Ale ja dalej w podobnym temacie. Nie, nie mam brzuszka Lewandowskiej… ale też nie aspiruję do tego. Daleko mi było do idealnej figury przed ciążą to dlaczego po ciąży ma być inaczej?

Ale tak na serio to chciałam o czymś innym napisać. Połóg to stan, w którym wszystko, co było zmienione i ruszone w czasie ciąży, musi wrócić na swoje miejsce i do normalnego funkcjonowania. Na nasz stan psychiczny oddziałuje brak hormonów, które podtrzymywały ciążę. Sprawy nie pomagają fizyczne czynniki. Odchody poporodowe, siódme poty wylewane w czasie snu, ogólne zmęczenie i rozbicie wewnętrzne. Co jeszcze? Huśtawki nastroju, o! i ból!. Tego nam, kobietom nie mówią. Kiedy karmimy w połogu nasze dzieci piersią, macica się obkurcza. I to boli! Cholernie boli! U mnie za drugim razem bolało jak diabli. Sprawy nie polepsza walka o karmienie piersią. Zanim laktacja się unormuje to minie mniej więcej trzy miesiące.
Tak jest, jeśli wszystko jest w miarę OK. Jeśli dodatkowo dostaniemy zakażenia lub zastoju odchodów popołogowych… tu już zalicza się pobyt w szpitalu. Osłabienie i anemia, zakrzepica …. oj, chyba nikogo nie nastraszyłam? Ale lepiej wiedzieć niż nie wiedzieć, prawda? Pierwszy sygnał, że dzieje się coś bardzo niedobrego to gorączka. Występuje przy zakażeniu i przy zapaleniu piersi. Wtedy jak najszybciej na IP lub do lekarza.
Ale zazwyczaj po prostu jesteśmy mega zmęczone, drażliwe i przewrażliwione na każdym punkcie. Jest jedna pociecha: po około sześciu tygodniach to mija.

Cóż jeszcze?
Na nasz stan psychiczny wpływa bardzo wiele czynników. I zauważyłam, że dążenie do perfekcji w byciu mamą jest największe przy pierwszym dziecku. Skąd to wiem? Ha! Po sobie.
Z drugim dzieckiem dochodzi do nas jedna oczywista prawda. Żyjemy i wychowujemy dzieci nie na forum publicznym, ale zgodnie z własnymi zasadami, wartościami. Więc każda „ciotka dobra rada” może się wypchać z pouczeniami i wtykaniem swoich „pięciu groszy” do wszystkiego.

Nie musisz wyglądać miesiąc po porodzie jak Ania Lewandowska. OK. Przyznajmy się. Byłoby super tak wyglądać, ale … no cóż … to efekt długoletniego treningu, prawda? I zdrowego odżywiania, prawda? A jak się przed i w trakcie ciąży folgowało się w ciasteczkach i lodach… a i tyłek trochę za ciężki był… Wiecie, o czym mówię. Co siejesz, to urośnie. Nie ma cudów. Za to jest systematyczne ćwiczenia i zbilansowana dieta.
Ja sama siebie oceniam na „nie jest tak źle (jeszcze ). Wiotkim motylkiem nigdy nie byłam i, nie czarujmy się, nigdy nie będę. Ale przeszło 10 kg już spadło w ciągu miesiąca. I tym razem się pilnuję.Ha, ha! Ostatnim razem szalałam za sernikami wiedeńskimi i pomimo karmienia piersią, nie chudłam jakoś spektakularnie. Ciekawie dlaczego? ( ).
Poza tym już w czasie połogu przyłożyłam się do lekkich ćwiczeń i w miarę zdrowej diety ( słodycze i ciasta to ZŁO!!!).
Choć podejrzewam, że moje wysiłki mogą okazać się płonne, jeśli moja tarczyca nadal nie działa, jak należy. Za miesiąc ma zrobić badania podstawowych hormonów i prawda wyjdzie na jaw. Ale, ale mam plan awaryjny w takim wypadku. Wtedy niezbędna okaże się wizyta u dietetyka i specjalna dieta. Tyle w ciężkiej wagi temacie.

