Moje maleństwo ma już rok….

Przy drugim brzdącu czas zdecydowanie szybciej biegnie.

Jak wyglądamy po roku? Hmmm, od czego zacząć?

Nadal nie mam brzucha Ani Lewandowskiej (tak, wiem, tragedia :)). Plus jest taki, że wróciłam do rozmiarów ze sprzed ciąży z malutkim. Wchodzę w ciuchy, w których chodziłam do pracy. To bardzo duży pozytyw. Uzbierało mi się sporo koszul, eleganckich spodni i spódnic, marynarek. Wiadomo, bank wymaga odpowiedniej garderoby. Waga wróciła, centymetry też.
Co takiego robiła, aby to osiągnąć? Ano:

1. ćwiczenia z Angeliką Pióro – Połóg – link ;
2. akcja „21 dni na macie” Kasi Grządki – link ;
3. i finalnie zapisanie się do jej Wirtualnego Studia – warto obserwować Kasię, bo co jakiś czas trwają zapisy do jej studia. Co mi to daje? Codzienną dawkę ruchu. To nie żadne wymachiwanie hantlami czy innymi ciężarami, ale trening funkcjonalny. Bez nadmiernego skakania i nadwyrężania ciała. Dodatkowo masz garść przepisów i „Misję”. Misja brzmi bardzo tajemniczo, a jest to jedno zadanie na miesiąc związane bardziej z duchową sferą życia. Na przykład? Trenowanie wdzięczności. O! Strona Kasi – o tu!

Co jeszcze? A-cha nauczona po ciąży ze Starszakiem – słodyczom mówimy NIE! Wtedy szalałam za sernikiem wiedeńskim i prawie codziennie wymłócałam po kawałku. Rezultat był wiadomy. Teraz jedyne słodycze, które jem to te zrobione przeze mnie, czyli moje ciasta.

Nie można zapomnieć, że po pół roku od porodu wróciłam do łykania hormonu tarczycowego. No, niestety to nie równa walka. Hormony skaczą jak oszalałe. Tyle dobrze, że sprawdziłam poziom witaminy D i zaczęłam ją suplementować  – była poniżej normy :/ . Z rzeczy zdrowotnych muszę jeszcze podskoczyć do mojej ginekolożki. Nie, nic się nie dzieje, ale warto raz do roku zrobić sobie „przegląd podwozia”;)

Jak na razie nadal z malutkim karmimy się cycem. I to się raczej nie zmieni, aż do samoodstawienia.

Ach! I jeszcze jedna rzeczy. Urlop rodzicielski się skończył dwa dni temu. Tak, tak, a ja sobie spokojnie siedzę? Otóż został mi przyznany urlop wychowawczy. Obecnie wybieram urlop wypoczynkowy z 2016 roku (resztówka, parę dni), cały 2017 i cały 2018. Szok ! Wyszło tego aż 58 dni! Po tym czasie nie będę już dostawać żadnych pieniędzy. Cóż, coś za coś. Malutki za to będzie miał mamę w domu.
Nie neguję, że w przyszłym roku będę szukać miejsca w żłobku. Będę. Jeśli znajdę – wrócę do pracy; jeśli nie – będę Idealną Panią Domu i Idealną Żoną i Idealną Matką (Karmiącą). Hahahaha!
Czas pokaże.

Jak to z tym urlopem wychowawczym? Mamy go 36 miesięcy (do czasu ukończenia przez dziecko 6 lat); można go podzielić na 5 części, ale zazwyczaj bierze się go hurtem. Jeden miesiąc jest do dyspozycji wyłącznie jednemu rodzicowi. Chodzi o to, że tatuś może być miesiąc na wychowawczym, a kolejne 35 miesięcy mamusia. I odwrotnie. Czyli tak de facto mamy 35 miesięcy. Każdy rodzic, który pracował na umowę o pracę dłużej niż sześć miesięcy, może ubiegać się o niego.
Co jeszcze? Aby go dostać, należy złożyć taki wniosek swojemu pracodawcy. Minimum 21 dni przed rozpoczęciem tego urlopu. Na takim wniosku trzeba zaznaczyć czy tatuś dziecka będzie korzystał z tego uprawnionego miesiąca – potrzebny podpis partnera.
Jak z pieniędzmi? Jest zasiłek wychowawczy zależny od dochodu w rodzinie. Oczywiście my się nie kwalifikujemy, bo … mamy oboje pracę itd. ( nie można przekroczyć 674 zł dochodu na członka na miesiąc). Wysokość takiego dodatku to 400 zł pobierany maksymalnie przez 24 miesiące.
Z urlopu wychowawczego zawsze można zrezygnować – wystarczy wniosek do pracodawcy.
I jeszcze jedna sprawa: rodzic może podjąć na tym urlopie pracę zarobkową. Pod jednym konkretnym warunkiem. Mianowicie nie może to przeszkodzić w bezpośredniej opiece nad dzieckiem. Pracę, naukę czy jakiekolwiek szkolenie online jest całkiem w porządku.

