Obezwładniająca słabość kryjąca się wewnątrz mnie znów daje o sobie znać. To znak, aby znów sprawdzić hormony. To takie dołujące, kiedy masz tak wiele pomysłów do wdrożenia, a jedyną przeszkodą jesteś Ty sam.

Słuchając guru

Dosyć długo siedział sobie cichutko w Tajlandii. Ale nie wytrzymał. Ha! Lubi robić te webinary, oj lubi. Jasona Hunta vel Tomka Tomczyka każdy, kto bloguje musi, znać. Chodząca legenda i tak dalej.

Lubię jego webinary, bo zmuszają mnie do myślenia nad sobą, nad moim blogowaniem i bytnością w internetach.

Ale tym razem było inaczej. Słuchając go, zdałam sobie sprawę, że stoję w miejscu. Przede mną ogromny ceglany mur, którego ani nie przeskoczę, ani nie obejdę na około, ani tym bardziej nie przebiję głową. Kiedy to sobie uświadomiłam, poczułam lekkie przerażenie. Co dalej? Co zrobić z tym murem i co stanowi ten mur?

Polujemy na blokady

Tomek przytoczył kilka blokad, jakie dotykają nie tylko blogerów, ale ogólnie twórców internetowych.
Najczęściej boimy się opinii rodziny, znajomych i potencjalnych czytelników. W moim przypadku już dawno wyleczyłam się z zastanawiania się i kontrolowania w kontekście rodzina+znajomi. Dlaczego? W większości przypadków oni dalej myślą, że blogowanie jest dla mnie chwilowym hobby „znudzonej” matki na wychowawczym (hahaha!) Tylko dlaczego ciągle staram się rozwijać w tym kierunku? Staram się regularnie pisać? Podnosić poziom swojej pisaniny i własnych umiejętności oblekania myśli i uczuć w słowa?
Szczerze respektuję tylko opinię czytelnika. Jako takiego. Z tyłu głowy mam pytanie: czy nie przynudzam? A drugie pojawiające się dużo częściej: czy się nie wymądrzam?

Stagnacja dopada nas wszystkich. To taki stan, w którym wszystko stanęło w pół kroku i ani o milimetr nie ruszy, ani w przód, ani w tył. Jakby nas zamroziło. Widzisz wszystko i wszystko rejestrujesz. Wiesz, że powinieneś coś zrobić, cokolwiek, ale… nie jesteś w stanie. Kiedy to się dzieje u blogerów? Twórców internetowych? Ha! Kiedy zasięgi nie rosną. Kiedy czytelnicy nie komentują i kiedy tak na dobrą sprawę, masz wrażenie, że nikt się Tobą już nie interesuje.
W moim przypadku żadna z tych opcji nie wchodzi w grę. Zasięgi? Gdyby naprawdę mi o to chodziło, dawno bym tym rzuciła. Zasięgi mam marne i jakoś nie spędza mi to snu z powiek. Opcja dwa: komentarze? Tutaj nigdy nie było dużo komentarzy. Nie zabiegałam usilnie o nie. Odzywacie się? Jest OK. Nic nie piszecie? Też jest OK. Widzę, że czytacie i to mi wystarcza.
O reklamodawców nigdy nie zabiegałam i nie zabiegam.

Problem z motywacją to ostatni rodzaj blokady, jaką wyróżnił Tomek. I tu, oj mamy spore pole do popisu. Te ciągłe pytania: po co to robię? o czym pisać? skąd wziąć na to czas?

