszystko można zaplanować z wyprzedzeniem. Choć ostatnio przeczytałam, że czasem nasze firmowe fanpage i inne profile firmowe mogą działać na szkodę naszej stronie internetowej.
Może warto wypróbować „małą ciszę” u siebie?

Kolejny powód, aby odpocząć od social mediów? Dostajesz czas, który możesz wykorzystać na … cokolwiek innego, na co nigdy nie miałaś czasu. Możesz robić cokolwiek: leżeć i nic nie robić; pobawić się z dzieciakami; zająć się „planszówkami” (według terminologii Pani Swojego Czasu, czyli Oli Budzyńskiej) z Panem Mężem; pomedytować; wyjść na spacer i posłuchać ptaków…

ograniczony czas

Kiedy już muszę podziałać na social mediach, zazwyczaj nie przebywam tam zbyt długo. Gdybym nie zakładała konkretnego czasu, to pewnie wsiąkłabym na długie godziny.

Z jakiegoś niejasnego powodu pozapisywałam się na wiele grup na Facebooku i zaglądam tam jedynie… kiedy szukam na coś konkretnej odpowiedzi.

Nie jest może zbytnio profesjonalne, jeśli chcę rozwijać biznes online, ale tak właśnie działam. Kiedy mam zapisany termin jakiegoś liva na FB, czasem wchodzę tam o określonej godzinie, ale częściej zapominam o tym live . Mam wyłączone przypominajki i to pewnie dlatego.

Dlaczego jestem na social mediach mało czasu w porównaniu do innych? Bo mam niewiele czasu . Przewrotne to, ale prawdziwe.
Jeśli masz masę spraw do ogarnięcia, to starasz się nim tak rozporządzać, aby starczyło na wszystko, co sobie zaplanowałaś. Musisz wybrać, co jest ważniejsze obecnie.

Przebywając godzinę na social mediach – nie robisz innej rzeczy. Na przykład? Nie czytasz książki, nie ćwiczysz, nie zajmujesz się dzieckiem, nie gotujesz obiadu, nie sprzątasz itd.

Mam włączony messenger na komórce, bo tak kontaktuję się z klientkami. Aplikacji Facebooka nie mam na telefonie. Ba! Obecnie nie mam na telefonie żadnej aplikacji społecznościowej.

Aby coś sprawdzić, obejrzeć live muszę odpalić laptop. Dostęp mam troszkę utrudniony i dobrze! Kilka razy zastanowię się, czy naprawdę potrzebuję logować się na społecznościówki.

Najważniejszy powód , aby ograniczać czas na social mediach, to zyskiwanie czasu na inne rzeczy.

Innym powodem jest też coś z pogranicza maindfullness. Na feedach wszystko przeglądasz, nie zatrzymując się na dłużej, przeskakujesz po postach, tu klikniesz, tam klikniesz…

Bez przeglądania profili zaczynasz dostrzegać to, co dzieje się tu i teraz. Na raz okazuje się, że trzeba dziecku kupić nowe ciuchy, bo … o rany… kiedy on tak wyrósł. Dopiero teraz to zauważyłaś. A kiedy ostatni stanęłaś w oknie i przyglądałaś się ludziom na ulicy?
W dzieciństwie miałam z koleżanką zabawę. Stawałyśmy w oknie na klatce schodowej i przyglądając się temu, co działo się na osiedlu wymyślałyśmy niestworzone historie o ludziach, których obserwowałyśmy. Wiesz, jaki to trening wyobraźni?! A dodatkowo odpręża, bo można się naprawdę nieźle się uśmiać.

A Ty, ile czasu spędzasz w social mediach? Może warto to sprawdzić i trochę ograniczyć ten czas? Kiedy ostatnio robiłaś sobie przerwę od social mediów?
Napisz w komentarzu lub wyślij mi wiadomość

Artykuł Dlaczego czasem nie ma mnie w SM? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Przestań się bać

Cały czas sobie powtarzam, że dam radę (bo dam), ale jakiś malutki wredny diabełek mówił mi cichutko, że zawiodę. Cierpię straszliwie na syndrom oszusta. To takie ustrojstwo, które wmawia Ci, że oszukujesz swoje otoczenie w kwestii swoich umiejętności, kompetencji.

Wewnętrznie drżysz ze strachu, że to Twoje oszustwo wyjdzie na jaw, więc starasz się jeszcze bardziej (musisz przecież nadgonić swoje „urojone braki”).

Co takiego się stało, że z dnia na dzień, przestaję się bać … „wtopy”?

Dwie osoby, które lubię i podziwiam, zaufały moim umiejętnościom.
Co najlepsze zdobyłam się na pełną szczerość. Co potrafię bardzo dobrze, a czego nie znam.
To nie tak, że kiedyś kłamałam. Po prostu, we wcześniejszych przypadkach czułam, że jestem na niższym poziomie i w każdej chwili potencjalny pracodawca może powiedzieć: „nie”.
Teraz miałam wrażenie, że jesteśmy równoważnymi partnerami i zależy nam na tym samym.

Będę stawiać pierwsze kroki w pracy zdalnej. Jak to sobie wyobrażam? Tak, jak pracuję nad blogiem. Różnica jest jedynie taka, że to już na poważnie i nie mogę zawieść pokładanych we mnie oczekiwań. To będzie czas mojego dalszego rozwoju jako wirtualna asystentka i sprawdzania w praktyce zdobywanych wiadomości i umiejętności.