Wszelkich informacji dotyczących urlopów związanych z rodzicielstwem znajdziecie tutaj, u Mamy Prawnik – Kasi Łodygowskiej.

Przez najbliższy (kolejny) rok będziemy ogarniać tę naszą rzeczywistość domowo-dzieciową.

Będą dzieci, aktywność fizyczna, dom, Pan Mąż i nauka. Gdzie mnie to zaprowadzi? Zobaczymy za rok.

p.s. mamy już 8 zębisk w paszczy [icon icon=icon-thumbs-up size=14px color=#000 ]

Artykuł Stan pociążowy 2.0 pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

To bardzo wygodne i potrzebne. Gdyby nie to bardzo wielu rzeczy byśmy nie zrobili, masę decyzji ponownie nie podjęli…

W piątek przypomniało mi się jedno z najmilszych uczuć.

Dawno temu, kiedy jeszcze chodziłam do szkoły, nie kupowałam książek, bo nie miałam za co. Taka prawda. Ale! Od czego są biblioteki. Dzień, kiedy szłam do biblioteki, od samego rana był dobrym dniem. Wybieranie książek, przechadzanie się między półkami, wdychanie tego specyficznego zapachu wielu książek zgromadzonych na niewielkiej przestrzeni….

I kiedy wracałam do domu… otwierałam pierwszą książkę… niby po to, aby przeczytać tylko dwa pierwsze zdania… ha! a po paru godzinach okazywało się, że jest środek nocy i do końca książki zostało parę stron…

Cudne uczucie… powstałe z braku. Zapomniałam już o nim. Teraz mogę już kupować każdą ilość książek, jaką chcę.  I to już nie cieszy w takim stopniu jak wtedy.

Mając teraz kolejnego maluszka, przypominam sobie, jak było ze starszakiem. Niestety poród też mi się przypomniał. Ten strach, bezradność i ból… ech… dobrze, że to się zaciera w pamięci. Jak jest za drugim razem? Niby podobnie, ale całkowicie inaczej.
Jak się szykowałam na cesarkę z maluszkiem, przez myśl nawet przebiegł mi pomysł: „a może spróbować naturalnie?” Nie wiem, co by było lepsze… dla nas obojga i tych dwóch facetów w domu.

Teraz już nie wpadam w popłoch, gdy ktoś zarzuca mi, że coś źle robię przy dziecku… Sorry, ale teraz mam na te fundamentalne rzeczy swój pogląd, ugruntowany i każdy inny pogląd mogę wysłuchać, ale zdania raczej nie zmienię. Karmienie piersią – do samoodstawienia. Odpieluchowanie? Bez spiny i kiedy mały będzie gotowy. Tak jak ze starszakiem. Szczepienia – tak. Nie po to medycyna już daleko poszła, aby z tego teraz nie korzystać.
Jeśli ktoś ma inne zdanie na w/w tematy to …. OK. Twoje zdanie jest takie, a moje takie i już. Dyskusji raczej nie będzie.

O czym matki zapominają przy dzieciach? O bezsennych nocach, o ząbkowaniu, o bezradności, kiedy chce się przejąć każdy ból i nieszczęście własnego dziecka. Dlatego mamy kolejne dziecko. Zapominamy o tych niezbyt „instagramowej” stronie macierzyństwa.
Ja się cieszę, że nie mam większych problemów, czy nieszczęść w życiu… Ale zbyt często zapominam też o tych radosnych i fajnych rzeczach w byciu mamą.

