Wbrew pozorom, teraz, to odpowiedni czas na pomyślenie nad celami do zrealizowania. Dlatego zrób sobie kawy i zagryzając maślanymi słodkimi bułeczkami, pomyśl, co chcesz osiągnąć.
A później przejdź do … nie, nie planowania. Na początek przeanalizuj co zrealizowałaś dotąd.
Na tej podstawie możesz planować przyszły rok

bez kalendarza

Uwielbiam kalendarze. Moleskine i parę „dziewczyn” z sieci wypuściło oczywiście nowości i aż zgrzytam zębami…. Opieram się przez kolejnymi wydatkami na moje ulubione akcesoria do organizacji.

Kiedyś nie wyobrażałam sobie roku bez kalendarza, choć by malutkiego, takiego do torebki. Wiem, że istnieją kalendarze online (korzystam z Google Calender), ale i tak … co papier to papier.
Musiałam zapisywać sobie wszystko, w ten sposób porządkowałam sobie myśli w głowie, planowałam.

Zwłaszcza przed ciężkim dniem, kiedy miałam masę rzeczy do załatwienia, pomagało rozpisanie wszystkich zadań i wizualizowanie sobie przynajmniej pierwszej części takiego dnia. Robiłam to zawsze wieczorem, w ten sposób się przygotowywałam.
Zaskoczę Cię, ale zawsze to dobrze na mnie działało. Czułam się w pełni przygotowana na „trudny czas”, byłam spokojniejsza i działałam sprawniej.

Dlatego teraz było mi bardzo ciężko przestawić się, aby kalendarza (tego fizycznego, papierowego) nie było.
Ale odkryłam zadziwiającą rzecz. Problemem było niestety moje ograniczone myślenie na ten temat. Kalendarz uosabiał w mojej głowie takie dobre emocje jak spokój i harmonia. Ciężko było przełamać to przekonanie na rzeczy … innych równie dobrych opcji.

co w zamian

Pożegnałam kalendarze, a co będzie zamiast tego? Ho, ho…. Mam spory zapasik.
Dzięki Oli Budzyńskiej posiadam:

• planner „żółtko” ,
• planner „turkus”,
• miniplanner „#dzunglove” ,
• segregator z wkładem „#dzunglove”

Sporo? Sporo, a jeszcze ostatkiem sił oparłam się ostatniej serii „#glamourePSC” (piękne!) oraz plannerom #butelka i #wino. .

Poza tym „na składzie” są: cztery notatniki B4 (trzy w linie i jeden w kropki) oraz kołonotatnik rozmiaru A2.

Kiedyś trzeba to zużyć, prawda? Powzięłam nielekką decyzję o zaprzestaniu kupowania kalendarzy i nowych plannerów dopóki nie spożytkuję już posiadanych.

plan na 3 miesiące

Co jeszcze się zmieniło w moim planowaniu poza „medium”, które będzie zbierało moje zapiski? Mianowicie od tego roku przestawiłam się z planowania rocznego, które faktycznie było trochę zbyt „rozlazłym”, na kwartały.

Plan na każde trzy miesiące do przodu pozwolił na bardziej ugruntować się w tym, co się dzieje. Po trzech miesiącach widzę, co zostało zrealizowane, na co potrzebowałam więcej czasu i czuję … dumę z tego, co już za mną. Ze świeżą głową i pozytywnie patrzę na kolejne trzy nadchodzące miesiące.

A co będzie planowane na pierwszy kwartał nowego roku? Polecę bardziej intensywnie z rozwojem mojej firmy. A prywatnie? Raczej będzie tu praca nad utrzymaniem status quo.

Co mnie czeka w przyszłym roku? Maleństwo pójdzie do przedszkola, a starszak do pierwszej klasy podstawówki! Kiedy to minęło?! To będą dwa duże wyzwania i będę potrzebować dużo samozaparcia, aby ze spokojem przyjąć kolejne zmiany w moim macierzyństwie.

Poza tym? Będę czytać, praktykować jogę, ganiać z chłopcami na zajęcia i uczyć się nowych rzeczy.

Chcę również bardziej przyłożyć się i prowadzić bujo , tak serio. Zaczynając od „klucza” i wszystkie te rozpiski, listy, jakie można robić…
Jak na razie miałam tylko rozpisane poszczególne miesiące i tygodnie … z kilkoma trackerami i tyle. Teraz będzie już bardziej bujo niż sam kalendarz.
Choć nie wiem, czy będzie mi to odpowiadało. Sama po sobie wiem, że lubię ostatnio upraszczać wszystko, co tylko można.

Przyszły rok będzie pod znakiem rozwoju firmy i osobistego. Połączenie upraszczania z automatyzacją i zdobywaniem niezależności. Ha! To nawet nie cele, a wizja.

A ty, na czym chcesz się skupić?

Artykuł Rok bez kalendarza? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

O czym piszę? O dwóch wrednych panach, którzy przesiadują mi na ramionach i gderają.

A oświecenia doznałam na webinarze niezwykłej, jak zawsze, Oli Budzyńskiej, czyli Pani Swojego Czasu. 