Zorganizować się

Nie byłabym sobą, gdybym nie rozpisała sobie planu, jak działać. Hahaha!
W pierwszym przypadku współpraca puki co nie będzie bardzo intensywna. Będziemy się dopasowywać. A najważniejsza na tym etapie będzie komunikacja.

Zazwyczaj na tym etapie zgadzałam się na wszystko. Każdy mógł mnie wykorzystywać, ile wlezie, bo się cieszyłam, że mam zajęcie. Chcę ukrócić takie moje „męczeńskie” (?) zachowanie. Dlatego będę mówić szczerze i otwarcie, jak coś będzie nie tak. Uff… napisałam to.

Pracy będzie na razie mniej więcej na parę godzin w tygodniu. Docelowo chciałabym tak się zgrać, aby mieć poczucie zespołu. Team zgranych babek.

Druga sprawa jest związana już bezpośrednio z kursem wirtualnej asystentki. Jestem tym podekscytowana, bo będzie huk nowych rzeczy do ogarnięcia i na dodatek nie chciałabym zawieść mentorki.

Będę musiała sobie to wszystko rozplanować po kolei. Muszę również wybrać, co będzie najważniejsze. Dobra organizacja to nie robienie wszystkich możliwych zadań, jakie sobie wymyśliłaś. To sztuka wyboru. Ustalenia priorytetów. Obecnie skupiam się na działalności zdalnej i rodzinie. Blog schodzi troszeczkę na boczny tor. Nie umrze, absolutnie nie. Ale może ograniczę liczbę nowych wpisów na jeden tygodniowo.

A kodowanie? Ciężko mi zrezygnować z tego, ale obecnie muszę z tym przystopować. Do momentu, gdy wejdę w nowe tryby, odpuszczam na chwilkę programowanie. Dokończę tylko to, co muszę i na razie nie ruszam nowego. Choć korci mnie niesamowicie.

Pełna nadziei, z nieśmiałą radością patrzę w przyszłość.

Artykuł Gdy życie przyśpiesza pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Presja otoczenia.

Czujesz to? Wszyscy już mają rozpisane plany na cały rok. I, co dziwne według mnie, działają pełni werwy. Z każdej strony słyszysz, widzisz i wszędzie czytasz, że Ty też musisz mieć zaplanowany rok.
Nic bardziej błędnego! Nowy rok to tylko data w kalendarzu. Jeśli lubisz tzw. „nowe otwarcia” to każda data jest tak samo dobra, jak 01.01.2019. Taka prawda.

To, że inni ciągną ten sztandarowy temat, nie oznacza, że jest on istotny również dla Ciebie. Zastanówmy się chwilkę. Czy w styczniu zawsze masz energię, aby działać? Szczerze, ja nie. Po końcówce roku (patrz święta i zamykanie roku…) jestem dosyć wyeksploatowana.

I żadna opinia grupy nie wpłynie na mnie, aby działać więcej, niż robię teraz. Jak nie mam motywacji i energii, by działać więcej, to po prostu nie mam i już.

Jak nowy rok to nowe cele?

Ten nieszczęsny początek roku… I presja, aby stawiać sobie coraz ambitniejsze i większe cele, a najlepiej całkowicie nowe. Bo rozwój, bo osiągnięcia itd.
A co ja? A ja jak zwykle po swojemu. Nie stawiam nowych celów, bo … no właśnie, bo co? Nie mogę zostać przy starych?

Obrazoburczo nadal będę prowadzić bloga, może ciut mniej intensywniej, ale jednak regularnie. Pozostało mi spoko kursów do ukończenia… a jeszcze kuszą nowe.
Pomalutku czytam książki zalegające na półce, hmmm nie pamiętam, od kiedy czekają, jak będzie ich kolej. Zrobiłam przerwę z biblioteką i teraz lecą prywatne pozycje.
Nadal będę pracować nad kodowaniem. Sporo materiału do opanowania… Czy coś w tym roku z tego wyniknie więcej? Nie wiem i nie oczekuję niczego.

Co się okazuje? Większość planów jest taka sama, co w zeszłym roku. Ba! Część zaczęta została w zeszłym roku i jest kontynuowana. Więc co? Nowe cele? Po co? Zrealizuj do końca to, co ciągle niedokończone.

Idź pod prąd.

Zawsze denerwuje mnie totalny konformizm u innych. Niestety czasem objawia się również u mnie. Z tą różnicą, że ja jestem tego świadoma.

Ten miesiąc jest dla mnie miesiącem powolnego rozruchu. I to w każdej obszarze. Brak mi energii, coraz rzadziej udzielam się na FB, a czasami nawet znikam na parę dni. Już wiem (po moich objawach), że miesza znowu moja tarczyca i Hashi…. Znów zaczęłam spać w skarpetkach, bo stopy jak dwa kawałki lodu. (kto nie ma niedoczynności tarczycy, ten nie wie…).

Niestety zaczęły się również problemy ze snem i tu jest główny powód mojej słabszej formy. Nie dosypiam, ganiam po terapiach i lekarzach, stres bierze górę nade mną… Zamieniam się w osobę, którą nigdy nie chciałam być.