Pierwsze: ” mamo” z ust dziecka. No, proszę Was, kogo takie coś nie rozczula, co? Od razu serce mięknie. Albo totalny bajzel w pokoju, Ty nerw level high i co? Szkrab podbiega i tuli się do Ciebie. Złościsz się? Ha! Niemożliwe! Zapominasz o bajzlu.

Najwspanialsze rzeczy zdarzają się całkowicie za darmo.

Artykuł Amnezja pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Większość z nas, gdyby tylko mogła, nie wychylałaby nosa z domu, a co dopiero spod kołdry.

Końcówka ciąży bardzo daje mi się we znaki. Większość czasu poleguję, a moim „centrum dowodzenia” to łóżko. Na którym oczywiście pojawia się również energiczny czterolatek. Samochodziki czy też klocki Lego wbijające się w plecy to nic nadzwyczajnego. Wszystko kręci się wokół łóżka. A Wy macie takie strategiczne miejsce w domu?

Gdy byłam młodsza, w domu rodziców, łóżko też było ważnym miejscem. To było jedyne MOJE miejsce. Tam spałam, czytałam, uczyłam się… Tak już zostało, choć już zmieniały się realia.

Wczoraj skończyliśmy 35 tydzień ciąży. Jeszcze dwa i maluszek będzie donoszony. Już mi ciężko, zaczynam cierpieć na bezsenność, bo ciężko się oddycha, bo mały fika w brzuchu, bo zaczynam przypominać sobie ból po cesarce. Eh! Wszystko na raz. Już wiem na pewno, że jeśli nic wcześniej się nie wydarzy, będę rodzić 24 maja. Dwa dni przed dniem matki. Jeszcze miesiąc.

Jutro mamy jeszcze wizytę w poradni psychologiczno-pedagogicznej. Młody ciągle diagnozowany. I nadal nic konkretnego nie wiemy. Choć muszę przyznać, że chyba trochę się rozkręcił z mową. I chyba zauważa, że brak porozumienia z innymi dziećmi może mu utrudnić zabawę z nimi. Był bardzo smutny, gdy tego doświadczył. Starałam się mu wytłumaczyć, że po prostu dzieci go nie rozumieją i to dlatego. Tylko dlatego.
Nie chcę, aby czuł się odtrącany, ale nic na to nie poradzimy. Teraz przynajmniej ciut chętniej ćwiczy ze mną słówka i sylaby. Rozumie, że to mu pomoże.
Ostatnio nawet czytał (wow!) mi książeczkę. Połowę nie rozumiałam, ale to nieważne. Ten entuzjazm, aby próbować i ćwiczyć… to cieszy.

Wychowuje się kolejny czytelnik w domu Oczywiście czyta w łóżku.

Artykuł Łóżko pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

U nas minęły one pod znakiem lekkiego zatrucia młodego, przeczytanych dwóch książek (nigdzie nie wychodziliśmy przez dwa dni ) oraz powiększającego się brzuszka (skurcze przepowiadające i dodatkowy ciężar). Nie było lekko.

Ale chciałam Wam przedstawić dwie książki, które wbrew pozorom się uzupełniają. Tak, tak… choć muszę przyznać, że Olę czyta się o niebo lepiej.

Planowanie. To nie jest robienie wszystkiego, co do minut. To realne wybieranie tego, co dla nas najważniejsze. I tu jest miejsce na drugą książkę. Całą resztę można delegować, zmodyfikować lub po prostu olać. Jakie to proste! Prawda?

To dlaczego borykamy się z ciągłym brakiem czasu… Tu zdecydowanie polecam Panią Swego Czasu. Jak ustalać cele, o czym nie zapominać, co lepsze motywacja czy samodyscyplina?

„Magia olewania” jest o ustalaniu rzeczy, sytuacji i osób (w tym rodziny), które można, a czasami nawet trzeba olać. Ta magia ma na nas podziałać oczyszczająco.