Webinar odbył się w ostatnią środę. Ola jak zwykle – niezrównana, choć chora .  Po położeniu spać moich małych diabełków mogłam na spokojnie odpalić komórkę i chłonąć tę specyficzną mieszankę energii (choć Ola chyba najlepiej poczułaby się leżąc pod kocem z kubkiem gorącej herbaty – szczerze każda by chyba jej to wybaczyła …), motywacji i walenia oczywistej prawdy między oczy.

Planowanie a wyrzuty sumienia.

O tak! Od dłuższego czasu coś się we mnie kisiło i gniotło nie miłosiernie. Ślicznie rozpisane zadania na każdy dzień. Wszystkie sumiennie odznaczane aż do pewnego dnia. Cóż się stało? Proza życia, maluszek zawładnął całym dniem. Nie chciał (nie potrafił) usnąć, nie chciał się bawić … ciągle chciał być na rękach. Moje wyjście do toalety (!) okraszone były jego rozdzierającym płaczem.
Wszystko jest do wytrzymania. Jeżeli mamy na to dość siły, jesteśmy wyspani. Kiedy tego brak, mamy ochotę zaszyć się gdzieś w kątku i sobie popłakać. Tak, zmęczenie nie pozwala nam działać z głową. Reagujemy nadmiernie emocjonalnie na wszystko.

Dzień skończyłam z odhaczonym jednym czy dwoma zadaniami. I co? Oczywiście, że pojawiły się wyrzuty sumienia. Inaczej być nie mogło.

A dlaczego tak się stało? I tu przechodzimy do oczywistej prawdy. Nie da się wszystkiego zrealizować co zaplanowane (marudzący maluch sam decyduje, kiedy dopiec matce). Złudzenie uporządkowanego (zorganizowanego) życia czasami pryska jak bańka mydlana. Za dużo chcemy w zbyt wąskim przedziale czasu. A potem wyrzuty sumienia. Ha! Dość z tym. Samobiczowanie odwołane.

Planowanie a poczucie winy

I drugi pan (pani?) z mojego ramienia. Och tak, jak my kobiety to „uwielbiają”. Najsmutniejsze jest to, że mamy na poczucie winy przyzwolenie (a nawet nakaz) społeczny. Mamy obowiązkowo mieć poczucie winy, jeśli czegoś nie zrealizowałyśmy, co zaplanowane było. Ojoj!… Straszne to, bo nie odhaczyłam punktu dotyczącego realizacji kursu. I w sumie to tyle.

W moich planach, poza oczywistych spraw typu terapia, gdzie musimy być „CHSS”, planuję przede wszystkim realizację kursów, pracę nad blogiem i moje treningi. I w sumie o te moje kursy chodzi, tu czasem polegam i kwiczę.

Co z tym począć? Najlepiej nic. Po prostu, kiedy mogę, realizuję trochę więcej kursu, aby w razie „W” mieć zapas. To załatwia na cacy poczucie winy i wszelkie wyrzuty sumienia, że nie działam, że się nie rozwijam … Odbijam sobie to następnym razem, kiedy Pan Mąż jest w domu i zajmuje się maluchami. Zaszywam się z laptopem i nadganiam, ile się da.

Klątwa

O co chodzi z tą klątwą? To klątwa nierealnego planowania. Tak bardzo chciałybyśmy zrealizować WSZYSTKIE nasze wymarzone cel, jakie stawiamy sobie rok rocznie, że w końcu przychodzą do nas złe emocje: frustracja, wyrzuty sumienia, poczucie winy i bezsensu swojego działania. Kiedy to się dzieje, stajemy w miejscu i niestety nie wiemy co ze sobą zrobić. Przydaje się prawda prosto w oczy. Tak, jak działają webinary Oli.

Merytoryczna wiedza pomaga przekuć nasze zwątpienie i działanie. Mądre działanie. Zbyt często mamy wszystko obcykane w teorii, ale praktyka bardzo u nas kuleje. Zatrzymujemy się już na początku planowania albo potykamy się wciąż na tych samych wybojach.

Zasady

Dla przypomnienia. Wiedza pozyskana od Oli. Kilka zasad w paru punktach.

• Planujemy odpoczynek. Pisałam już, dlaczego to takie ważne. (link do posta).
• Bufory czasowe są konieczne. (link do posta)
• Zasada 2 minut. Wprowadzona przez pana Davida Allena „Getting Things Done”. Coś, co możesz zrobić od razu – rób od razu, nie odkładaj.
• Zadania pierdołowate to właśnie te dwuminutówki, ale spisane na jedną listę i załatwiane hurtem. (Jeśli sytuacja nie pozwala działać od razu)
• Zawsze bierz pod uwagę własny kontekst, nie porównuj się z nikim. Twoje życie jest tylko twoje, niepowtarzalne.

I jeszcze jedno. Warto przeanalizować własne działania, co u nas zadziałało, a co nie. Po prostu, aby uniknąć tych błędów w przyszłości.

Co jeszcze jest ważne? Wiedza, do czego dążymy i czy w ogóle chcemy planować. Bo jeśli dobrze nam bez planowania to …  po co się męczyć z czymś, co nam nie leży? Działamy zawsze w zgodzie ze sobą.

Artykuł Klątwa pochodzi z serwisu To co najważniejsze.