Apel do młodych (również duchem tak jak ja) mam. Nauczcie się olewać sprawy nieistotne. Pamiętam, jak fiksowałam zaraz po urodzeniu starszaka. Chciałam być super mamą, żoną, panią domu i jeszcze pracownicą…. i sprawa się rypła. NIE DA SIĘ. W koniec końców człowiek wysiada. Złote rady od innych (zwłaszcza tych bezdzietnych – ha!ha!) filtruj dziesięć razy. Zazwyczaj okazują się stekiem bzdur i zabobonów. Nie daj sobie wmówić, że jesteś tak ubezwłasnowolniona, że każdy przechodzeń może Tobą komenderować. Nie! Jesteś dorosłą osobę i jeśli ktoś ma jakieś „ale” to jest to jego problem, nie Twój. Jesteś autonomiczną jednostką, słuchaj swojego rozumu, jak i intuicji. Zostając mamą, nasza kobieca intuicja wzbija się na wyższy poziom. Serio! Tylko trzeba jej słuchać, a nie zagłuszać.

Nie ogarniasz mieszkania, zakupów, prania, obiadów… to nie powód, aby popadać w czarną rozpacz. Musisz spojrzeć na to z dalszej perspektywy. Nie toniecie w górach śmieci, prawda? Podłoga nie musi być myta codziennie. Wystarczy raz w tygodniu. Na prawdę nic się złego nie stanie. Spróbuj. Zakupy? Ej to znaczy, że zaoszczędziłaś  trochę pieniędzy. To się chwali. A małżonek zawsze może dostać od Ciebie listę z zakupami i pognać do marketu. Załatwi to szybciej niż Ty razem z wózkiem. Obiadki? Może czas na smaczne zupki, które robią się same? Przy tym są mega zdrowe.

Słyszeliście o czwartym trymestrze? Tak się nazywa trzy miesiące po porodzie. Związane jest to z tym, że nasze dzieciątko nie do końca wie co i jak jest na zewnątrz naszego brzucha. Dlatego w tym okresie mama powinna być w 100% wyłącznie dla niego. Ono uczy się jak to jest na zewnątrz, a mama próbuje ułożyć jakiś zgrabny schemat rodziny. Organizowanie zasad i granic w rodzinie wbrew pozorom jest dosyć istotne. Dlaczego? Bo dobry plan nie jest zły.  Poza tym laktacja normuje się do trzeciego miesiąca po porodzie. I nie zdziwcie się, jak pewnego dnia Wasze dziecko zażyczy sobie wiszenia na piersi cały dzień. To skok rozwojowy i będzie trzeba się położyć na cały dzień z maleństwem. Bo tego będzie potrzebować. I już.

Podsumowując: Bez spinki. Naucz się olewać nieistotne dla Ciebie i Twojej rodziny sprawy. Będziesz spokojniejsza i będziesz mogła się w pełni cieszyć tymi pierwszymi miesiącami macierzyństwa.

Artykuł Stan pociążowy pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Obaw było dosyć dużo. A to dlatego, że znowu musiałam mieć cesarkę. Po pierwszej nie było łatwo rozkręcić laktację. Tym martwiłam się najbardziej. Czy i w ogóle dam radę zacząć i utrzymać laktację?
Jakież było moje zdziwienie, kiedy już w drugiej dobie karmiliśmy się całkiem sprawnie. Bez jakieś wielkiej pomocy i wsparcia położnych w szpitalu. Co prawda trochę zakozaczyłam.  Poraniłam brodawki – powinnam jednak użyć nakładki, puki mały się nie nauczy łapać je głęboko. Ale to już za nami. Karmimy się teraz bez żadnych problemów.