Jak się ratować? Zwolnić tempo i nie patrzeć na innych.
Nie odhaczyłam wszystkich zadań z listy dnia? I co z tego? Ważne, że priorytety są załatwione.
Co niedzielę na instagramie publikuję fotkę z planem nadchodzącego tygodnia…. Jest ślicznie rozpisany i czyściutki … chyba zacznę dołączać fotkę „po”. Na takiej fotce jak byk widać co jest zrobione, a na co nie starczyło mi siły i chęci.

Czy ja sobie nie zaprzeczam? Przecież we wpisie Plany na nowy czas,  rozpisałam, co będę robić przez ten rok i tak dalej… z tym że warto zauważyć, jak te cele wyglądają. Luźne tematy, które wymagają przemyślenia i rozpisania (za miesiąc albo dwa…) Jedynie tematy na bloga jako tako są ustalone, ale też ogólnie… Prawie wszystko jest kontynuacją. Do paru tematów chcę wrócić po roku przerwy…
Cele nadrzędnym pozostaje moje zdrowie, moje nerwy i rodzina. Wszystko inne jest temu podporządkowane.

A Ty jakie masz priorytety? Gnasz z tłumem, czy raczej idziesz własną ścieżką, własnym tempem?

Artykuł Oddech na plecach pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Specyficzny czas.

Jest grudzień. Ten miesiąc doprowadza ludzi do jakiegoś dziwnego stanu amoku, pośpiechu i chamstwa. Ludzie (co dziwne), którzy powinni się przygotowywać na Boże Narodzenie (patrz: katolicy), zmieniają się we wredne persony nieoglądające się na nikogo i na nic. Jakby czysty dom i pełny stół były najważniejszymi rzeczami obecnie. I twierdzą to ci, którzy deklarują się wierzącymi i (!) praktykującymi katolikami. W sumie nie chcę tego tematu rozwijać, a jedynie przypomnieć, że czas adwentu (z łac. adventus, czyli przybycie) powinien być przygotowaniem bardziej duchowym niż fizycznym. Panu Jezusowi naprawdę jest „wsio rowno” jaką będziesz mieć choinkę, ile potraw na wigilijnym stole i czy (!) masz umyte okna. Jeśli w duszy i w sercu mieszka ciemność i chaos…

Do przemyślenia.

To odpowiedni czas, aby zastanowić się nad sobą. Co dla mnie jest ważne, a co można spokojnie sobie odpuścić. Grudzień to też koniec roku i podsumowanie wydarzeń oraz osiągnięć samo się podsuwa. To, jaki jest bilans? Ilu ludziom przez ten rok pomogłaś, a ile skrzywdziłaś? Ludzie mają cudowną moc wypierania nieprzyjemnych rzeczy z pamięci. Niestety podświadomość  bardzo na tym cierpi. On pamiętać będzie zawsze. Skutkiem czasami może być choroba jak najbardziej fizyczna.

Może  już czas, aby zastanowić się i zadość uczynić  pokrzywdzonym? Czasem wygląda to tak, że może powinniśmy komuś  wybaczyć? To odpowiedni czas na takie przemyślenia. Z czystym sumieniem (no, chyba, że ktoś go niema…) łatwiej zacząć nowy rok, bardziej pozytywnie patrzy się na przyszłość i okazje, jakie nam los podsyła.

Co wybieram?

Jeśli Twoje ulubione zdanie to: „Za dużo mam na głowie”. To warto je zmienić. Nic strasznego się nie stanie, jeśli zrobisz listę rzeczy, które są ważne i które mogą poczekać na lepsze czasy. Jeśli czujesz, że zaraz oszalejesz z nadmiaru obowiązków i zadań, jakie sama sobie nałożyłaś na siebie, czas z tym skończyć. Wypisz wszystko. Najlepiej na papierze i wykreślaj. Zostaw tylko to, co musi koniecznie być zrobione. To, co nie wiąże się z jakimiś długofalowymi i tragicznymi  skutkami, odpuść. 

Dlaczego o tym piszę? Nawet mi się zdarza przedobrzyć. Czasem zareaguję w odpowiednim czasie, a zdarza mi się też spóźnić z tym. Wtedy czuję zniechęcenie i niemoc. I najlepiej pizdnęłabym tym wszystkim w kąt. 
Obecnie za dużo na siebie wzięłam i pomalutku dokonuję selekcji. Decyzja niestety dotknie też bloga. Aby skupić się na tym, na czym mi obecnie zależy, a jest to rodzina, moje zdrowe (Hashi daje mi coraz bardziej do wiwatu) oraz nowe kierunki rozwoju. Blog będzie działać, jak działa. Jedynie znów zmieni się częstotliwość postów. Myślałam o jednym na tydzień i w miarę krótki. Przez Facebook będę przypominać starsze wpisy. 
Mama nadzieję, że przez to trochę bardziej dam radę ogarniać co obecnie jest najważniejsze. Jak tylko poczuję, że „kryzys” minął, wrócę do większej częstotliwości postów. Z pewnością. To decyzja tymczasowa.

A Ty robisz co jakiś czas taki rachunek sumienia, wsłuchujesz się w siebie?

Artykuł Wybory i priorytety. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Moim GURU dotyczącym ogarniania jest i będzie Ola – Pani Swojego Czasu. U niej znajdziesz wszystkie mądrości.

