O czym piszę? O dwóch wrednych panach, którzy przesiadują mi na ramionach i gderają.

A oświecenia doznałam na webinarze niezwykłej, jak zawsze, Oli Budzyńskiej, czyli Pani Swojego Czasu. 

Webinar odbył się w ostatnią środę. Ola jak zwykle – niezrównana, choć chora .  Po położeniu spać moich małych diabełków mogłam na spokojnie odpalić komórkę i chłonąć tę specyficzną mieszankę energii (choć Ola chyba najlepiej poczułaby się leżąc pod kocem z kubkiem gorącej herbaty – szczerze każda by chyba jej to wybaczyła …), motywacji i walenia oczywistej prawdy między oczy.

Planowanie a wyrzuty sumienia.

O tak! Od dłuższego czasu coś się we mnie kisiło i gniotło nie miłosiernie. Ślicznie rozpisane zadania na każdy dzień. Wszystkie sumiennie odznaczane aż do pewnego dnia. Cóż się stało? Proza życia, maluszek zawładnął całym dniem. Nie chciał (nie potrafił) usnąć, nie chciał się bawić … ciągle chciał być na rękach. Moje wyjście do toalety (!) okraszone były jego rozdzierającym płaczem.
Wszystko jest do wytrzymania. Jeżeli mamy na to dość siły, jesteśmy wyspani. Kiedy tego brak, mamy ochotę zaszyć się gdzieś w kątku i sobie popłakać. Tak, zmęczenie nie pozwala nam działać z głową. Reagujemy nadmiernie emocjonalnie na wszystko.

Dzień skończyłam z odhaczonym jednym czy dwoma zadaniami. I co? Oczywiście, że pojawiły się wyrzuty sumienia. Inaczej być nie mogło.

A dlaczego tak się stało? I tu przechodzimy do oczywistej prawdy. Nie da się wszystkiego zrealizować co zaplanowane (marudzący maluch sam decyduje, kiedy dopiec matce). Złudzenie uporządkowanego (zorganizowanego) życia czasami pryska jak bańka mydlana. Za dużo chcemy w zbyt wąskim przedziale czasu. A potem wyrzuty sumienia. Ha! Dość z tym. Samobiczowanie odwołane.

Planowanie a poczucie winy

I drugi pan (pani?) z mojego ramienia. Och tak, jak my kobiety to „uwielbiają”. Najsmutniejsze jest to, że mamy na poczucie winy przyzwolenie (a nawet nakaz) społeczny. Mamy obowiązkowo mieć poczucie winy, jeśli czegoś nie zrealizowałyśmy, co zaplanowane było. Ojoj!… Straszne to, bo nie odhaczyłam punktu dotyczącego realizacji kursu. I w sumie to tyle.

W moich planach, poza oczywistych spraw typu terapia, gdzie musimy być „CHSS”, planuję przede wszystkim realizację kursów, pracę nad blogiem i moje treningi. I w sumie o te moje kursy chodzi, tu czasem polegam i kwiczę.

Co z tym począć? Najlepiej nic. Po prostu, kiedy mogę, realizuję trochę więcej kursu, aby w razie „W” mieć zapas. To załatwia na cacy poczucie winy i wszelkie wyrzuty sumienia, że nie działam, że się nie rozwijam … Odbijam sobie to następnym razem, kiedy Pan Mąż jest w domu i zajmuje się maluchami. Zaszywam się z laptopem i nadganiam, ile się da.

Klątwa

O co chodzi z tą klątwą? To klątwa nierealnego planowania. Tak bardzo chciałybyśmy zrealizować WSZYSTKIE nasze wymarzone cel, jakie stawiamy sobie rok rocznie, że w końcu przychodzą do nas złe emocje: frustracja, wyrzuty sumienia, poczucie winy i bezsensu swojego działania. Kiedy to się dzieje, stajemy w miejscu i niestety nie wiemy co ze sobą zrobić. Przydaje się prawda prosto w oczy. Tak, jak działają webinary Oli.

Merytoryczna wiedza pomaga przekuć nasze zwątpienie i działanie. Mądre działanie. Zbyt często mamy wszystko obcykane w teorii, ale praktyka bardzo u nas kuleje. Zatrzymujemy się już na początku planowania albo potykamy się wciąż na tych samych wybojach.

Zasady

Dla przypomnienia. Wiedza pozyskana od Oli. Kilka zasad w paru punktach.

