Półrocze jest zawsze dla mnie takim czasem podsumowania. Wiąże się z tym data moich urodzin. Co już zrealizowałam, co zmieniłam w międzyczasie i z czego zrezygnowałam?

Na początku stycznia wypisałam wszystko to, co bym chciała osiągnąć w tym roku. Były to luźne słowa klucze, które później przekuwałam w konkretne plany osadzone w czasie. Podzieliłam je na dwie grupy: prywatne i te bardziej związane z rozwojem.

Cele zawodowo/blogowe

Tu mieści się praktycznie wszystko związane z programowaniem, pracą jako Wirtualna Asystentka, blogowaniem, copywritingiem.

Blogowanie

Tu cel był bardzo jasny: co tydzień ma się ukazywać nowy wpis na blogu. I tak właśnie jest. Do końca czerwca powstało ich 33. Miałam więcej pisać na tematy związane z front-endem, kodowaniem. I tak też powstały: Siatka czy Elastic is fantastic. Ale były też całkiem zwykłe wpisy jak: Miara kobiecości, czy Demotywacja.

Większa regularność w postach na FB również dało się zauważyć. Zapoczątkowałam cykl cytatów z książki „Tak to robią wspaniali rodzice”. Na Instagramie pojawiają się codziennie tematyczne publikacje…

Jeśli chodzi o działalność blogową, raczej jestem i ugruntowuję to, co jest, niż raczej zmieniam całkowicie koncepcję. Choć kilka razy miałam ochotę to wszystko zaorać i odciąć się od neta, ale … chyba za bardzo tego potrzebuję .

Do blogowych rzeczy wrzucam również przejście kursów Jasona Hunta 1′ i 2′. Pojawił się też kurs SEO i Google Analytics. Pojawił się również kurs od Joanny Ceplin dotyczący Listy mailingowej. Poznałam również Italianę , czyli Justynę Stańską zajmującą się podobną tematyką (newsletter). Pojawiła się również Kasia Pszonicka i Ela Krokosz i jej podcasty.

Programowanie

Tu znalazło się masa kursów, wyzwanie z Deep Learning oraz kodowanie własnych stron.

Kursy: GIT’a od Macika Aniserowicza, Flexbox i Grid-CSS od Wesa Bos, Bootstrap 4 z Strefy Kursów oraz oczywiście naczelna FreeCodeCamp (Responsive Web Design Certification ).
W maju na FCC zaczęłam Javascript Algorithms And Data Structures Certification.

Wyzwania z DL #5dwChellenge były już dwa, a na jesieni będzie kolejne, w którym będę brała udział.

Własne strony, jakie zakodowałam, znajdują się na moim GitHubie .

Czemu nie podołałam? Nadal piętrzą się przede mną kursy kupione kiedyś tam i czekające na swoją kolejkę. Mam szlaban na kupno nowych do momentu wyczyszczenia „konta”.

I niestety nie mam regularności w nauce kodowania. Ciągle mam zrywy i momenty stagnacji, kiedy nie chce mi się ruszyć kodu.

Zawodowe

Nieoczekiwanie stały się dwie rzeczy. Zaczęłam współpracować z dwoma klientkami. Najzabawniejsze, że odsuwałam od siebie moment poszukiwania ich. Skończyłam kurs Poli Sobczyk dla Wirtualnych Asystentek i … chciałam się skupić na tworzeniu mojej strony wizytówkowej – Asystentka Biznesu . Strona stanęła jeszcze w styczniu. Miałam ją tylko dopieszczać. A teraz podejmuję coraz to inne zadania, które pomagają mi przełamać jakieś wewnętrzne obawy i blokady. Działam!

Czemu nie podołałam?
Miałam plan regularnie działać na Textbookers i pisanie minimum trzech tekstów dziennie. Nie wiem, w czym rzecz, ale nawet tak malutki krok nie jest w stanie mnie zmobilizować do pisania. Czasem zastanawiam się co mnie tak naprawdę tu blokuje.