Kontekst

Aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski, czy ogarniam, czy też nie, trzeba zacząć od podstaw. Kontekst, czyli to, co nas otacza i co wpływa na nasze działania. Bez tej wiedzy nie można wyciągnąć żadnych pomocnych tricków i tipsów. Ot co!

Jestem mamą dwóch chłopców w wieku 5 lat i 1,5 roku. Obecnie na urlopie wychowawczym. Starszak uczęszcza do przedszkola (chwała boszu!) oraz na trzy różne terapie WWR tj. wczesne wspomaganie rozwoju (SI, logopedyczna i psycholog). Pan Mąż…dyplomatycznie rzecz ujmując nie to, że pomaga, ale również ma obowiązki w domu. Rzeczy dotyczące rodziny zawsze planujemy razem np. wakacje lub organizacja świąt. 
Dodatkową osobą, na której mogę polegać w razie czego to moja teściowa. Dobra kobieta.

Planowanie

Zawsze planowałam i nie wyobrażam sobie bez tego życia. Musisz jednak o czymś wiedzieć – nie trzeba planować WSZYSTKIEGO. Planuję to, co zazwyczaj stwarza mi jakieś problemy np. aby wymyślić coś na obiad itp. Aby cokolwiek z głową zaplanować, musisz mieć określone cele. I nikt tu nie karze Ci określać, co chcesz zrobić przez najbliższy rok. U mnie to się absolutnie nie sprawdziło. Zbyt wiele pomysłów miałam po drodze i w pewnych momentach już czułam się zagubiona i zniechęcona nadmiarem. Dlatego niezależnie czy ustalisz cel roczny, kwartalny, miesięczny, tygodniowy … dzienny… musisz ustalić, co jest najważniejsze. 

Priorytety

Zazwyczaj planuję sobie w okresach miesięcznych i tygodniowych. Miesiąc wydaje mi się wystarczającym odcinkiem czasu, aby przejrzyście zaznaczyć: ważne daty (np. wizyty u lekarza), godziny terapii młodego oraz kolejne zmagania z własnym rozwojem. Skąd biorę wszystkie rzeczy, które chciałabym zrobić, muszę zrobić? Mam jedną dużą listę TO DO. Stamtąd czerpię inspirację na każdy kolejny miesiąc.

Jeśli chodzi o blogowanie to mam kilka rozpisek miesięcznych. Są to posty na Instagram, Facebook oraz lista postów na blog. Na początku każdego miesiąca wymyślam jakiś temat przewodni i wokół niego wydobywam na światło dzienne prototypowe tytuły postów. 

Są jeszcze moje kursy. Mam kilka kursów wykupionych, a każdy z nich jest zaplanowany na najbliższy miesiąc. Po tym okresie rewiduję tempo uczenia się. Jeśli nadałam sobie zbyt szybkie, zwalniam, rozkładam dany odcinek na większy czas np. na dwa dni, a nie jeden. Po pierwszym miesiącu wszystko zazwyczaj się normuje.

Obecnie na pierwszym miejscu jest Kurs Wirtualna Asystentka, z dodatkiem „Pisz tak, aby sprzedawać”. Copywriting już dawno mnie interesował tak, więc pogłębiam wiedzę na ten temacie. 

Ustaliłaś, co jest najważniejsze w danym miesiącu? OK. To teraz trzeba to rozpisać na poszczególne tygodnie i dni. Trzymam się zasady, że priorytetów na dzień musi być maksymalnie trzy. Nie wolno przedobrzyć, bo poczujesz się przytłoczona i zniechęcona. Jeśli codziennie zrobisz przynajmniej te trzy najważniejsze rzeczy to super. Jeśli będzie czas i ochota można coś jeszcze dorzucić. 

Samodyscyplina

O samodyscyplinie napisano już opasłe tomiska. Jest przydatna wtedy, gdy masz spadek formy. Ja ją wykorzystuję w ten sposób, że robię tylko trzy najważniejsze punkty na dzień. A resztę sobie odpuszczam. I to też jest OK.

Nawyk

Nawyki pozwalają nam działać na autopilocie. Nie zastanawiasz się po kolei masz robić. Po prostu coś robisz. Mój najważniejszy (chyba) nawyk to planowanie  lub nawet przejrzenie w niedzielny wieczór co mnie czeka w nadchodzącym tygodniu, lub miesiącu. Lubie mieć zapisane to, co błąka mi się po głowie. Wtedy nie muszę o tym pamiętać.

Rutyna

Rutyna ratuje na ranki i wieczory. Nie wyobrażam sobie mieć dzieci i nie mieć wyrobionych rytuałów. Zwłaszcza rano, gdy mamy ograniczony czas. Pobudka, mycie i ubieranie się. Wszystkie te podstawowe czynności poranne są wykonywane na spokojnie i bez biegu. Warto pozwolić dziecku wybrać ubrania, które chce włożyć. Nie ma nic bardziej wkurzającego jak awantura z rana o koszulkę lub skarpetki. Ciuchy musi wybrać wieczorem. My odhaczamy ten punkt zaraz po kolacji i umyciu się. Po ciuchach następuje czas na czytanie książeczki.