Resztę czasu spędziłam, zajmując się słabiutkim młodym i odpoczywając. Bo takie wolne dni są przede wszystkim do tego, aby odpocząć. Mamy już skończone 34 tygodnie. Dużo, nie dużo. Jeszcze minimum 3 tygodnie i mały będzie donoszony. Coraz częściej myślę o porodzie i się niepokoję. Cóż z tego, że to drugi poród. Każdy jest taką samą niewiadomą. Nigdy nie można mieć 100% pewności, jak przebiegnie. Dlatego chciałabym z jednej strony mieć go już za sobą, a  z drugiej jak najpóźniej. Eh! Tylko mamy zrozumieją ten dualizm w myśleniu.

Wszystko czeka, a moim priorytetem są na najbliższy miesiąc moje synowie. Nie jestem w stanie przewidzieć, co będzie, czy będę miała czas na wpisy tutaj. Jedno jest pewne, gdy pewnego dnia ucichnę nagle, to będzie znak, że to już. Będzie trzeba tylko czekać, aż się ogarnę. Wpis na pewno się pojawi.

Artykuł Dwie książki pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Najgorsze z tego wszystkiego jest to, że nie znamy tego „coś”. Nie potrafimy mu zaradzić.

W plannerze już zapisuję tylko najważniejsze rzeczy, które MUSZĄ być zrobione. Nie ma tam na razie żadnych większych planów na przyszłość.

Za dwa miesiące moje życie raz jeszcze zrobi fikołka i … nie wiem, jak będzie. Muszę mieć czas na oswojenie nowej sytuacji.

Chciałabym mieć zawsze coś mądrego i motywującego do przekazania. Staram się usilnie wytrwać na powierzchni szarej codzienności. Czasami się udaje, ale niekiedy nie. Zwłaszcza gdy pogoda jest tak nieznośnie zmienna. :/

Od jakiegoś czasu zastanawiam się, czy tak czasem leki przestają działać lub jem coś, co niweluje ich działanie. Spadki formy coraz częściej mnie dopadają. Nie może  być zawsze cudownie, prawda?
Puki co, na razie daję sobie radę. Oddaję się mojej ulubionej rozrywce tzn. czytaniu. I czytam nie jakieś ciężkie czy wysoko intelektualnie pozycje; kryminały wchodzą w grę.

Od czasu do czasu pozwalam sobie na „wolne pisanie”. Znacie to?

Siadam i piszę. Wszystko jak leci. Nie zastanawiam się nad tematem czy jakimś głównym motywem. Opisuję to, co za oknem, to jak chciałam zripostować pewnej pani w autobusie, ale zabrakło mi odwagi, co widzę teraz przed sobą (ogólny bałagan vel ewentualnie artystyczny nieład :)).

To jak ścieżka świadomości. Oczyszczam umysł, aby po południu pójść po młodego do przedszkola i być świadomie dla niego. Aby nic nie plątało moich myśli. Właśnie – plątało. To właściwe słowo. Plączą się myśli i słowa, a sens wypowiedzi umyka.

W każdym z nas jest kreatywność. Trzeba tylko ją wydobyć spośród tego mętliku w głowie i w otoczeniu. To nie prawda, że na pewno nie ma się zdolności twórczych. Phi! Bzdura!. Po prostu nie każdy jest w stanie zauważyć tę wyjątkowość.
Ostatnio pani w przedszkolu zwróciła mi, że młody „nie umie” kolorować. Dla niej kolorowanie to trzymanie się linii i dobieranie odpowiednich (właściwych) kolorów. U młodego wygląda to zgoła inaczej.
On ma swoją wizję. Wiem, że w przedszkolu nie ma czasu, aby porozmawiać z dzieckiem, czemu jest tak, a nie inaczej. Ja się pytam, a on odpowiada, że na przykład jabłko pomalował na brązowo, bo już spadło z drzewa i wpadło do błota i jest już do „niejedzenia”. Czytaj: zaczęło gnić. I wszystko jasne. Reszta dzieci koloruje jabłka na czerwono, zielono lub żółto, bo takie kolory widzi w sklepie.
Mam wrażenie, że młody jeszcze długo może być błędnie rozumiany…. Za to liczy bezbłędnie, odejmuje i dodaje. Coś za coś.

Tworzymy na każdym kroku. I nawet jeśli nie zdajemy sobie sprawy, czasami nawet jednym gestem poprawiamy humor innym. Tworzymy dobry nastrój niechcący, przez przypadek.

Artykuł Niemoc twórcza. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wtedy wszystko wydaje się takie potrzebne, a lista zakupów jest taka długa…..