Cele prywatne

W prywatnym życiu stanęło na to, co najważniejsze: zdrowie, rodzina i książki .

Zdrowie

Regularnie jak w zegarku trenuję codziennie. Z uporem maniaka, bo wiem, że właśnie ten wysiłek łagodzi wszystkie niemiłe objawy Hashi. To dla mnie raczej stały punkt dnia niż fanaberia, bo wypadałoby schudnąć. Trenuję z Kasią Grządką i jej Wirtualnym Studiem. Poza tym pojawiła się Angelika Pióro i jej treningi dedykowane, Ola Pierończyk z jej ekstra wulkanem energii. Na sam koniec przeprosiłam się z jogą i ćwiczę z Natalią z Simplife

Ćwiczę się w cierpliwości, aby nie wybuchać złością, co często się zdarza, niestety. Tu pomaga medytacja.

Dieta, którą trzymam to „niedieta”. Nieprzetworzone jedzenie i kontrolowanie porcji.

Tarczyca jak na razie osiągnęła chyba constans. Hormony nieznacznie tylko co trzy miesiące zmieniają swój poziom.

Rodzina

Ciągle pracuję nad naszymi relacjami, nad sobą. Poszerzam wiedzę na temat wychowania. Pozytywna Dyscyplina zdobyła moje serce i tu upatruję swój styl(?) wychowania.

Miało być nowe, większe mieszkanie. Zostaje to samo, ale gruntownie przemeblowane. Co związane było również z selekcją rzeczy, jakie posiadamy. Poszły do śmieci, w drugie ręce lub zostały sprzedane. Oczyściliśmy przestrzeń, ale jeszcze zostało tutaj do popracowania.

Książki

Oh! Ciężki temat. Postanowiłam sobie, że w końcu przeczytam te pozycje ze stosiku wstydu. I już widzę koniec. Po przeczytaniu następuje selekcja – które idą do sprzedaży, a co zostaje. Jest osobna półka na te, które mnie opuszczą.

Kolejne postanowienie to: kupię max 4 szt. papierowych książek. I trzymam się dzielnie. Jak na razie kupiłam #kursoksiążkę od Oli Budzyńskiej „Asertywność i Pewność Siebie”.

Kolejne to więcej książek z biblioteki i przeczytać wszystkie ebooki, które też czekają na swoją kolej. Dzięki Legimi już nie kupuję ebooków.

Ostatnie postanowienie to w sumie żadne wyzwanie, ale co roku sobie je stawiam. Mianowicie do przeczytania przez cały rok mam minimum 52 książki, czyli jedna na tydzień. Do końca czerwca było ich już 32, więc spokojnie to obrobię.

Co dalej?

W mojej głowie pojawia się bardzo wiele pomysłów dotyczących blogowania, moich stron www oraz ogólnie pomysłu na siebie. Część nich nie przetrzymuje próby czasu, a inne inkubują się długi czas, aby w końcu pojawić się jako skondensowany konkret.

Jak na razie chcę nadal trzymać się tego, co zaplanowałam. Będę dalej blogować, będę dalej uczyć się robić biznesy online i nadal będę dbać o zdrowie, bo bez niego nie za wiele zdziałam.

Według wszelkich znaków na ziemi i niebie zostało i jeszcze tyle samo czasu na ziemi ile już przeżyłam (według statystyk). Wolałabym jednak przeżyć ten czas w miarę zdrowa i sprawna. Nie wyobrażam sobie, abym musiała się non stop komuś naprzykrzać, bo nie mogę ogarnąć własnej codzienności. To mnie najbardziej przeraża w starości.

W grudniu lub w styczniu następnego roku pojawi się kolejne podsumowanie. Ale największymi sukcesami jak na razie są: własna strona www, dwóch klientów dla WA oraz stabilne zdrowie.