Na pierwsze pytanie odpowiedź jest dosyć prosta i brutalna. Po co? Bo to lubię! Lubię pisać, tworzyć. Nie jesteś autorem, lecz stajesz się nim ciągle i ciągle. Z każdym nowym tekstem na nowo definiujesz siebie, swoje otoczenie i ubierasz w słowa, co chcesz przekazać innym. Tworzenie to proces, a nie skończony akt.
O czym pisać? Kiedyś, gdzieś przeczytałam, że nikt nie lubi czytać o innych. Narracja „ja” nie jest wskazana w żadnym akcie tworzenia. Ale zaraz! Wszędzie piszemy, przedstawiamy tyko i wyłącznie siebie. Na każdym profilu Instagrama, Facebooka i blogu pokazujemy cząstkę siebie. Popatrzcie to moja wysprzątana kuchnia, a tu uśmiechnięte i czyste dziecko. Zobacz! Jestem teraz w kinie i oglądam taki a taki film z taki a takim użytkownikiem. Na blogu co masz? To moje myśli, które możesz sobie podejrzeć, zobaczyć co się dzieje w mojej głowie.
Obecnie jesteśmy społeczeństwem egocentryków. Jakiekolwiek przejawy altruistyczne są odbierane jako co najmniej dziwne. Ja zawsze lubiłam czytać biografie/autobiografie. Dlaczego? Chciałam się dowiedzieć jak osoby, które podziwiam i są dla mnie inspiracją, radziły sobie z problemami. I nawet nie chodzi tu o jakieś ogromne traumatyczne zdarzenia. Jak wyglądała ich codzienność? Czy mieli jakieś rytuały, sposoby, aby robić to, co robili najlepiej, jak się da? Autobiografie pisarzy zwłaszcza mnie pociągają, ale niestety w 80% byli to faceci i nijak mogę wdrożyć ich, choć trochę zmodyfikowane sposoby. Ha! Nawet moje ulubione (Wirginia Woolf oraz Sylvia Plath) autorki miały trochę odmienne style bytności.
A pytanie ostatnie: skąd wziąć czas? Jest chyba mocno przesadzone. Każde pięć minut, jakie znajdziesz w ciągu dnia na zapisanie kilku zdań, jest dobre. Wykręcanie się brakiem czasu to zasłona dymna. Pytanie, co nim maskujesz?

Diabelskie statystyki

Wszyscy boją się statystki. Zwłaszcza humaniści. Utarło się, że jest ona przerażająca.
Na blogu, na profilu Instagrama i fanpagu Fb mam włączone statystyki. Zaglądam do nich … raz na trzy miesiące. Dlaczego? Jak już wyżej wspomniałam, nie jest dla mnie istotne ile lajków zdobyło jakieś zdjęcie czy tekst. Tworzę dla samego tworzenia.
Tomek wspomniał na webinarze takie sytuacje, gdy ktoś świadomie umniejsza możliwość dostosowania publikacji do upodobań czytelników. Jak to wygląda? Mamy sobie post taki jak zwykle. Ani gorszy, ani lepszy. Autor/autorka na swoich social mediach wrzuca notkę, że powstał nowy wis, ale nikomu się on nie spodoba. Że napisał/ła go tylko i wyłącznie po to, aby z siebie to wyrzucić. Po czym okazuje się, że taka publikacja ma znacznie więcej „reakcji”: laików, komentarzy, udostępnień, niż gdyby narracja posta nie była nacechowana chęcią pozyskania aprobaty publiki. To przewrotne działanie: „popatrz, wypuszczam gniota i dobrze mi z tym”, a co robi publika? Odpowiada: „no weź, nie jest tak źle, zawsze będę Cię czytać”.
Dobra strategia? Nie w moim stylu. Tylko tyle powiem.
Statystki są i nie trzeba się ich bać. One nie mówią nic o Twoim TALENCIE lub o jego BRAKU. Raczej o właściwej lub niewłaściwej promocji i reklamie Twojej twórczości, prawda?
Znacie ten przesąd, że dobra treść się obroni? No, nie jest tak do końca. Jeśli treści nie zareklamujesz, to raczej nie będziesz mógł komu udowadniać, jak dobry jest Twój tekst. A nawet gniota możesz promować i będzie bardziej rozpowszechniony w internetach, choć to gniot. Gdy dobry tekst będzie gnił w odmętach zapomnianego zakątka sieci. I nikt o nim się nie dowie!

Pro-tipy Hunta

Kilka wskazówek guru blogosfery. W sumie powtarza to samo ciągle od nowa, ale chyba nikt uważnie nie słucha go.

Nikogo nie obchodzisz! Nikt już nie pisze książek, wszyscy piszą bestsellery.