Motywacja

Wiesz, że motywacja trzyma Cię jedynie na początku? Dlatego tak ważne jest wyrobienie w sobie samodyscypliny. Kiedy nastąpi zniżka chęci np. do nauki, samodyscyplina niejako zmusi Cię, abyś siadła do laptopa i zrobiła kolejną lekcję kursu. Najlepiej mieć rozpisane kolejne lekcje z konkretną datą. Ale nie martw się, jeśli nie dotrzymasz terminu, bo np. rozchorowało się dziecko i w sumie to przez całą noc nosiłaś je na rękach i padasz na twarz ze zmęczenia. Wtedy po prostu ustal ze sobą, że nadgonisz dane zaległości do jakiegoś terminu. Margines manewru zawsze musisz wziąć pod uwagę, kiedy planujesz.  

Małe kroczki

Wiesz, że nie od razu Rzym zbudowano? Nie musisz wszystkiego robić w jeden dzień od A do Z. Zwłaszcza jeśli dane zadanie jest spore np.sprzątanie całego mieszkania i piwnicy itp. Rozpisz to wszystko na jak najdrobniejsze czynności/ kroczki. I działaj. Coś, co możesz zrobić w ciągu 2 minut, nie odkładaj na później, bo po pierwsze możesz zapomnieć o tym, a poza tym inne krótkie czynności lubią się nawarstwiać. A jak widzisz już górę rzeczy do zrobienia, to czujesz zniechęcenie…

Bloki czasowe (Pomodoro)

Kiedy pracować, jeśli musisz ogarniać dzieciaki, dom, męża i wszystko inne? Najlepiej w tak zwanym międzyczasie. A tak na serio, to wymyślono metodę Pomodoro. W wielkim skrócie chodzi o to, aby pracować w blokach czasowych. Bez rozpraszania się na inne pomysły i zadania. Jeśli takowe się pojawiają, zapisz je i wróć do nich później. Grupuj, co tylko możesz. Masz do zrobienia grafiki np. na FB? Ogarnij wszystkie grafiki od razu, przeznacz na to 30 min lub godzinę. Chcesz napisać posta na blog? Super. Udało się sprężyć w ciągu 30 min. Zacznij tworzyć szkic do następnego. Nie marnuj czasu. Po godzinie zrób przerwę  np. 5 minut. W tym czasie podlej kwiatki.

A teraz rozsiądź się, zaparz sobie kawy lub herbaty i zastanów się, co jest dla Ciebie najważniejsze? Co możesz sobie co jakiś czas, odpuści? Czego absolutnie nie chcesz robić? (deleguj to !). Co i jak lubisz robić? Pamiętaj, że świadomość swoich celów i podstawy to fundament, który przyda się w osiąganiu każdego sukcesu. Nawet jeśli stwierdzisz, że chcesz być najlepszą mamą (tylko dla swoich dzieci, oczywiście). Pozytywne podejście do życia ułatwia je na bardzo wielu poziomach, a plan … hm… dobry plan nie jest zły. Pokazuje kierunek, nie pozwala zabłądzić i oczekiwaniach i chęciach…

Artykuł Jak ja to ogarniam? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Nie. Spokojnie. Nie oszalałam. Z moją głową jest tak jak zwykle, po prostu o tym się nie mówi. Głośno, bo wiele książek traktuje o subosobowościach, ich rozmowach i konfliktach….

Od jakiegoś czasu zaprzestałam kupowania książek w ich fizycznym stanie. W grę wchodzą tylko e-booki, audiobooki. W formie papierowej tylko wypożyczam. I staram się tego trzymać. Trochę mi się zluzowało miejsca na półkach, ale … nadal ich jest sporo. Zostały tylko te, których nie chcę sprzedać oraz te, które są za stare i ich nikt nie chce.

A wracając do książek. Tak w okolicach zdaje się marca, zakupiłam w Biedronce książkę, którą widziałam, jak reklamują na Instagramie blogerki. „Wszystko zaczyna się w głowie. Planuj, działaj, nie marudź!” Karoliny Cwaliny.
Hmm… to była decyzja chwili. Zazwyczaj nie działam tak pochopnie. Kupiłam, a ona sobie grzecznie przeczekała kawał czasu, aż do maja. Po tym czasie mówię sobie: „No kupiłaś to, chociaż przeczytaj i odsprzedaj.”
Przeczytałam i zostaje u mnie na stałe. Nie wiem, czy to wystarczająca rekomendacja. Ale zważywszy na to, w jakim tempie ostatnio pozbywam się nadprogramowych rzeczy… no, to coś znaczy.

O czym to? To poradnik, jak na to nie patrzeć. Karolina opisuje własną historię. Jak to się stało, że zaczęła robić to, co chciała, a nie to, co „wypada” robić. Rzuciła „korpo” i założyła własny biznes. Opisuje jak postawić sobie cele, jak określić wizję swojego życia, jak ustalić co jest najważniejsze. Do tego wszystkiego dołączyła ćwiczenia, więc na bieżąco można podążać za wytycznymi. Zadaje ważne pytania, które zmuszają do przemyślenia tego i owego.
Jak już wiemy co, zajmujemy się jak. Plan! Dobry plan nie jest zły. Pisałam o tym nie raz. A listy zadań i dobrze sprecyzowany plan pomagają zrealizować każde realne marzenie.
Karolina pisze również jak sobie poradzić, kiedy czujemy spadek motywacji, a głosy w głowie powtarzają: „Ty jesteś na to za głupia…” (lub podobnie). Przypomina, że aby być spełnionym, TRZEBA dbać o relacje z innymi. Nie podlewany kwiatek uschnie. Podobnie jest z wszelkimi relacjami. Niektóre świadomie doprowadzamy do wygaśnięcia, ale niektórych nie możemy zaniedbać.