I tak wiele pomysłów w głowie…

Artykuł Podsumowania pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Ja jak zwykle postąpiłam całkowicie odwrotnie. Od lipca zaczęłam dietę. W sumie to nie wiem, co mnie pokusiło. Chyba fakt, że z dnia na dzień czułam się coraz bardziej spuchnięta pomimo tego, że nie przejadałam się i piłam odpowiednio dużo wody. Nie rozumiałam co takiego dzieje się w mnie, że puchłam. Ale z pomocą przyszedł dobry internet i parę książek. Niedoczynność tarczycy sprawia, że tempo naszego metabolizmu spada do minimum. Jeśli jemy coraz mniej – metabolizm ledwo zipie. Dlatego nie można w takim przypadku drastycznie ograniczać spożycia kalorii. A ja, no cóż, zdarzało mi się, że w ciągu dnia zaliczyłam tylko dwa posiłki… Tak nie wolno.

Dlaczego wybrałam Bebio.pl Chodakowskiej? Po przejrzeniu przykładowych przepisów wydała mi się nieskomplikowana i oparta na sezonowych produktach. Największą głupotą według mnie jest dieta, która wymaga od nas gotowania według skomplikowanych przepisów. Człowiek zniechęca się już na początku.

Chciałam spróbować, czy mi to pomoże. Poza tym chciałam znaleźć alternatywę dla kanapek na śniadanie. Tak w ogóle, pieczywa jako takiego. Kilka przepisów jest, ale pieczywo nadal gości (nie tak często) w moim jadłospisie.

Jak to wygląda? Klikasz w odpowiednie okienka, wybierasz to, co Ci odpowiada (cztery posiłki czy pięć?; obiad czy lunchbox?), wpisujesz swoją wagę startową i czekasz. Dietetyk przygotowuje dla Ciebie program tj. w jakim tempie możesz chudnąć. Dla mnie to ok. 0.4 kg na tydzień. Jest to spowodowane tym również, że karmię piersią malucha. Poza tym bardziej niż utrata wagi interesowało mnie przestawienie  swojego myślenia i przyzwyczajenie raczej do regularnych posiłków – bo właśnie to u mnie od zawsze kulało.

Ale  do sedna. Wybrałam cztery posiłki, bo wydawało mi się, że bardziej chce mi się jeść w ciągu dnia niż na wieczór. Śniadanie, II śniadanie, obiad i kolacja. Co piątek po ważeniu dostaję mailem powiadomienie o nowym jadłospisie – na kolejny tydzień. Wraz z listą zakupów jest to bardzo wygodna opcja. Jak wygląda jadłospis? O może wyglądać jak na zdjęciu:

Czy to działa? Powiem tak. Nie wiem, czy schudłam, bo jadłam według diety czy też dlatego, że dołożyłam sobie jeden trening dziennie więcej. Wydaje mi się, że zadziałało to drugie, dlatego nie przedłużę diety (co prawda to 99 zł na dwa miesiące, ale …nie). Fikanie nóżką przez sześć dni w tygodniu po prawie godzinę w taki ukrop pewnie spaliło dodatkowy tłuszczyk.
Schudłam ok.5 kg. To dużo? Mało? W ciągu dwóch miesięcy to chyba sporo. Najważniejsze, że w centymetrach też poszło.

Jak oszukać trochę głód? Sprawdzi się picie wody lub kawy. A poza tym zawsze warto być trochę zajętym, bo wtedy nie myślimy tak intensywnie o jedzeniu.

Artykuł Dieta czy świadome odżywianie… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Nie. Spokojnie. Nie oszalałam. Z moją głową jest tak jak zwykle, po prostu o tym się nie mówi. Głośno, bo wiele książek traktuje o subosobowościach, ich rozmowach i konfliktach….

Od jakiegoś czasu zaprzestałam kupowania książek w ich fizycznym stanie. W grę wchodzą tylko e-booki, audiobooki. W formie papierowej tylko wypożyczam. I staram się tego trzymać. Trochę mi się zluzowało miejsca na półkach, ale … nadal ich jest sporo. Zostały tylko te, których nie chcę sprzedać oraz te, które są za stare i ich nikt nie chce.