Mały już teraz ustala sobie stałe godziny jedzenia. Z czego jestem zachwycona (!) to, to, że w nocy budzi się maksymalnie dwa razy. Starszak bez różnicy czy to był dzień, czy noc, co półtora godziny chciał jeść. Teraz w miarę mogę nawet trochę pospać.;)

Wszelkie obawy były we mnie bardzo mocno zakorzenione. Myślę, że to jakiś rodzaj traumy po pierwszym niełatwym starcie w mleczną drogę.
Karmienie piersią zaczyna się w głowie. Tak, to cała prawda. Aktualnie wmawiałam sobie, że mi się uda. I się udało! Pomaga również garść fachowej wiedzy. Jeśli wiemy, czego możemy oczekiwać na naszej drodze, jesteśmy o wiele spokojniejsze. A spokój wpływa bardzo dobrze na laktację. Jeśli chcecie poszerzyć swoją wiedzę na temat karmienia naturalnego, to zapraszam na blog Agaty link [icon icon=icon-arrow-right size=14px color=#000 ] tu .

Jak to u mnie wygląda praktycznie? Ha! Karmimy się wszędzie. W domu zazwyczaj na leżąco wtedy blizna po cc nie przeszkadza mi aż tak bardzo. Na też się karmimy. Tak! Karmię w publicznych miejscach. Dziś karmiliśmy się w szpitalu, pod laboratorium.(musimy sprawdzić poziom TSH i FT4)  I nikt nie zwracał na mnie uwagi, poza panią, która siedziała obok. I tylko, dlatego bo mały bardzo energicznie szukał sutka.

W nocy mały śpi ze mną w łóżku. Nie wyobrażam sobie odkładać go do łóżeczka co chwile. Taki sposób mam już przetestowany ze starszakiem. Wyjątkowo czujnie śpię. Może  nie uwierzycie, ale u nas to się sprawdza.

Pamiętajcie, że karmienie piersią własnych dzieci jest najbardziej naturalnym sposobem. Czy chcecie karmić piersią, czy mlekiem modyfikowanym – to wasza decyzja. Ja zdecydowałam, że za wszelką cenę (poranionych brodawek, hahah ;)) będę karmić piersią. Dlaczego? Bo wierzę, że to jest najlepsze dla naszego synka. Bo tak jest wygodniej, taniej, higieniczniej. Poza tym zmniejszamy ryzyko otyłości młodego w przyszłości, zmniejszamy u siebie ryzyko raka macicy, tarczycy… Rozumiecie? Jest sporo plusów karmienia piersią.
Jeśli zdecydowaliście inaczej lub z jakichś przyczyn nie możecie kp; nic mi do tego.

Artykuł Mleczna droga 2.0 pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Najgorsze z tego wszystkiego jest to, że nie znamy tego „coś”. Nie potrafimy mu zaradzić.

W plannerze już zapisuję tylko najważniejsze rzeczy, które MUSZĄ być zrobione. Nie ma tam na razie żadnych większych planów na przyszłość.

Za dwa miesiące moje życie raz jeszcze zrobi fikołka i … nie wiem, jak będzie. Muszę mieć czas na oswojenie nowej sytuacji.

Chciałabym mieć zawsze coś mądrego i motywującego do przekazania. Staram się usilnie wytrwać na powierzchni szarej codzienności. Czasami się udaje, ale niekiedy nie. Zwłaszcza gdy pogoda jest tak nieznośnie zmienna. :/

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, czy tak czasem leki przestają działać lub jem coś, co niweluje ich działanie. Spadki formy coraz częściej mnie dopadają. Nie może  być zawsze cudownie, prawda?
Puki co, na razie daję sobie radę. Oddaję się mojej ulubionej rozrywce tzn. czytaniu. I czytam nie jakieś ciężkie czy wysoko intelektualnie pozycje; kryminały wchodzą w grę.

Od czasu do czasu pozwalam sobie na „wolne pisanie”. Znacie to?

Siadam i piszę. Wszystko jak leci. Nie zastanawiam się nad tematem czy jakimś głównym motywem. Opisuję to, co za oknem, to jak chciałam zripostować pewnej pani w autobusie, ale zabrakło mi odwagi, co widzę teraz przed sobą (ogólny bałagan vel ewentualnie artystyczny nieład :)).

To jak ścieżka świadomości. Oczyszczam umysł, aby po południu pójść po młodego do przedszkola i być świadomie dla niego. Aby nic nie plątało moich myśli. Właśnie – plątało. To właściwe słowo. Plączą się myśli i słowa, a sens wypowiedzi umyka.