Jason Hunt

Taka smutna prawda, że w internetach tak na dobrą sprawę nikt nikogo nie obchodzi. Coś sobie tam tworzysz i co? Spoko. Co mnie to może obchodzić, co? Tu zawsze będzie walka sam ze sobą. Kiedy ostatnio cieszyłeś się z samego pisania? Tak po prostu, bez oczekiwań i bez presji. Jeśli zafiksujesz się na wynik tj. lajki, komentarze, udostępnienia, zasięgi, aktywności…wypalisz się i zbrzydnie Ci tworzenie. Na samą myśl będziesz mieć odruch wymiotny i będziesz zwlekał z siadaniem do komputera i … pisaniem.

Zrób coś INACZEJ. Niekoniecznie musisz robić coś lepiej od innych. Jeśli piszesz, tworzysz na dany temat, który był poruszany miliony razy, nie staraj się robić tego lepiej od poprzedników. Po co? Zrób to inaczej. Każdy temat można przedstawić na milion sposobów. I każdy jest dobry, ale różni się od innych. To, że za coś zabrałaś się Ty, to już zmienia perspektywę. Tylko Ty masz określone doświadczenia z danym tematem. Subiektywna opinia i doświadczenia zawsze są lepsze niż kolejny identyczny, ale ładnie podany „odgrzewany kotlet”.

Kiedy poszukiwanie jak najlepszej jakości przeszkadza w tworzeniu, trzeba się zastanowić, czy aby nie idziemy w złą stronę. Cytując za Olą Budzyńską „Zrobione jest lepsze od doskonałego”, może warto dopracować dany temat niż szukać doskonałości w nim?

Pchać się z czymś, co jest obecnie modne? Ale niekoniecznie Ci leży? Hmmm Wszyscy teraz robią podcasty, więc ja też MUSZĘ mieć swój. Wszyscy teraz są na YouTube, więc ja TEŻ.
Skutek będzie taki, że jeśli zmuszasz się do jakiegoś medium, które Ci nie leży, będziesz się męczyć z tym i wynajdywać sto powodów, dla których będziesz odwlekać publikację. Tak prawda. Nic na siłę. Do wszystkiego trzeba dojrzeć. Może kiedyś będziesz wymiatać w YouTube, ale teraz sobie może odpuścić, jeśli nie czujesz tego? Próby są OK, ale nie kiedy robisz wszystko, aby usprawiedliwić chęć unikania. Tworzenie ma być przyjemnością, a nie udręką.
Spróbuj wrzucać cytaty, spostrzeżenia lub opinie, jeśli nie masz pomysłu na żadną publikację.

Treść zwłaszcza ta dobra sama się nie obroni. Musisz jej w tym pomóc. Musisz sprawić, aby mogła mieć szansę się bronić. Reklamuj ją, promuj. Nie bój się reklamy na Facebooku. Inwestuj w rozwój siebie i swojej twórczości.

I ostatnia podpowiedź: social media dla blogera to niestety (stety) konieczność. Musisz dać się zauważyć. Twój blog, strona www to twoja baza, ale bez social mediów będzie ona odcięta od świata.

Może tworzysz dla siebie, dla własnej przyjemności, ale nic nie zastąpi utrzymywania relacji z czytelnikami. Do tego każdy twórca dąży. Wystarczy choć jedno westchnienie nad Twoim tekstem.

Co zrobię z murem, na który natrafiłam? Zmienię na żywopłot, przez który się przecisnę. Nie będzie łatwo i bezboleśnie. Będzie inaczej.

Artykuł Jason mówi… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Od jakiegoś czasu wracam do książek o blogowaniu. Przypomniałam sobie parę książek Tomka Tomczyka, czyli Jasona Hunta. I uświadomiłam sobie kilka rzeczy. Pisząc o jakiś problemach i przypadłościach zazwyczaj mamy w zanadrzu ich rozwiązanie. „I żyli długo i szczęśliwie”. 
Nie jest to do końca prawdą. Nawet jeśli znaleźliśmy rozwiązanie problemu to do „długo i szczęśliwie” droga długa, kręta i na każdym kroku można ją zgubić. Skręcenie karku w takiej podróży to standard. Tylko o tym się nie mówi, nie pisze, bo nie wypada.  