• Planujemy odpoczynek. Pisałam już, dlaczego to takie ważne. (link do posta).
• Bufory czasowe są konieczne. (link do posta)
• Zasada 2 minut. Wprowadzona przez pana Davida Allena „Getting Things Done”. Coś, co możesz zrobić od razu – rób od razu, nie odkładaj.
• Zadania pierdołowate to właśnie te dwuminutówki, ale spisane na jedną listę i załatwiane hurtem. (Jeśli sytuacja nie pozwala działać od razu)
• Zawsze bierz pod uwagę własny kontekst, nie porównuj się z nikim. Twoje życie jest tylko twoje, niepowtarzalne.

I jeszcze jedno. Warto przeanalizować własne działania, co u nas zadziałało, a co nie. Po prostu, aby uniknąć tych błędów w przyszłości.

Co jeszcze jest ważne? Wiedza, do czego dążymy i czy w ogóle chcemy planować. Bo jeśli dobrze nam bez planowania to …  po co się męczyć z czymś, co nam nie leży? Działamy zawsze w zgodzie ze sobą.

Artykuł Klątwa pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Cele. Jak je sobie stawiać? Co wybierać? Co jest ważne, a co nieistotne? Wszystko to zależy od człowieka.

Na ten temat napisano już grube książki i tony artykułów. Co się będę powtarzać? Napiszę Ci, co u mnie się sprawdza, jak ja ustalam nowe cele i jak do nich dążę.

Ustal cel.

Na samym początku jest chęć. Ha! Tak, bardzo coś mi się chce i kombinuję jak to dostać, jak długo będę na to czekać i co muszę zrobić, aby to dostać. Zapewne jak wiesz, możemy cele podzielić na trzy grupy, jeśli chodzi o czas realizacji.

Długodystansowe – to na przykład kupić dom. Średniodystansowe – hmmm… dostać premię kwartalną i krótkodystansowe – chcę loda!

Bardzo prosty podział, z którego nie korzystam. Zapytasz pewnie: „Ale jak… no przecież?” Ano tak.
Już tłumaczę. Kiedy czuję, że chciałabym coś, pragnę tego, to nie zastanawiam się, kiedy to osiągnę, ale co muszę zrobić po drodze do tego celu. Te każde kolejne kroczki do celu pokazują mi czy mam do czynienia z krótko- czy długodystansowcem. Ot!, co . Cała prawda.
Ale cel musisz ustalić. Nazwać go, najlepiej konkretnie i korzystając z pozytywnych skojarzeń. Czyli na przykład – nie: „Jestem gruba, muszę schudnąć.”. Raczej sformuj to tak: „Będę ćwiczyć i będę zdrowsza.”

Ja, jeśli chodzi o to, wracam do formy sprzed ciąży. Nie zrzucam kilogramów, nie muszę się odchudzać (bo nie muszę, nie jestem gruba ani otyła, raczej nie mam zbytnio kondycji ;)). Chcę być bardziej sprawna fizycznie. Chudość nie ma tu nic do rzeczy.
OK, no to mamy cel.

Kiedy osiągniesz cel?

Kolejna rzecz, nad którą powinnaś się zastanowić. Jak długo potrwa dążenie do celu, kiedy powiesz sobie ( nie, nie „dość”) – to jest to. Choć powiem Ci, że jest to zdradliwe pytanie. Z co najmniej dwóch powodów.
Po pierwsze, jeśli jesteś perfekcjonistką, to nigdy nie osiągniesz swojego celu. Musisz w takim wypadku ustalić sobie konkretną datę. Tak! Ok, we wigilię za trzy lata. (24.12.2020) Konkret i tego się trzymasz. Dlaczego? Bo ciągle (jako perfekcjonistka) poprawiasz coś w sobie, ciągle niezadowolona z efektu. A tak masz konkretną granicę, której się trzymasz.
Po drugie pewne cele nie mają „daty ważności”. Są to na przykład: chcę być szczęśliwa”. W pewnym momencie uświadamiasz sobie, że jest tak od jakiegoś czasu, ale dalej nie chcesz zmieniać nic ze swojego dotychczasowego trybu życia. Bo właśnie wtedy jesteś szczęśliwa. Trochę to zakręcone, ale tak to już jest. Tak samo ze sprawnością fizyczną. W pewnym momencie nie wyobrażasz sobie dnia bez porannej jogi albo wieczornej przebieżki. Staje się to Twoim stylem życia.

Zapisz cel.

Najlepiej na kartce papieru. Serio. To tak jak z metodą zarządzania sobą w czasie Davida Allena Getting Things Done. Trzeba wyrzucić z głowy wszystkie myśli, aby nie obciążać umysłu. Bo my ciągle myślimy, i myślimy i kontemplujemy i rozmyślamy. I … nie działamy. Taka smutna prawda. Tak obracamy pomysł, ten swój cel, w myślach, że nie realizujemy go wcale. Ale przyjemnie nam jest o nim rozmyślać, jakby to pięknie było, gdybyśmy już osiągnęli ten swój cel.

