Jo Nesbø – i myślimy o Norwegii i o zimnie, śniegu….a tu niespodzianka! W „Człowieku nietoperzu” akcja rozgrywa się w Australii. Harry Hole ma być obserwatorem w śledztwie o zabójstwo swojej rodaczki. Niby takie nic. Ot! Kolejny kryminał, gdzie oczywiście sprawcę odkryje nasz bohater.
Ale u Nesbø nigdy nic nie jest oczywiste. Dlatego go lubię. Zaskakuje i to jest u niego fajne.

Nieoczekiwanie dla głównego bohatera, odnajduje go miłość, choć na krótko. Poza tym poruszony zostaje problem Aborygenów. Myślicie, że w Australii wszyscy mają równe prawa i każdy może decydować o sobie. Kolejny błąd myślenia europejczyków.
Przypomnijcie sobie historię tego kraju. Stworzyli je przestępcy przybyli z Wielkiej Brytanii. Sami stwierdzili, że ziemia, na którą trafili, jest niczyja. Brak poszanowania dla kulturowego dziedzictwa Aborygenów niestety odbija się echem do dziś. W latach czterdziestych i pięćdziesiątych zeszłego stulecia z poszanowaniem ówczesnego prawa odbierano przemocą dzieci aborygeńskie ich rodzicom. To był taki „genialny” pomysł na socjalizację ze społeczeństwem anglosaskim. Gniew rozpiera, gdy się o czymś takim czyta. Ale to się zdarzyło na prawdę. Ile dorosłych „bez korzeni” funkcjonuje do dziś?
Tak wiem u nas, w Polsce, za czasów II wojny światowej był bardzo podobny precedens. Odbierano dzieci Polakom i oddawano Niemcom ( myślącym prawomyślnie, zgodnie z nazistowską doktryną ). Dzieci o blond włosach i niebieskich oczach często wykradane w obrzydliwy sposób do dziś pewnie poszukują swoich rodzin. ;( Lebensborn to okrutna organizacja, która nigdy nie została rozliczona ( link ). O tym, co działo się z Aborygenami, możecie poczytać tu.

Wracając do książki, tło jak widać niezbyt w wakacyjnym tonie, Harry po kolejnej stracie swojej miłości zaczyna znów pić. To kolejny problem poruszany w każdej powieści o Harrym. Alkoholizm istnieje i nie można na to przymykać oczu. Alkoholikiem jest się do końca życia. Nawet jeśli nie pije się już alkoholu. To uzależnienie, które towarzyszy nam do końca życia. Nasz robak, który wierci nam dziurę raz bardziej raz mniej.

Klimat książki jest ciężko, słodko parny. Tak jak aura Australii. Te wszystkie dawne, ale nie przedawnione problemy  i nowa miłość pokazuje nam życie, zwykłe życie. Miłość zawsze przychodzi nie oczekiwana, a problemy, o których się już nie mówi, nie znikają.

Artykuł REC. Jo Nesbø „Człowiek nietoperz”. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Ale dosyć już smucenia. Co się czytało w grudniu.

Grudniowe lektury

Ten pan zawsze się sprawdza. Czasami trzeba odświeżyć umysł i ON jest rozwiązaniem. Zawsze.