Można przeholować.

Uwielbiamy zakupy. Te robione w stacjonarnych sklepach, jak i internetowych.

Jeśli chodzi o dzieci to (niestety) matki nie znają umiaru. Znam to po sobie. Wiele razy musiałam się powstrzymywać przed jakimś niepotrzebnym zakupem…. Matka szybciej kupi kolejny ciuch swojej pociesze niż sobie. Taka smutna prawda.

Ale wróćmy do wyprawki. Ja (całe szczęście) nie muszę już kupować wielu rzeczy. Dlaczego?

Nie zdążyłam się pozbyć wielu rzeczy po Młodym. I tak te najdroższe rzeczy są. Wystarczy je odświeżyć: wózek, łóżeczko, materacyk. Z mniej kosztownych rzeczy (ale zawsze nęcących do zakupu) posiadamy stos ubranek – wystarczy przeprać.

Więc co ja takiego kupuję? Poza rzeczami do torby szpitalnej –  maść na brodawki, wkładki laktacyjne, a małemu – kocyk i termofor. Zapytacie: tylko tyle? Na razie tak. Bardzo wielu rzeczy jeszcze nie wiem, czy będzie mi potrzebne. Nie wiem, czy będą potrzebne specjalistyczne kosmetyki; jeśli nie to mój wybór pada na Ziaję, a je kupie w każdej drogerii czy aptece (również, albo przede wszystkim, internetowej).

Poza tym, po pierwszym porodzie dostałam masę próbek różnych specyfików (również mleka modyfikowanego :/), które w zupełności wystarczyły (Sudocrem).

A pieluchy? Co chwilę są jakieś promocje…. Puki co tak na poważnie zacznę kupować  dopiero na początku maja. Nie ma sensu robić magazynu teraz.

Wiem, że może Was nurtować pytanie: a co jeśli poród będzie szybciej? Odpowiedź jest prosta. Mam bardzo ogarniętego Pana Męża. Co powiem, aby kupił, to kupi. A to nad czym by psioczył, już poszło z mojego konta

Jak więc nie przejechać się na takich zakupach? Słuchajcie rad mam, które wiedzą, co będzie KONIECZNIE potrzebne, a co można dokupić później. Naprawdę nie musimy mieć od razu WSZYSTKIEGO. Cały czas mam nadzieję, że drugi synek okaże się cycoholikiem, jak jego starszy brat i ominą mnie zakup butelek, podgrzewaczy, smoczków itp. akcesoriów. Ale nigdy nie można być pewnym. W maju zobaczymy.

Na zakupach można szaleć, ale lepiej robić to z głową. Zwłaszcza jeśli nie ma opcji zwrotów.

Powodzenia.

Artykuł Można się zatracić pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Kiedy stało się to „coś”, co zmieniło całe nasze życie?

Ja miałam swoje preludium i ten właściwy moment. Możliwe, że nikt mi nie uwierzy, ale cóż….

Preludium

Kiedy moje życie nabrało w końcu sensu? Myślę, że gdy poznałam Pana Męża. Zakochałam się szaleńczo… Wierzyłam ( o zgrozo! ), że dzięki niemu wyrwę się z matni, w jakiej się znajdowałam. Ciężko mi się przyznać, że tyle nadziei pokładałam w facecie. Ha! Ale tak właśnie było. Wtedy nie widziałam innego wyjścia. Całe szczęście, że ten mężczyzna okazał się moją Wielką Miłością. Nie wszyscy mają tyle szczęścia. Długo muszą szukać i odkopywać się z marazmu, który się przyczepia z roku na rok.

Dzięki niemu uwierzyłam, że coś znaczę. Poczułam bezwarunkowe wsparcie.

Żyliśmy sobie zgodnie. Aż tak bardzo, że znajomi nazywali nas jednym słowem.

Jedynymi problemami były dla nas: jak spędzić weekendy, gdzie wyjechać na wakacje i jakie zakupy spożywcze zrobić. Jak sobie teraz to przypominam, mam ochotę zanieść się śmiechem….

Ale tak toczyło się nasze życie, bez zawirować i bez wtrącania się innych… Sielanka.