A jedna z wielu rzeczy, które wyniosę z tej książki to informacja na temat Insulinooporności (IO). Nie miałam o tym pojęcia… A niestety zważywszy na moje Hashi i niedoczynność tarczycy, jestem bardzo narażona na tę dolegliwość. Niestety. Człowiek się uczy całe życie. A objawy, jakie może dawać, też brzmią znajomo:

• problemy trawienne (zaparcia, biegunki, bóle brzucha itp.);
• wahania nastroju łącznie ze stanami depresyjnymi;
• mgła mózgowa – problemy z koncentracją i skupieniem uwagi;
• gorsza regeneracja;
• problemy ze snem (bezsenność lub przeciwnie senność);

Tylko trzeba pamiętać, że podobne objawy dają również Hashi i niedobór witaminy D. Aby ustalić, czy faktycznie mamy do czynienia z insulinoopornością trzeba wykonać badanie krwi. Krzywa cukrowa, krzywa insulinowa, insulina i glukoza na czczo. To są badania potrzebne, aby stwierdzić czy dopadła nas wspomniana przypadłość. Do tego trzeba też określić HOMA-IR. Jeśli chcecie się dowiedzieć czegoś więcej na ten temat, zapraszam na bloga dietetyczki Kamili Urbaniak – link  Kreatornia zmian. Ostatnio tam coraz częściej zaglądam, bo pomimo regularnego wysiłku i w miarę zdrowej diety – waga stoi w miejscu. A było już tak dobrze.

No i się rozpisała kobieta… hahaha…

Miłego dnia.

Artykuł W mojej głowie siedzi… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Nadal jestem Poszukującą. Mam nadzieję, że tak już zostanie do moich ostatnich dni na ziemi. Nie chciałabym zapaść się w sobie i nie reagować na zewnętrzny świat, choć czasami ulegam pokusie odcięcia się od niego.

We wszystkim, co robię, kieruję się zasadą „złotego środka”. Czasem zbyt wiele dobrego ma tragiczne skutki. ;(

Jeszcze dwa tygodnie temu zastanawiałam się, czy nie zawiesić bloga na jakiś czas albo całkowicie go zlikwidować. Myślałam, że wtedy będę miała więcej czasu na coś innego. Myślałam, myślałam i nic nie wymyśliłam. Tak szczerze mówiąc, to lubię tę moją pisaninę. Hahaha! Pozwala mi trochę uporządkować myśli w głowie i skupić się na czymś innym niż bycie tylko mamą. Tak, tak….Ale z drugiej strony…. taka dychotomia … ani tak, ani siak.

Chęć ciągłego doskonalenia się, rozwoju jest bardzo chwalebna, ale nie może przesłaniać wszystkiego innego w naszym życiu. Dlaczego tak trudne jest zachowanie równowagi w tym wszystkim? Nie byłabym sobą, gdybym nie miała kilku na to teorii, a jakże!

Już teraz i na „maksa”

Oj, tak. Chcemy wyników jak najszybciej i, najlepiej, żeby były widoczne i duże. Chcemy efektu. Czegoś namacalnego i rzeczywistego. Dlatego odcinamy się od wszystkiego (niemalże) i urządzamy sobie maratony. Czasem to jest jedyne wyjście, ale zazwyczaj, po dłuższym czasie, szkodzi nam. O czym piszę?
Na przykład. Urodzimy dziecko. W głowie rodzi nam się piękny plan, jak bardzo doskonałymi rodzicami będziemy i jak bardzo będziemy się spełniać w roli mamy czy taty. BZDURA! Przepraszam, że tak obcesowo, ale inaczej nie mogę. Prawda jest taka, że wszystkie założenia dotyczące rodzicielstwa nie można traktować jako coś stałego i ugruntowanego. Dlaczego? Bo my się zmieniamy, swoim zachowaniem wpływamy na zachowanie dzieci. To tak najprościej. Poza tym, no cóż, prawdziwe rodzicielstwo nie ma nic wspólnego z pięknymi widoczkami rodzajowymi w kolorze pastelu (odpowiednio błękit lub róż). Ja osobiście ciągle obawiam się, że nie będę dobrą mamą dla moich maluchów. Teraz już wiem, skąd wzięło się takie przekonanie u mnie. Wpojona niska samoocena (i utwierdzana przez szereg lat).
Kiedy urodził się starszak, skupiłam się tylko na nim. Odsunęłam się od wszystkich, również Pana Męża. Okoliczności porodu również nie ułatwiały sprawy. Przez pierwsze miesiące było tylko maleństwo. Zapomniałam również o sobie! Błąd! Trzeba znajdować we wszystkim równowagę. To, że będziemy na „maksa” skupieni tylko i wyłącznie na jednej sprawie czy sferze życia, nie jest dobre, dla nikogo.