• Jo Nesbø „Krew na śniegu”
  Nie typowy kryminał. Bardzo, bardzo. Romantyczna historia o miłości, która przenosi się ponad czasem i przestrzenią. Pozory bardzo mylą, a myślom głównego bohatera nie można ufać. Tak do końca wiadomo, która z „miłości” jest tą jedyną. Dopiero na ostatnich strona dowiadujemy się tego. Tragedia napisana życiem.
  Najsmutniejsza dla mnie scena to ta ostatnia. Chwyta za serce. Pokazuje jak bardzo każdy z nas potrzebuje miłości.
• Jo Nesbø „Więcej krwi”
  I jeszcze więcej Jo. I … znów romantyczna opowieść, lecz troszkę bardziej optymistyczna. Kończy się dobrze, a zaczyna się no cóż… Jakby miało się wszystko skończyć, a dopiero się zaczęło. Takie kryminały dają oddech. Pozwalają spojrzeć na swoje życie troszkę z boku. Człowiek zwalnia.
• Kurt Vonnegut „Matka noc”
  Tak dawno go nie czytałam, że niemal zapomniałam jak to z nim jest. Cudowna ironia, która pasuje do każdego czasu i przestrzeni. A „Matka noc” to kolejne przypomnienie dla mnie, aby nie udawać za bardzo osoby, którą się nie jest. Dlaczego? Bo można przedobrzyć. Można być tak zbyt idealnym w aktorstwie. I zatracić siebie.
  Mój sposób na brak pewności siebie od zawsze było jej udawanie. Czasami byłam w tym bardzo dobra. Ale niestety to nie byłam ja.
• Grażyna Plebanek „Córki rozbójniczki”
  Książki Plebanek biorę w ciemno i jeszcze nigdy się nie rozczarowałam. O czym tym razem? O tym samym co zawsze. O sile kobiet, która jest głęboko ukryta w nas i poprzednich pokoleniach kobiet. Książka to zbiór artykułów inspirowanych postaciami kobiecymi. Są tu postacie fikcyjne jaki i prawdziwe pisarki. Cudowna opowieść o kobietach opowiedziana przez kobietę.
• Patrick Lee „Widmowa kraina”
  To druga część trylogii. Pierwsza to „Tunel”, który przeczytałam, zdaje się, że rok temu…
  O czym? Intryga szeroko zakrojona. Ludzkość zagrożona wyginięciem i matactwa rządzących. To tak w wielkim skrócie. Co jest najbardziej przerażające? Gdyby zaistniał jeden czynnik, to co opisane w książce, mogłoby się przydarzyć naprawdę. Niezbyt to budujące.:(
• Katarzyna Kędzierska „Chcieć mniej”
  Książka o minimalizmie. Inna niż każda już napisana. Tchnąca entuzjazmem i motywująca. Bez lania wody i przydługich wycieczek słownych nie wiadomo gdzie. Połknięta w jeden dzień. Autorką jest blogerka, którą czytam. (link go jej bloga). Nie rozczarowała w żadnym momencie. Po lekturze jej książki nabrałam przekonania, że uda mi się zlikwidować mój księgozbiór. A jest tego całkiem sporo. Trochę wyjaśniła te oczywiste mechanizmy, które nami kierują przy zbieraniu rzeczy i przy kupowaniu. I… minimalizm to nie tylko puste przestrzenie i kolor biały. To nastawienie do życia, jego filozofia. Kaśka podbiła moje serce chęcią wybicia się z utartego schematu. To lubię. Nieszablonowe osobowości dużo bardziej inspirują, a jeśli jeszcze podzielamy ich poglądy… eh! POLECAM tę książkę. Jest też dostępna w formie e-booka.
• Brian Tracy „Zjedz tę żabę”
  Króciutka pozycja o tym, jak efektywniej wykorzystywać czas. Nie tylko w pracy, ale też w życiu prywatnym. W sumie masę rzeczy, o których mowa już wiedziałam i stosowałam. Lecz przeczytanie tego jeszcze raz i zobaczenie czarno na białym, podbudowuje naszą motywację. Robię dobrze! To takie fajne przeczytać, że coś, co robiło się intuicyjnie, jest jak najbardziej prawidłowe.
• Brian Tracy „Zarabiaj tyle, ile jesteś wart. Zmaksymalizuj swoje przychody już teraz”
  To smutne, ale ta książka składa się z samych powtórzeń. Są powtórzenia z „Zjedz tę żabę” i z rozdziału na rozdział. To wkurza i to bardzo. Momentami przeskakiwałam całe akapity! Szkoda czasu… Bardzo nie wiele można z niej wyciągnąć niestety. Chyba że ja jestem trochę uprzedzona i tego nie widzę. Co jeszcze? Więcej odniesienia do rynku amerykańskiego. Wiadomo – autor jest Amerykaninem, więc nic dziwnego, że pisze o swoim podwórku. Lecz mnie bardzo to drażni. Amerykański sen ma się nijak do polskiej prowincji, gdzie człowiek się cieszy, że W OGÓLE ma pracę, a nie ile może maksymalnie zarobić. Możliwe, że to moje ograniczenia mentalne, ale książka do mnie niestety nie przemówiła. Może kogoś innego przekona? ( oddam za darmo ;))

Miłego zaczytania.

Artykuł 51/52 pochodzi z serwisu To co najważniejsze.