Najlepiej to wszystko sobie zapisać. Co jest moim celem. Kiedy będę wiedziała, że już osiągnęłam cel. Jak będzie wyglądało moje życie kiedy już osiągnę cel, co będę czuła, kim i czym będę się otaczała. Odpowiedz na te pytania, a później odpowiedz sobie na jeszcze jedno pytanie (i zapisz odpowiedź!).

Co potrzebujesz, aby osiągnąć cel?

No, właśnie. Co potrzebujesz? Czego musisz się nauczyć, jakie umiejętności musisz posiąść, co musisz wiedzieć. Albo potrzebujesz stroju sportowego? Na prawdę go potrzebujesz? Bądź krytyczna. W pewnych sprawach to, co potrzebujesz do osiągnięcia celu, już masz w sobie. Trzeba tylko to sobie uzmysłowić i … zaakceptować.

Zaplanuj.

Zaplanuj kolejne kroki, kolejne Twoje działania. Dobry plan nie jest zły. Zapisz kolejne kroki, malutkie kroczki. Ustal dla nich ramy czasowe. Rozpisz to sobie w punktach, na kalendarzu, na schemacie… forma jest obojętna, ale zapisz.
Kiedyś gdzieś przeczytam, że na 100 osób tylko trzy zapisują swoje plany i tylko te 3% je realizuje. To smutne, że 97% osób, które chcą coś zmienić, nie robią w tym kierunku nic konkretnego.
Zaplanuj! To ważne.

I ostatnie najważniejsze.

Działaj!

Cóż z tego, że zrobisz to wszystko, co napisałam wyżej, jeśli nie zaczniesz działać w tym kierunku? Możesz sobie pięknie wszystkie cele rozpisać i … zapomnieć o nich.

Dlatego po zapisaniu celów i przemyśleniu ich – zacznij je realizować. Krok po kroku. Małymi kawałkami. Pogłębiaj wiedzę na temat kolejnych etapów realizacji. Zanim się obejrzysz, będziesz w połowie drogi. Cudownie, prawda?
Owszem tak, ale trzeba działać.

Powodzenia.
Mam nadzieję, że troszkę pomogłam Wam zaplanować sukces i zacząć go realizować.

Artykuł Do czego dążysz? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Masę książek, jakie dostawałam w tych box-ach sama bym w życiu nie wybrała. A okazywały się skarbnicą wiadomości bardzo przydatnych oraz zadziwiających inspiracji. Opcja, gdy wiem, co jest w pudełkach… pozbawiła mnie tego drżenia niepewności, dreszczyku ryzyka, a co jeśli mi się nie spodoba? No cóż myślę, że na jakiś czas pożegnam się z tą formą zakupu książek.
Co było w pudełkach? Tak jak zwykle książki i trochę materiałów biurowych. Bez niespodzianek typu aromatyczna herbata zielona z jaśminem czy kilka rabatów w sklepie z papeterią.

Książki:

• „Tworzenie modeli biznesowych”Aleksander Osterwalder, Yves Pigneur – na pewno mi się przyda, bez dwóch zdań;
• „Jesteś marką”Joanna Malinowska-Parzydło – od dawna poszukuje książki, która by traktowała o własnej marce, mam jedynie nadzieję, że mnie nie rozczaruje sromotnie. Choć zapowiada się dobrze. Nie wytrzymałam i poczytałam już sobie początek.
• „Getting Things Done” David Allen – efektywność high level. O tym zawsze poczytam, bo… lubię.
• „Zjedz tę żabę” Brian Tracy– o tej książce słyszałam duuuużżżżżooooo… czas zweryfikować czy faktycznie te metody organizacji są takie super.

Materiały biurowe:

• INSPI BUDŻET – zeszyt pomagający ogarnąć nasz budżet. Zawiera miejsce na zestawienie trzech miesięcy. Raczej nie jest mi on potrzebny – od zawsze starałam się mieć jakieś oszczędności. Jedynie, do czego mi się przyda to może do pomnożenia ich.
• bloczek List – to zawsze się przyda. Na zakupy zawsze z listą. Nawet nie wiecie, ile można wtedy zaoszczędzić pieniędzy.
• Zestaw zakładek indeksujących – nigdy ich za mało.
• Notes Moleskine – uroczy mały notesik do zapisywania inspiracji.

I to już wszystko….Tak jak wspominałam wyżej raczej pożegnamy się na jakiś czas z Skillsbox. Malutkie rozczarowanie. To już nie to.

Artykuł Ech! Rozczarowanie pochodzi z serwisu To co najważniejsze.