Właściwy moment

Stało się. To był czerwiec 2012 roku. Ledwo wróciliśmy z Wycieczki do Paryża, gdzie całowaliśmy się pod Wieżą Eiffla.

Test pokazywał dobitnie, że nasze życie nieodwracalnie się zmieni. Nie mamy żadnej pewności, w którą stronę. Był strach? Oj, tak był. Ale byliśmy w tym we dwoje. To nas trzymało na powierzchni i dodawało otuchy.

Kiedy pojawił się młody, doświadczyłam wielu różnych rzeczy i sytuacji. Zanim się pojawił, nic takiego nie doświadczałam. Bezgraniczna i bezwarunkowa miłość do dziecka. Nie sądziłam, że można kogoś tak kochać…. Sądziłam, że wiem co to miłość. Poznałam dwa różne jej rodzaje, każdy bardzo silny.

Nie dawno znów przekonałam się, że bez Pana Męża…. nie wiem, co bym zrobiła. Strach o zdrowie i życie ukochanego człowieka jest najgorszym, jaki można doznać. Pan Mąż się rozchorował. Kolka nerkowa. To było tak nagłe i niespodziewane. Ból tak wielki…. Po raz pierwszy w życiu dzwoniłam na pogotowie. A w głowie miałam najgorsze myśli. Szczęściem okazało się, że nie jest to aż tak poważne, lecz strach pozostał. Tak samo czuję się za każdym razem, kiedy on lub młody choruje. Chciałabym wziąć całość ich cierpienia na siebie.

Zanim się pojawili, nie znałam tego.

Za niedługo przekonam się, jak to jest kochać kolejną istotkę. Czy dam radę kochać tę trójkę?

Mówią, że miłości się nie dzieli na poszczególne osoby, ale właśnie pomnaża wraz z pojawieniem się kolejnej. Mam wrażenie, że tego doświadczam. Mam dużo szczęścia, że jest tyle osób, które kocham.

Artykuł Zanim pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Nie jestem w tym osamotniona. Ostatnio zbytnio skupiłam się na problemach, jakie nas dotykają. A powinnam uważniej przyjrzeć się naszej codzienności. Co bym zobaczyła?

Wbrew pozorom Młody każdego dnia mówi o ciut więcej. Nie jest to może szczyt szczytów, ale dla mnie bomba. Lekarze nie wiedzą, dlaczego nie za bardzo się garnie do mówienia. Ja również nie wiem dlaczego. Ale wiem, że trzeba wziąć się za siebie i działać. Dalej robimy ćwiczenia w domu, wymuszam na nim, aby powtarzał całe zdania za mną, a i do logopedy biegamy co drugi tydzień. Mam nadzieję, że już nie długo ten wysiłek zaowocuje.
Cieszę się nawet z tych mikro postępów.

Od jakiegoś czasu powróciłam do kursu programowania w Javie. Co mnie tu cieszy? Ha! Że jak piszę program i go skompiluję, to działa! Taki malutki sukcesik, tylko dla mnie.

Cieszę się z coraz częstszych kopniaków w brzuchu i wypiętej pupy. To znak od małego, że rośnie i jest mu coraz ciaśniej. Rośnij, rośnij…

Cieszą mnie zmieniające się widoki za oknem. Raz baśniowa zima, a innym razem przedwiośnie i czuć jakby Wielkanoc miałaby się zbliżać. Czuć wiosnę… Czekam na nią, bo już pomału nie mieszczę się w zimowym płaszczu.

Cieszą mnie wspólne poranki z Młodym. Ma już cztery lata, a ja nadal nie umie uwierzyć, że mogłam go nosić w sobie ( takiego maluszka ) i urodzić. Każdy czas spędzony z nim jest na wagę złota.

Cieszy mnie cisza w domu. Już za chwilę będzie przerwana przez Młodego i Pana Męża. A puki co: cisza.

Cieszą mnie (i trochę również stresują) wizyty u naszej gin., bo mogę podglądnąć małego na ekranie USG.

Zbyt często zapominamy, aby cieszyć się z rzeczy prostych, codziennych. Zapominamy, że nic nie jest nam dane raz na zawsze. Więc nie traćmy czasu, cieszmy się każdą chwilą.

