Nie jestem w tym osamotniona. Ostatnio zbytnio skupiłam się na problemach, jakie nas dotykają. A powinnam uważniej przyjrzeć się naszej codzienności. Co bym zobaczyła?

Wbrew pozorom Młody każdego dnia mówi o ciut więcej. Nie jest to może szczyt szczytów, ale dla mnie bomba. Lekarze nie wiedzą, dlaczego nie za bardzo się garnie do mówienia. Ja również nie wiem dlaczego. Ale wiem, że trzeba wziąć się za siebie i działać. Dalej robimy ćwiczenia w domu, wymuszam na nim, aby powtarzał całe zdania za mną, a i do logopedy biegamy co drugi tydzień. Mam nadzieję, że już nie długo ten wysiłek zaowocuje.
Cieszę się nawet z tych mikro postępów.

Od jakiegoś czasu powróciłam do kursu programowania w Javie. Co mnie tu cieszy? Ha! Że jak piszę program i go skompiluję, to działa! Taki malutki sukcesik, tylko dla mnie.

Cieszę się z coraz częstszych kopniaków w brzuchu i wypiętej pupy. To znak od małego, że rośnie i jest mu coraz ciaśniej. Rośnij, rośnij…

Cieszą mnie zmieniające się widoki za oknem. Raz baśniowa zima, a innym razem przedwiośnie i czuć jakby Wielkanoc miałaby się zbliżać. Czuć wiosnę… Czekam na nią, bo już pomału nie mieszczę się w zimowym płaszczu.

Cieszą mnie wspólne poranki z Młodym. Ma już cztery lata, a ja nadal nie umie uwierzyć, że mogłam go nosić w sobie ( takiego maluszka ) i urodzić. Każdy czas spędzony z nim jest na wagę złota.

Cieszy mnie cisza w domu. Już za chwilę będzie przerwana przez Młodego i Pana Męża. A puki co: cisza.

Cieszą mnie (i trochę również stresują) wizyty u naszej gin., bo mogę podglądnąć małego na ekranie USG.

Zbyt często zapominamy, aby cieszyć się z rzeczy prostych, codziennych. Zapominamy, że nic nie jest nam dane raz na zawsze. Więc nie traćmy czasu, cieszmy się każdą chwilą.

Artykuł Małe radości…. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Dziś będzie krótko i na temat. Śnieg nastraja mnie refleksyjnie to i ten post taki będzie.

Minęła już połowa ciąży. Coraz częściej myślę, co będzie. I co wcale nie oczywiste, myślę, jak Adaś się znajdzie w nowej sytuacji. Nie chciałabym, aby poczuł się odstawiony na boczny tor, ale wiem, ile energii pochłania noworodek. Mam nadzieję, że ogarnę to wszystko w miarę sprawnie i nie poczuje się zbędny.

Od kilku dni… właściwie nie wiem co się z nim dzieje. Czy to jest jakieś działanie psychosomatyczne, czy jak?
Na wieczór lub w nocy ma podwyższoną temperaturę. Poza tym nic mu nie jest. Pytałam, czy boli uszko, gardełko czy brzuszek… Nic. Przytula się do mnie i tyle. Chce poczuć mnie, kiedy jeszcze jestem tylko dla niego? Tak to widzę. A on doskonale wie, że przejmuję się bardzo, kiedy on się nie czuje dobrze.

Chciałam dziś wyjść z nim na sanki… oby śnieg wytrzymał do popołudnia. Pójdziemy w trójkę. To ostatnie miesiące, kiedy jesteśmy tylko w trójkę. Chciałabym, aby zapamiętał te chwile.

Śnieg nadal pada za oknem. Świat wydaje się taki nieskalany, gdy znajduje się pod tą poduchą śnieżną.

Artykuł Śnieg pochodzi z serwisu To co najważniejsze.