Obaw było dosyć dużo. A to dlatego, że znowu musiałam mieć cesarkę. Po pierwszej nie było łatwo rozkręcić laktację. Tym martwiłam się najbardziej. Czy i w ogóle dam radę zacząć i utrzymać laktację?
Jakież było moje zdziwienie, kiedy już w drugiej dobie karmiliśmy się całkiem sprawnie. Bez jakieś wielkiej pomocy i wsparcia położnych w szpitalu. Co prawda trochę zakozaczyłam.  Poraniłam brodawki – powinnam jednak użyć nakładki, puki mały się nie nauczy łapać je głęboko. Ale to już za nami. Karmimy się teraz bez żadnych problemów.

Mały już teraz ustala sobie stałe godziny jedzenia. Z czego jestem zachwycona (!) to, to, że w nocy budzi się maksymalnie dwa razy. Starszak bez różnicy czy to był dzień, czy noc, co półtora godziny chciał jeść. Teraz w miarę mogę nawet trochę pospać.;)

Wszelkie obawy były we mnie bardzo mocno zakorzenione. Myślę, że to jakiś rodzaj traumy po pierwszym niełatwym starcie w mleczną drogę.
Karmienie piersią zaczyna się w głowie. Tak, to cała prawda. Aktualnie wmawiałam sobie, że mi się uda. I się udało! Pomaga również garść fachowej wiedzy. Jeśli wiemy, czego możemy oczekiwać na naszej drodze, jesteśmy o wiele spokojniejsze. A spokój wpływa bardzo dobrze na laktację. Jeśli chcecie poszerzyć swoją wiedzę na temat karmienia naturalnego, to zapraszam na blog Agaty link [icon icon=icon-arrow-right size=14px color=#000 ] tu .

Jak to u mnie wygląda praktycznie? Ha! Karmimy się wszędzie. W domu zazwyczaj na leżąco wtedy blizna po cc nie przeszkadza mi aż tak bardzo. Na też się karmimy. Tak! Karmię w publicznych miejscach. Dziś karmiliśmy się w szpitalu, pod laboratorium.(musimy sprawdzić poziom TSH i FT4)  I nikt nie zwracał na mnie uwagi, poza panią, która siedziała obok. I tylko, dlatego bo mały bardzo energicznie szukał sutka.

W nocy mały śpi ze mną w łóżku. Nie wyobrażam sobie odkładać go do łóżeczka co chwile. Taki sposób mam już przetestowany ze starszakiem. Wyjątkowo czujnie śpię. Może  nie uwierzycie, ale u nas to się sprawdza.

Pamiętajcie, że karmienie piersią własnych dzieci jest najbardziej naturalnym sposobem. Czy chcecie karmić piersią, czy mlekiem modyfikowanym – to wasza decyzja. Ja zdecydowałam, że za wszelką cenę (poranionych brodawek, hahah ;)) będę karmić piersią. Dlaczego? Bo wierzę, że to jest najlepsze dla naszego synka. Bo tak jest wygodniej, taniej, higieniczniej. Poza tym zmniejszamy ryzyko otyłości młodego w przyszłości, zmniejszamy u siebie ryzyko raka macicy, tarczycy… Rozumiecie? Jest sporo plusów karmienia piersią.
Jeśli zdecydowaliście inaczej lub z jakichś przyczyn nie możecie kp; nic mi do tego.

Artykuł Mleczna droga 2.0 pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wszystkie nadzieje, obawy i marzenia … Jeszcze w pełni nie uświadomione, ale już zbliżające się do tej kruszynki.

Pierwsze dni po powrocie ze szpitala to zawsze jest chaos. Musi minąć co najmniej jeden dzień, aby dostosować się mentalnie i praktycznie do zmiany. Każdy z członków rodziny przechodzi to na swój indywidualny sposób.

Bardzo obawiałam się, jak starszak przyjmie fakt, że mama już nie jest tylko dla niego. I, chyba, udało nam się wypracować całkiem fajny kompromis. Choć nie obyło się bez zgrzytów na początku.