A wracając do książek. Tak w okolicach zdaje się marca, zakupiłam w Biedronce książkę, którą widziałam, jak reklamują na Instagramie blogerki. „Wszystko zaczyna się w głowie. Planuj, działaj, nie marudź!” Karoliny Cwaliny.
Hmm… to była decyzja chwili. Zazwyczaj nie działam tak pochopnie. Kupiłam, a ona sobie grzecznie przeczekała kawał czasu, aż do maja. Po tym czasie mówię sobie: „No kupiłaś to, chociaż przeczytaj i odsprzedaj.”
Przeczytałam i zostaje u mnie na stałe. Nie wiem, czy to wystarczająca rekomendacja. Ale zważywszy na to, w jakim tempie ostatnio pozbywam się nadprogramowych rzeczy… no, to coś znaczy.

O czym to? To poradnik, jak na to nie patrzeć. Karolina opisuje własną historię. Jak to się stało, że zaczęła robić to, co chciała, a nie to, co „wypada” robić. Rzuciła „korpo” i założyła własny biznes. Opisuje jak postawić sobie cele, jak określić wizję swojego życia, jak ustalić co jest najważniejsze. Do tego wszystkiego dołączyła ćwiczenia, więc na bieżąco można podążać za wytycznymi. Zadaje ważne pytania, które zmuszają do przemyślenia tego i owego.
Jak już wiemy co, zajmujemy się jak. Plan! Dobry plan nie jest zły. Pisałam o tym nie raz. A listy zadań i dobrze sprecyzowany plan pomagają zrealizować każde realne marzenie.
Karolina pisze również jak sobie poradzić, kiedy czujemy spadek motywacji, a głosy w głowie powtarzają: „Ty jesteś na to za głupia…” (lub podobnie). Przypomina, że aby być spełnionym, TRZEBA dbać o relacje z innymi. Nie podlewany kwiatek uschnie. Podobnie jest z wszelkimi relacjami. Niektóre świadomie doprowadzamy do wygaśnięcia, ale niektórych nie możemy zaniedbać.

A jedna z wielu rzeczy, które wyniosę z tej książki to informacja na temat Insulinooporności (IO). Nie miałam o tym pojęcia… A niestety zważywszy na moje Hashi i niedoczynność tarczycy, jestem bardzo narażona na tę dolegliwość. Niestety. Człowiek się uczy całe życie. A objawy, jakie może dawać, też brzmią znajomo:

• problemy trawienne (zaparcia, biegunki, bóle brzucha itp.);
• wahania nastroju łącznie ze stanami depresyjnymi;
• mgła mózgowa – problemy z koncentracją i skupieniem uwagi;
• gorsza regeneracja;
• problemy ze snem (bezsenność lub przeciwnie senność);

Tylko trzeba pamiętać, że podobne objawy dają również Hashi i niedobór witaminy D. Aby ustalić, czy faktycznie mamy do czynienia z insulinoopornością trzeba wykonać badanie krwi. Krzywa cukrowa, krzywa insulinowa, insulina i glukoza na czczo. To są badania potrzebne, aby stwierdzić czy dopadła nas wspomniana przypadłość. Do tego trzeba też określić HOMA-IR. Jeśli chcecie się dowiedzieć czegoś więcej na ten temat, zapraszam na bloga dietetyczki Kamili Urbaniak – link  Kreatornia zmian. Ostatnio tam coraz częściej zaglądam, bo pomimo regularnego wysiłku i w miarę zdrowej diety – waga stoi w miejscu. A było już tak dobrze.

No i się rozpisała kobieta… hahaha…

Miłego dnia.

Artykuł W mojej głowie siedzi… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Przez krótką, niewyobrażalną chwilę miałam nadzieję, że to zapalenie tarczycy, które mnie gnębi to te poporodowe. Wbrew oczywistym dowodom, bardziej z płoną nadzieją. Nic z tego.