W każdym z nas jest kreatywność. Trzeba tylko ją wydobyć spośród tego mętliku w głowie i w otoczeniu. To nie prawda, że na pewno nie ma się zdolności twórczych. Phi! Bzdura!. Po prostu nie każdy jest w stanie zauważyć tę wyjątkowość.
Ostatnio pani w przedszkolu zwróciła mi, że młody „nie umie” kolorować. Dla niej kolorowanie to trzymanie się linii i dobieranie odpowiednich (właściwych) kolorów. U młodego wygląda to zgoła inaczej.
On ma swoją wizję. Wiem, że w przedszkolu nie ma czasu, aby porozmawiać z dzieckiem, czemu jest tak, a nie inaczej. Ja się pytam, a on odpowiada, że na przykład jabłko pomalował na brązowo, bo już spadło z drzewa i wpadło do błota i jest już do „niejedzenia”. Czytaj: zaczęło gnić. I wszystko jasne. Reszta dzieci koloruje jabłka na czerwono, zielono lub żółto, bo takie kolory widzi w sklepie.
Mam wrażenie, że młody jeszcze długo może być błędnie rozumiany…. Za to liczy bezbłędnie, odejmuje i dodaje. Coś za coś.

Tworzymy na każdym kroku. I nawet jeśli nie zdajemy sobie sprawy, czasami nawet jednym gestem poprawiamy humor innym. Tworzymy dobry nastrój niechcący, przez przypadek.

Artykuł Niemoc twórcza. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wtedy wszystko wydaje się takie potrzebne, a lista zakupów jest taka długa…..

Można przeholować.

Uwielbiamy zakupy. Te robione w stacjonarnych sklepach, jak i internetowych.

Jeśli chodzi o dzieci to (niestety) matki nie znają umiaru. Znam to po sobie. Wiele razy musiałam się powstrzymywać przed jakimś niepotrzebnym zakupem…. Matka szybciej kupi kolejny ciuch swojej pociesze niż sobie. Taka smutna prawda.

Ale wróćmy do wyprawki. Ja (całe szczęście) nie muszę już kupować wielu rzeczy. Dlaczego?

Nie zdążyłam się pozbyć wielu rzeczy po Młodym. I tak te najdroższe rzeczy są. Wystarczy je odświeżyć: wózek, łóżeczko, materacyk. Z mniej kosztownych rzeczy (ale zawsze nęcących do zakupu) posiadamy stos ubranek – wystarczy przeprać.

Więc co ja takiego kupuję? Poza rzeczami do torby szpitalnej –  maść na brodawki, wkładki laktacyjne, a małemu – kocyk i termofor. Zapytacie: tylko tyle? Na razie tak. Bardzo wielu rzeczy jeszcze nie wiem, czy będzie mi potrzebne. Nie wiem, czy będą potrzebne specjalistyczne kosmetyki; jeśli nie to mój wybór pada na Ziaję, a je kupie w każdej drogerii czy aptece (również, albo przede wszystkim, internetowej).

Poza tym, po pierwszym porodzie dostałam masę próbek różnych specyfików (również mleka modyfikowanego :/), które w zupełności wystarczyły (Sudocrem).

A pieluchy? Co chwilę są jakieś promocje…. Puki co tak na poważnie zacznę kupować  dopiero na początku maja. Nie ma sensu robić magazynu teraz.

Wiem, że może Was nurtować pytanie: a co jeśli poród będzie szybciej? Odpowiedź jest prosta. Mam bardzo ogarniętego Pana Męża. Co powiem, aby kupił, to kupi. A to nad czym by psioczył, już poszło z mojego konta

Jak więc nie przejechać się na takich zakupach? Słuchajcie rad mam, które wiedzą, co będzie KONIECZNIE potrzebne, a co można dokupić później. Naprawdę nie musimy mieć od razu WSZYSTKIEGO. Cały czas mam nadzieję, że drugi synek okaże się cycoholikiem, jak jego starszy brat i ominą mnie zakup butelek, podgrzewaczy, smoczków itp. akcesoriów. Ale nigdy nie można być pewnym. W maju zobaczymy.