Artykuł Małe radości…. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

To takie oczywiste. Kiedy dowiadujemy się, że jesteśmy w ciąży ( tak było przynajmniej u mnie ) przeglądamy nasz zestaw kosmetyków w łazience. Polujemy na te, z których trzeba bezwzględnie zrezygnować.

Z tym że w internecie jest sporo stron o tym traktujących, a wprowadzają jeszcze większy mętlik w głowach… okazuje się finalnie, że podbieramy kosmetyki swojemu czteroletniemu synkowi, smarujemy nierafinowanym olejem kokosowym, a na usta zamiast balsamu nakładamy miód z zaprzyjaźnionej pasieki.

Obłęd? Pewnie trochę tak. Chciałabym Wam doradzić czym się kierować przy wyborze kosmetyków… ale nie jestem specjalistką, więc mogę jedynie doradzić umiar i zdrowy rozsądek.

Nasz instynkt i tak podpowie nam, że najbezpieczniejsze są kosmetyki:

• hipoalergiczne, gdyż jeśli są dobre dla alergika, to nie mogą tam się znajdować żadne sztuczne i szkodliwe składniki. Jednak mimo wszystko obejrzałabym ich skład, gdyż w ciąży nie można stosować niektórych naturalnych substancji.
• naturalne. Tak jak powyżej, naturalne, czyli nieprzetworzone i bez sztucznych składników.
• mineralne. ( j.w.)
• dla dzieci od 1. dnia życia. Tak na logikę, przecież nie mogą szkodzić, prawda?
• dla mam w ciąży. Z atestem i skierowane właśnie dla nas. Aczkolwiek spotkałam się kiedyś z kosmetykiem dla mam w ciąży, który zawierał ogrom sztucznych dodatków ( w tym zapachowych ).

Nadrzędną zasadą powinno być zdecydowanie: czytanie składu kosmetyku. Im krótszy, tym lepiej. To tak jak z jogurtami naturalnymi, jeśli jedynymi składnikami są: mleko i kultury bakterii – to jest najlepszy.

Czego wystrzegać się w kosmetykach?

⇐ Lista do ściągnięcia  [icon icon=icon-download-alt size=14px color=#000 float=left]

• witamina A i jej pochodne  (retinol i retinoidy), czyli kremy przeciwzmarszczkowe, anti-aging i przeciwtrądzikowe
• tetracykliny ( preparaty przeciwtrądzikowe)
• kwas salicylowy i jego pochodne, znajdują się w peelingach i kosmetykach przeciwtrądzikowych. Wyczytałam, że powodują wady wrodzone płodu (!), powikłania ciąży, zaburzenia krzepnięcia krwi u noworodka, także nie warto…
• triclosan, obecny w  mydłach przeciwbakteryjnych i płynach pod prysznic – jest rakotwórczy. Sądzę, że stosowanie tych kosmetyków nawet nie w ciąży powinno się skontrolować. A te mydła antybakteryjne powinny być stosowane jedynie, gdy nie ma dostępu do umycia tradycyjną metodą. Uwaga! To moje bardzo osobiste zdanie na ten temat.
• olejek bergamotkowy, warto unikać, jeśli nie chcemy mieć plam pigmentacyjnych. W ciąży nasza skóra bardzo mocno szaleje na skutek skoków hormonalnych, dlatego pamiętajcie wysokie filtry UV – nawet zimą.
• olejek rozmarynowy zawiera rakotwórczy safrol, … hmmm … wyczytałam, że stosowany do ustnie (!) ma działanie poronne. Jak dla mnie jest problematyczny, więc lepiej go po prostu nie stosować w ogóle.
• duże stężenia kwasów AHA, nic co działa bardzo intensywnie i agresywnie nie powinno być stosowane. Kwasów AHA stosuje się w zabiegach złuszczających. Mogą wystąpić podrażnienia i przebarwienia…
• duże stężenia związków fluoru, lepiej odpuścić sobie fluoryzację oraz płyny do płukania jamy ustnej – toksyczne dla płodu
• olejki eteryczne ( np. z pietruszki, różany, lawendowy ), nie są wskazane, gdyż niektóre mają działanie poronne, a inne mogą po prostu uczulać.
• algi, wyczytałam, że nie należy ich stosować, ale nic konkretnego przeciw nim nie znalazłam… poza dużą zawartością jodu, który w nadmiarze może być szkodliwy dla dziecka. Moje maseczki z algami muszą poczekać.
• flatany, znajdują się w niewielkich ilościach w niektórych szamponach, dezodorantach, prefumach, piankach do włosów, lakierach do paznokci i do włosów. Z nimi ostrożnie w III trymestrze, gdyż wpływają na gruczoły płciowe naszych dzieci w brzuchach. Nie musimy z nich rezygnować całkowicie, ale mocne ograniczenie jest jak najbardziej na miejscu.
• toluen i formaldehyd, są rakotwórcze. W ogóle nie powinno się używać kosmetyków z ich zawartością…;(
• parabeny, BHT i BHA, to sztuczne przeciwutleniacze  stosowane w maseczkach i kremach. – wyrzucamy.
• SLS, SLES ,często można je znaleźć w płynach do higieny intymnej, kupujmy te hipoalergiczne w aptekach, a będzie dobrze.
• olej z sojowy i wyciąg z soi, soja ma działanie estrogenne, mogą pojawić się przebarwienia. Występuje w mleczkach do demakijażu, kremach nawilżających.
• kosmetyki z kofeiną i wyciągiem z kasztanowca, mogą skutkować pojawienie się żylaków, wpływają na przepływ krwi w żyłach, lepiej z nich zrezygnować.