Z maleństwem wyszłam ze szpitala w zeszły czwartek po południu. W piątek starszak nie za bardzo chciał iść do przedszkola. Pewnie myślał, że znów zniknę, kiedy nie będzie mnie widział.
Niestety tak to wyszło, gdy musieliśmy udać się do szpitala. Nad ranem odeszły mi wody płodowe i musieliśmy jak najszybciej zameldować się na porodówce – dwa dni przed planowanym porodem. ;/ Adaś spał i nie miałam serca go budzić. Tym bardziej że emocje wzięły trochę górę ( lęk to najlepszy popychacz w działaniu ).
Ale skutek był taki, że jak mały się obudził – nie było mamy. Tylko tata i babcia. Z tego, co panie w przedszkolu mówiły, musiało mu mnie brakować bardzo. Tulił się do nich – czego nigdy wcześniej nie było. Zawsze to ja wypieściłam i wycałowałam go. hahah!
W piątek po moim powrocie co prawda poszedł do przedszkola, ale był bardzo niegrzeczny ( z relacji przedszkolanek): popychał inne dzieci, zabierał im zabawki, nie słuchał pań i ogólnie był niemożliwy. Panie wiedziały, że pojawił się nowy domownik u nas i były bardzo wyrozumiałe.
Przez weekend starałam się angażować starszaka we wszystko, co robiłam z maluszkiem. Adaś wyrzucał zużyte pieluszki, podawał to, o co prosiła. A kiedy karmiłam maluszka, on kładł się obok nas i obserwował braciszka. Za każdym razem dziękowałam mu za pomoc i chwaliłam (tak! Właśnie, że chwaliłam), że jest takim super starszym bratem. Zapewniałam go na każdym kroku, że mama ciągle go kocha i nic ani nikt tego nie zmieni. Przytulany i całowany, kiedy tylko miał na to ochotę, chyba w końcu uspokoił się co do swojej roli w naszej rodzinie. Nie został odstawiony na boczny tor. Jest razem z nami.
W poniedziałek panie przedszkolanki zauważyły zmianę jego zachowania – w stosunku do piątku. Był grzeczny, słuchał się pań i naprawdę mam nadzieję, że tylko będzie się umacniał w przekonaniu, że nikt z niego nie rezygnuje, że nadal jest dla nas ważny. Bo tak właśnie jest.

A jak ze mną? Po raz kolejny uwierzyłam, że można żyć, śpiąc po parę godzin na dobę! Hahah! Już zapomniałam jakie to przyjemne ;). A tak serio to wystarczyła jedna doba na przełożenie się w inny tryb działania. Trochę się obawiam, jak to będzie, gdy Pan Mąż wróci do pracy ( będzie ze mną jeszcze do końca przyszłego tygodnia – dostał zwolnienie lekarskie na mnie ( opieka nad członkiem rodziny ). Ale jak to się mówi: nie ma problemów, są tylko wyzwania. W najgorszym wypadku starszak nie pójdzie do przedszkola, i już. Damy radę.

Zaczynamy nową historię w naszej rodzinie. Będzie dużo miłości, stresu, radości, lęku, szczęścia, złości, zachwytu, bezradności…. i wiele, wiele innych niełatwych emocji.

Artykuł Nowa historia pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Drugiej ciąży, podobnie jak pierwszej nie planowałam. Wychodziłam z założenia, że jak ma się przydarzyć, to się przydarzy. Najważniejsze mieć odpowiedniego faceta przy boku! Hahaha! To połowa sukcesu.

Czy jestem zawiedziona, że będzie drugi chłopak? O nie! USG połówkowe nie wykryło niczego niepokojącego prócz położenia pośladkowego ( ciężko było małego dobrze pomierzyć ) i to mi wystarcza. Jest zdrowy, rozwija się i już.

Z ekonomicznego punktu widzenia bardzo zaoszczędzę na wyprawce. Choć znając siebie jedną czy dwie rzeczy kupię – „Bo takie ładne i na promocji…”.

A jak różnią się obie ciąże? W pierwszej nie miałam w ogóle mdłości, gdzie w drugiej trzymały mnie do 14 tc. Aktualnie boję się za bardzo przytyć, bo startowałam też z wyższą wagą. Stąd też moje plany po porodzie – aktywność fizyczna. Chyba Ewka Chodakowska pójdzie w ruch.
W drugiej ciąży pojawił się jakiś krwiak, który się wchłonął, w pierwszej miałam niewielką cystę na jajniku ( wchłonęła się ). W drugiej muszę brać leki na tarczycę. W pierwszej nic poza suplementami witaminowymi.
W pierwszej ciąży nawiedziło mnie zapalenie dróg moczowych, w drugiej ( odpukać ) puki co – nie.  Z Jaśkiem siedzimy w domku już kawał czasu, z Adaśkiem na zwolnienie poszłam dopiero pod koniec siódmego miesiąca  przez to zakażenie – gdyby nie to, pewnie pracowałabym do oporu.

Pierwszy poród był przez cesarskie cięcie. A drugi, jaki będzie? Nie mam pojęcia. Moja gin wystawi mi skierowanie na ponowną cc, ale Jasiek może zdecydować się na wcześniejsze pojawienie na tym świecie. Mam jedynie nadzieję, że rozwiązanie będzie szczęśliwe dla nas obojga. I chciałabym, podobnie jak przy Adasiu, karmić piersią. Jak długo? Aż sam się odstawi. Tak najmniej będzie się stresował.

Czym się jeszcze różnią te ciąże? W pierwszej kwitłam i czas leciał bardzo szybko. Teraz czuję się ociężała i brzydka. Czas ciągnie się niemiłosiernie. Może to po prostu z racji wieku? Cztery lata różnicy.

Czas pokaże, jak się ta ciąża zakończy. Szczerze, chciałabym mieć to już za sobą. Trzymać tego okruszka w rękach.

Artykuł Czy ciąża zawsze ciąży? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.