Na zakupach można szaleć, ale lepiej robić to z głową. Zwłaszcza jeśli nie ma opcji zwrotów.

Powodzenia.

Artykuł Można się zatracić pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Ileż to razy zdarzało się mi o czymś intensywnie myśleć, aby w następnej chwili po prostu o tym zapomnieć. Mogę to wytłumaczyć zmianami hormonalnymi w ciąży, ale czy to jest właściwe wyjaśnienie?
Czy możemy ze spokojnym sumieniem przymykać oczy na pewne rzeczy?

Zawsze starałam się być odpowiedzialna. Ha! Czasami kiepsko na tym wychodziłam, bo nie wszyscy czuli się w takim obowiązku. Za to ja … Chciałabym mieć sobie jak najmniej do zarzucenia, gdyby coś…

W miarę moich sił i możliwości staram się postępować tak, aby nikt nie ucierpiał. Czy jest to możliwe? Szczerze mówiąc, nie sądzę, ale mimo wszystko się staram.

Nie można przejść przez życie, nie patrząc na innych. Żyjemy w społeczności – większej lub mniejszej. Codziennie dochodzą między nami do interakcji.
Idziemy do sklepu – rozmawiamy z ekspedientką. Moja wielka prośba – one nie są winne, że kolejka ma kilometr ani że czytniki nie działają, ani tym bardziej nie odpowiada za ceny produktów. Myślicie, że one by nie chciały, żeby było taniej, szybciej?
Denerwują mnie ludzie, którzy krzyczą na kasjerki. Według mojego osobistego zdania to frustraci wyżywający się na bogu winnej kobiecie. A wystarczyłoby powiedzieć z uśmiechem „Dzień dobry” i całe napięcie by opadło. I u nas i u kasjerki.

Coraz mniej wychodzę z domu. Jest to spowodowane tym, że po pierwsze brzuszek już zaczyna mi ciążyć ( maluszek ma już kilogram ), a po drugie bardzo ciężko mi się oddycha – smog naprawdę u nas jest uporczywy. Drapie w gardle niemiłosiernie.
Moje wyjścia ograniczam do minimum. Zaprowadzenie młodego do przedszkola, wyjścia na badania lub wizyty lekarskie i niezbędne zakupy. Już nie pamiętam, kiedy wyszłam po prostu „pochodzić po sklepach”. Zbyt ciężko.

Czy coś mi umyka? Z pewnością. Tym bardziej że nawet telewizja u mnie nie istnieje już. Jedyny kontakt ze mną jest przez internet. Czy to źle? Bardzo możliwe. Ale na dzisiaj nie mam nawet siły, aby to zmienić.

Zagłębiam się coraz bardziej w kurs programowania i wykonuję tylko najważniejsze obowiązki. Brak sił na więcej… no poza książkami.

Artykuł Rzeczy, które umykają…. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Drugiej ciąży, podobnie jak pierwszej nie planowałam. Wychodziłam z założenia, że jak ma się przydarzyć, to się przydarzy. Najważniejsze mieć odpowiedniego faceta przy boku! Hahaha! To połowa sukcesu.

Czy jestem zawiedziona, że będzie drugi chłopak? O nie! USG połówkowe nie wykryło niczego niepokojącego prócz położenia pośladkowego ( ciężko było małego dobrze pomierzyć ) i to mi wystarcza. Jest zdrowy, rozwija się i już.

Z ekonomicznego punktu widzenia bardzo zaoszczędzę na wyprawce. Choć znając siebie jedną czy dwie rzeczy kupię – „Bo takie ładne i na promocji…”.

A jak różnią się obie ciąże? W pierwszej nie miałam w ogóle mdłości, gdzie w drugiej trzymały mnie do 14 tc. Aktualnie boję się za bardzo przytyć, bo startowałam też z wyższą wagą. Stąd też moje plany po porodzie – aktywność fizyczna. Chyba Ewka Chodakowska pójdzie w ruch.
W drugiej ciąży pojawił się jakiś krwiak, który się wchłonął, w pierwszej miałam niewielką cystę na jajniku ( wchłonęła się ). W drugiej muszę brać leki na tarczycę. W pierwszej nic poza suplementami witaminowymi.
W pierwszej ciąży nawiedziło mnie zapalenie dróg moczowych, w drugiej ( odpukać ) puki co – nie.  Z Jaśkiem siedzimy w domku już kawał czasu, z Adaśkiem na zwolnienie poszłam dopiero pod koniec siódmego miesiąca  przez to zakażenie – gdyby nie to, pewnie pracowałabym do oporu.