Oddech konkurencji

Młodsi od nas mogą nam zaszkodzić. Tak sobie myślimy. Że na pewne sprawy jesteśmy za starzy. Kolejny głupi mit. Tak naprawdę mamy tyle lat na ile się czujemy. Nawet młoda dwudziestka nam nie zagrozi, jeśli myśli o sobie jak stetryczała osiemdziesięciolatka. Czasami myślimy, że musimy gonić młodsze pokolenie… Nie zastanawiamy się dlaczego, ale gnamy … Boimy się zostać w tyle. Nikt z nas nie pomyślał, chyba aby zrobić krok… W BOK… Zastanawiające, prawda? Odnaleźć swoje tempo i swoją własną niszę, w której nikt nie będzie dla nas konkurencją. Spróbujcie nad tym pomyśleć. Może warto się zatrzymać na chwile i pomyśleć. Ślepy pęd naprzód nie jest dobry. Zawsze trzeba się kierować własnym osądem. Od tego masz swój mózg, aby myśleć samodzielnie.

Priorytety

Nie umiemy stawiać sobie priorytetów. Mamy tak dużo obszarów, w których chcemy działać. Zbyt dużo, aby utrzymać równowagę wśród nich. Jedyny sposób to wybranie kilku najważniejszych i faktyczne doskonalenie się w nich. A cała reszta? Jeśli nie są dla Ciebie ważne oraz niekonieczne – zapomnij o nich. Po co zaśmiecać sobie głowę czymś, co Cię nie interesuje, nie jest istotne w sensie egzystencji ( … jak na przykład praca )? Zostaw to za sobą i patrz, co zostało. Wśród tych kilku najważniejszych obszarów łatwiej zachować balans, prawda?

Co ludzie pomyślą?

O tak, najczęstszy powód, aby zajmować się rzeczami, które nas w ogóle nie interesują. Myślimy, że musimy robić pewne rzeczy, bo tak wypada. Uwaga! Nie wszyscy ludzie mają potrzebę posiadania dzieci i bycia rodzicem, nie każdy potrzebuje zrobić karierę, nie wszyscy muszą ciągle się rozwijać. Każdy z nas podejmuje decyzję za siebie, a nie za „ludzi”, którzy stoją obok i nie mają pojęcia, jakie pragnienia czy wartości wyznajemy. Słuchając tych „ludzi” wpakowujemy się w coś, czego nie chcemy i próbujemy z tym żyć. Choć wewnętrznie wiemy, jak nas to mierzi i nie pasuje. Nie „słuchajcie” co ludzie powiedzą, ale co podpowiada Wam intuicja, serce. Ono wie jakie obszary życia są dla Was, wtedy utrzymanie balansu wśród nich będzie banalnie proste.

Zaniedbuję jedno na rzecz drugiego

Gdy mamy zbyt wiele na głowie, nie ma możliwości, aby wszystko było idealnie. Zdarza się, że nawet gdy mamy już wyszczególnione kilka obszarów to jeden lub dwa z nich jest zaniedbywany. Dlaczego? Bo czujemy nieodpartą chęć poświęcenia się w innych domenach. Nie idźcie tą drogą (chyba że jest to jednodniowy wyskok ;)).

Nie swoje cele

I ostatnie przewinienie. Stawiamy sobie w życiu całe multum celów do spełnienia. Co roku planujemy tak ambitne cele, szukamy kierunku, w jakim ma biec nasze życie. A często okazuje się, że cele, które wybraliśmy, nie są nasze! Zastanówcie się, czy tak czasem nie spełniasz celu mamy, teściowej, sąsiadki, koleżanki itd. A jak to sprawdzić? Bardzo prosto. Zapytaj siebie o ten cel i poczuj, co czujesz, gdy o nim myślisz. Czy już sama droga do jego spełnienia napawa cię radością? A może na jego myśl przechodzi cię dreszcz zniechęcenia? To jak?

Aby zachować balans wśród wszystkich obszarów, tych, których sama sobie wybrałaś i tych, których musisz (niestety) wykonywać, najlepiej znaleźć „złoty środek”. Życzę Wam, abyście mogli się spełniać tam, gdzie chcecie, a nie musicie. Bez oglądania się na innych.

Artykuł Równowaga pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Będąc obecnie na zwolnieniu, nie odczuwam mniejszego nacisku na zorganizowanie i efektywne wykonywanie ( załatwianie) spraw. To, że odeszły sprawy zawodowe, nie spowodowało, że rzeczy do zrobienia w domu też zniknęły z pola widzenia. Poza tym korzystam z paru godzin, kiedy jestem sama w domu i zamierzam pokończyć wszystkie zaczęte kursy on-line. A później zamierzam znaleźć kolejne.

Kiedyś miałam takie złudne przekonanie, że jak mam wiele spraw do załatwienia, „obrobienia” to jestem super zorganizowana, zajęta i wszystko podlega mojej kontroli. Moja naiwność była wielka.

Kiedy to przekonanie mi się skończyło? Gdy musiałam pogodzić dom, pracę i dziecko. Pewne sprawy stały się dużo, dużo ważniejsze od innych. Tak samoistnie.
Miałam wszystko wyliczone co do minuty, aby zdążyć, dodawałam sobie marginesy czasowe (nigdy nie wiadomo co się może po drodze przydarzyć). Jednego czego nie potrafiłam przetrawić to, gdy nie wszystko zaplanowane zostało zrealizowane.
Moja perfekcyjna część umysłu produkowała ciągle z tego powodu wyrzuty sumienia. A przez to stawałam się sfrustrowana i  nieprzyjemna dla otoczenia. Miała wrażenie, że za dużo wisi mi nad głową. Nie potrafiłam pozbyć się tego uczucia.