ufff… to chyba wszystko, co udało mi się znaleźć.

Także rozsądek i czytanie etykiety, to podstawa przy wyborze kosmetyków.

Już niedługo pokażę, co ja wybrałam do swojej codziennej pielęgnacji. Zapraszam.

Artykuł Czego nie używać w ciąży? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Ileż to razy zdarzało się mi o czymś intensywnie myśleć, aby w następnej chwili po prostu o tym zapomnieć. Mogę to wytłumaczyć zmianami hormonalnymi w ciąży, ale czy to jest właściwe wyjaśnienie?
Czy możemy ze spokojnym sumieniem przymykać oczy na pewne rzeczy?

Zawsze starałam się być odpowiedzialna. Ha! Czasami kiepsko na tym wychodziłam, bo nie wszyscy czuli się w takim obowiązku. Za to ja … Chciałabym mieć sobie jak najmniej do zarzucenia, gdyby coś…

W miarę moich sił i możliwości staram się postępować tak, aby nikt nie ucierpiał. Czy jest to możliwe? Szczerze mówiąc, nie sądzę, ale mimo wszystko się staram.

Nie można przejść przez życie, nie patrząc na innych. Żyjemy w społeczności – większej lub mniejszej. Codziennie dochodzą między nami do interakcji.
Idziemy do sklepu – rozmawiamy z ekspedientką. Moja wielka prośba – one nie są winne, że kolejka ma kilometr ani że czytniki nie działają, ani tym bardziej nie odpowiada za ceny produktów. Myślicie, że one by nie chciały, żeby było taniej, szybciej?
Denerwują mnie ludzie, którzy krzyczą na kasjerki. Według mojego osobistego zdania to frustraci wyżywający się na bogu winnej kobiecie. A wystarczyłoby powiedzieć z uśmiechem „Dzień dobry” i całe napięcie by opadło. I u nas i u kasjerki.

Coraz mniej wychodzę z domu. Jest to spowodowane tym, że po pierwsze brzuszek już zaczyna mi ciążyć ( maluszek ma już kilogram ), a po drugie bardzo ciężko mi się oddycha – smog naprawdę u nas jest uporczywy. Drapie w gardle niemiłosiernie.
Moje wyjścia ograniczam do minimum. Zaprowadzenie młodego do przedszkola, wyjścia na badania lub wizyty lekarskie i niezbędne zakupy. Już nie pamiętam, kiedy wyszłam po prostu „pochodzić po sklepach”. Zbyt ciężko.

Czy coś mi umyka? Z pewnością. Tym bardziej że nawet telewizja u mnie nie istnieje już. Jedyny kontakt ze mną jest przez internet. Czy to źle? Bardzo możliwe. Ale na dzisiaj nie mam nawet siły, aby to zmienić.

Zagłębiam się coraz bardziej w kurs programowania i wykonuję tylko najważniejsze obowiązki. Brak sił na więcej… no poza książkami.

Artykuł Rzeczy, które umykają…. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.