Pierwszy poród był przez cesarskie cięcie. A drugi, jaki będzie? Nie mam pojęcia. Moja gin wystawi mi skierowanie na ponowną cc, ale Jasiek może zdecydować się na wcześniejsze pojawienie na tym świecie. Mam jedynie nadzieję, że rozwiązanie będzie szczęśliwe dla nas obojga. I chciałabym, podobnie jak przy Adasiu, karmić piersią. Jak długo? Aż sam się odstawi. Tak najmniej będzie się stresował.

Czym się jeszcze różnią te ciąże? W pierwszej kwitłam i czas leciał bardzo szybko. Teraz czuję się ociężała i brzydka. Czas ciągnie się niemiłosiernie. Może to po prostu z racji wieku? Cztery lata różnicy.

Czas pokaże, jak się ta ciąża zakończy. Szczerze, chciałabym mieć to już za sobą. Trzymać tego okruszka w rękach.

Artykuł Czy ciąża zawsze ciąży? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Cóż u nas słychać. Ano wszystko w miarę dobrze. Mamy już 22 tydzień ciąży i za sobą USG połówkowe. Całe szczęście pan doktor nie zauważył nic niepokojącego u małego. Jedynie łożysko na przedniej ścianie amortyzuje kopnięcia synka. Tylko takie bąbelki albo smyranie czuję. Zobaczymy, jak będzie dalej. Starszy lubował się w obijaniu mi wątroby i pęcherza, przy równoczesnym rozciąganiu żeber. Hehehe!
Na razie imię małego w brzuchu to Jasiu. Jak wymyślimy coś lepszego, innego, to zmienimy. Choć ja już się trochę przyzwyczaiłam do Jaśka.
Wszystkie wyniki badań laboratoryjnych jak na razie są dobre. Jedynie, na co musimy uważać to konflikt serologiczny. Na razie nie ma się czego obawiać. Podobno wszedł przepis, aby bez względu czy przeciwciała się pojawią, czy też nie, podawać zastrzyk z immunoglobuliną po 28 tc. Moja pani zostawia decyzję nam. A ja tak na serio nie wiem co zrobić. Tym bardziej że za ten zastrzyk trzeba samemu zapłacić. ( znowu! ) Dobrze, chociaż, że mam refundowane to USG genetyczne, bo koszt jest przerażający. 400 zł w pierwszym trymestrze (USG+ Test PAAPa), a potem w drugim trymestrze 270 zł (USG). Naprawdę czasami zastanawiam się, po co nam NFZ.

A słyszeliście o nowym pomyśle naszych możnowładców? Pediatra już nie będzie dla naszych dzieci POZ (Podstawowa Opieka Zdrowotna). Teraz gdy w pierwszym roku życia dziecka biega się na kontrole niemal co miesiąc, będziemy szli do lekarza rodzinnego. Zastanówcie się! Malutki noworodek, niemowlak ( na razie zdrowy ) wśród tych wszystkich kaszlących, smarkających itd. dorosłych ludzi. Alternatywa? Wizyty prywatne! Czyli znowu kasa! Ręce opadają.
Naprawdę niech nam zlikwidują ZUS i NFZ. Za wszystko będziemy płacić. Przynajmniej będzie uczciwiej, bez mydlenia oczu, że coś mamy w ramach opłat odciąganych z wynagrodzenia.
Zbyt radykalnie? Może, ale bardzo wkurzają mnie pomysły „wielkich głów”, które mogą się negatywnie odbić na moich dzieciach.

Ale dosyć smucenia. Czas na kolejną herbatkę i książkę. Pa!

Artykuł Codzienne sprawki pochodzi z serwisu To co najważniejsze.