Szczęśliwa i zorganizowana.

Jak połączyć spokój ducha i  zorganizować siebie w czasie. Nie uwierzycie, jak proste to jest.
Nadmiar szkodzi. W każdym przypadku. Jeśli mamy za dużo zorganizowanych spraw, rzeczy, spotkań, nasz umysł i psychika momentalnie czuje opór. Trzeba dać sobie trochę luzu. Co nie znaczy, że odpuszczamy całkowicie. O nie!

Jak to robię?

1. Lista wszystkich spraw.
   Spisuję wszystko, ale to wszystko, co chcę w ogóle kiedykolwiek zrobić. Wszelkie tematy na posty do bloga, wizyty u lekarza, przelewy do wykonania, zakupy do zrobienia, poszukiwania w internecie konkretnych fraz…. Słowem: wszystko. Co dalej? Przechodzimy do następnego punktu.
2. Lista roczna.
   Co w danym roku chcę zrobić. Zazwyczaj to jakieś trzy bardzo ogólne plany. Na przykład: udział w pięciu szkoleniach on-line, rozwój bloga, oczyszczenie mieszkania ze zbędnych rzeczy. Są to bardzo ogólne sprawy, do których później rozpisuję poszczególne działania na dany miesiąc bądź kwartał.
3. Lista miesięczna.
   To lista tych rzeczy, które sobie zaplanowałam dotyczących planów rocznych. Dodatkowo wypisuję tu również ( z datą ) przelewy, które trzeba zrobić, wizyty u lekarza. Wszystkie te rzeczy z listy ogólnej, które muszą lub chcę zrobić w danym miesiącu. Na tej liście mam również rozpisane publikacje postów blogowych. Przygotowuję je ciut szybciej, a potem tylko delikatnie nanoszę jakieś poprawki ( zaoszczędza mi to sporo czasu ). Pod koniec każdego miesiąca sprawdzam, co było zrobione, co nie. Przenoszę te niedokończone projekty na następny miesiąc.
4. Lista tygodniowa.
   To już konkretniejsza wersja listy miesięcznej. Staram się, aby zadań nie było więcej niż 15. Dlaczego? Bo tak wychodzi w ciągu tygodnia roboczego po trzy sprawy do załatwienia. Sobota i niedziela to specjalne dni. Można je zaplanować, ale wolę, aby były rezerwą na spontaniczne pomysły.
5. Lista dniowa.
   Dlaczego tylko trzy rzeczy do załatwienia w ciągu jednego dnia? Przecież z łatwością dam radę więcej. Te trzy rzeczy zawsze jesteśmy zrobić w przeciągu całego dnia. Rozpisując to na 12 godzin aktywności, wychodzi nam, że na każde zadanie jest aż cztery godziny! Przelew przez internet robisz w ciągu paru minut. Ile zaoszczędzasz czasu w takim razie? Kiedy wykonam te trzy zaplanowane rzeczy, pozostaje mi sporo czasu na inne rzeczy mniej naglące. Zawsze sobie z czymś nadgonię, więc jestem do przodu! Nie czuję presji czasu i wymagań, więc pracuję dużo efektywniej. Pozbawiam się wyrzutów sumienia, bo to, co danego dnia miałam zrobić, zostało zrobione.

Nie wszyscy lubią listy. Ja akurat za nimi przepadam. Czasami narysuję sobie jakąś mapę myśli lub diagram (zwłaszcza jeśli jakiś projekt ma kilka etapów, czynności, które muszą przebiegać jeden za drugim). To fajna zabawa i ułatwia życie. Serio! Spróbujcie!.

Dobra organizacja przyda mi się już za pół roku. Wtedy w domu pojawi się kolejny członek rodziny. Będzie zabawa. Większość mam organizuje się intuicyjnie. To dobrze. Ale sprawę można ulepszyć. Wystarczy wypracować sobie nawyk z listami. Praktykuję go już kawałek czasu, puki co sprawdza się doskonale.
Dobrze zapisywać sobie każdy pomysł, jaki wpadnie nam do głowy. Po pewnym czasie możemy zapomnieć, o co chodziło i jedyne co pamiętamy to to, że był szalenie dobry. Nie można marnować takiego potencjału. Ludzkość na tym cierpi! A może właśnie wpadliśmy na genialny pomysł własnej firmy, która mogłaby okazać się wybawieniem dla innych? Niedopuszczalne marnotrawstwo. Nie pozwólmy na to!

Spróbujcie  sporządzać proste listy przez jakiś czas. Zobaczycie, że oszczędzacie czas na „nic nierobienie”

Wybierajmy to, co najważniejsze. Jeśli wsypiemy wszystkie przyprawy, jakie mamy w domu do zupy, to ta zupa będzie nie do zjedzenia. Przyprawiamy ostrożnie i z wyczuciem, aby podkreślić, a nie zabić smak. W życiu jest podobnie. Nie wszystko na raz, ale tylko najważniejsze rzeczy i w swoim czasie. Aby życie miało smak.

Artykuł Nie wszystko na raz pochodzi z serwisu To co najważniejsze.