Ostatniego października robiłam badania – TSH bardzo niskie, jak i FT4. Ale za to zdecydowanie wyższe niż norma przeciwciała tarczycowe. Zrezygnowałam nawet z umawiania się na wizytę u endo. Z całą siłą wewnętrznych mięśni i myśli i emocji …. miałam nadzieję. Chciałam wierzyć, że to poporodowe zapalenie tarczycy, które przechodzi samo. Właśnie – mija, nie musi być leczone.

Tydzień przed świętami zaczęłam się gorzej czuć. Czyli co? Nerw taki, że ho ho…. Poziom irytacji, że swoją wielkością może zniewalać. Tłumienie tych emocji to nie jest najlepszy sposób na radzenie sobie z nimi. Niestety nic innego w tamtym czasie nie przychodziło mi do głowy. Byłam chodzącą naelektryzowaną chmurą burzową, której brakuje ostatniej kropelki wilgoci, aby rozpętać piekło z piorunami i deszczem łez.

W pewnym momencie powiedziałam sobie, że coś jest nie tak. Przecież czułam się w miarę dobrze, mimo wszystko. Może przydałaby się co jakiś czas większa dawka energii albo i dwie, bo kawa nie stawia na nogi. Do tego motywacja zerowa; całe szczęście, że już działa nawyk codziennych ćwiczeń i robienia choćby troszeczkę kodu. Eh! Byłoby bardzo źle. Czuliście kiedyś, że wiecie, że musicie coś zrobić, czuliście się do tego zobowiązani osobiście, ale … nic. Jedynie co było to bezmiar pustki. Nic. Jak tu z tym działać, coś robić? Cokolwiek? Bywały dni, kiedy wytarcie kurzów było ponad moje siły. Śmiejecie się? Bo to zabawne, ale nie dla chorych na Hashi. Niestety, rzeczywistość bywa okrutna. Chciałam moje kolejne macierzyństwo przeżyć bardziej świadomie i wolniej niż przy starszaku. Z racji dolegliwości nie zawsze mi się to udaje. Smutno mi z tego powodu…

Zrobiłam badania. I dostałam obuchem w łeb. W ciągu dwóch miesięcy moje TSH poszybowało w górę, aby osiągnąć w końcu wynik 9,46! FT4 i FT3 spadło jeszcze bardziej. No, nie dzieje się nic dobrego. Czułam się podobnie, jak odbierałam swoje pierwsze wyniki, z których wynikała niedoczynność i Hashi. Niedowierzanie i przejmujący smutek.
Wiem, na to się nie umiera, ale czy to cokolwiek zmienia? Chcę dobrze się czuć, a moje ciało, hormony i układ odpornościowy, stwierdziły, że się zabawią w huśtawkę i już.

Udało mi się umówić na wizytę jeszcze w starym roku. I kolejne wielkie rozczarowanie. Pan doktor stwierdził, że to nic takiego, z tym można żyć, trzeba tylko brać hormony. Tyle. Nie wiem, czego oczekiwałam, ale po kolejnych lekturach i szperaniu w internetach, wiem, że dietą i odpowiednim suplementowaniem braków witamin lub mikroelementów można doprowadzić do remisji Hashi, a i niedoczynność może mniej dawać się we znaki. Kojarzycie wspominaną już przeze mnie książkę Izabelli Wentz ?(link do niej). To nie garstka informacji spisanych w jednym miejscu. To kompendium wiedzy poparte licznymi raportami badań medycznych i własnych doświadczeń autorki.

Biorę leki i szukam innej drogi, aby złagodzić objawy. To jedno z pierwszych zadań na ten rok. Ha! Nie takie plany miałam. Ale zdrowie mamy tylko jedne.

Jeśli ktoś potrzebuje wsparcia – na Facebooku funkcjonuje grupa wsparcia. Tam nikt nie rzuci – „Weź się w garść!”- kiedy nie masz siły nawet myśleć. Grupa wsparcia -Hashimoto (TU).
A tutaj znajdziecie wskazówki co do diety – tu.

Artykuł Hashi – to bydle :( pochodzi z serwisu To co najważniejsze.