Logopeda

Problem mowy starszaka ciągnie się za nami od przeszło trzech lat. Ten problem zignorowaliśmy na samym początku. Miał dwa lata i nie szło się z nim porozumieć. Co wpłynęło na taką sytuację? Bardzo wiele … w większości to moje domysły, bo nikt konkretnie mi nie wytłumaczył: „Dlaczego?”.
Filmiki na YouTube, które miały uczyć, puszczane przez Pana Męża. Wyręczanie młodego w mówieniu. Cesarka i problemy z napięciem mięśniowym. I jeszcze by się znalazło sporo powodów….
Pod koniec 2016 roku w końcu trafiliśmy do logopedy. Bo się uparłam. Bo wszyscy tylko powtarzali, że ma przecież czas, każde dziecko ma swoje tempo rozwoju. Jako rodzice nie mieliśmy sobie nic do zarzucenia. Przecież postępowaliśmy, jak jest przyjęte. 

Skierowanie

Na bilansie dwulatka pediatra nie dociekała, dlaczego mały nic przy niej nie mówi. A późniejszy mój wymysł, gdy chciałam skierowanie, skwitowała pobłażliwym uśmieszkiem.
To panie przedszkolanki dały mi namiary na logopedę i powiedziały co robić. Bo nie umiały się z małym porozumieć.
Jeśli są ku temu powody możemy otrzymać skierowanie od pediatry do logopedy. Wtedy wizyty u tego specjalisty mamy zapewnione z NFZ-u. Ale, żeby nie było tak różowo. Są to maksymalnie dwa 15-minutowe spotkania w miesiącu. Jak można się domyślić jest to stanowczo za mało, aby jakiekolwiek rezultaty osiągnąć. Ale jest wyjście z tej sytuacji. Może nie najlepsze, ale jednak…. zawsze jakieś.  

Praca

Żeby zauważyć jakiekolwiek rezultaty w rozwoju mowy, trzeba ćwiczyć. Ciągle i ciągle. Same wizyty u logopedy to za mało. Dostajemy materiały od niej do pracy w domu. Jednakże tu zaczynają się przysłowiowe schody.
Starszak, gdy jest w gabinecie w miarę się jeszcze umie skupić na ćwiczeniach. Powtarza za panią logopedą i wykonuje polecenia, choć często trzeba mu je przypominać.
W domu jest całkowicie inna bajka.
Są bajki do oglądania, inne zabawki i braciszek, którego trzeba co chwilę przetestować. Zawsze coś się znajdzie co rozprasza maksymalnie jego uwagę. Triki, by przeplatać ćwiczenia mowy jakąś aktywnością fizyczną nie zawsze działają. Tak bywa. Każdy z nas ma raz lepszy raz gorszy dzień. Do tego wszystkiego trzeba dodać również mój brak czasu. Drugie dziecko też mnie potrzebuje, a mieszkanie i inne takie rzeczy też trzeba ogarnąć. 

Rozwiązanie

Jest problem i potrzeba go rozwiązać. Z mojego doświadczenia wynika jedynie to, że nie ma jednego dobrego przepisu na sukces w tej materii.
Cel jest jeden: starszak musi „nadgonić” rówieśników w mowie. Już teraz wiem, że nie będzie idealnie. Ale też tego nie oczekuję. Chcę, aby obcy ludzie mogli się z nim dogadać. My się dostosowaliśmy do jego specyficznego sposobu komunikowania się. Inni nie zawsze wiedzą, o co mu chodzi. Z perspektywy czasu widzę i słyszę, że jest o niebo lepiej. Nawet osoby, które na co dzień z nim nie mają styczności zauważają poprawę jego mowy.

Co robimy, aby uzyskać ciągły progres? Mamy kilka stałych punktów. 

Ograniczamy 

W miarę możliwości ograniczamy dostępność i styczność z telewizorem, telefonem, tabletem i filmikami na YouTube. Z tymi ostatnimi mieliśmy ogromny problem. Bardzo się przyzwyczaił do ich oglądania. Obecnie trwa u niego detox internetowy. Powiedzieliśmy starszakowi, że internetu nie ma i już. Nie działa. W zamian może przez godzinę oglądać bajki w TV. Pomyślicie sobie: „co za zmiana, phi!’.
U starszaka zdarzało się tak, że kiedy oglądał te filmiki wpadał w ciąg. Wyłączenie ich wiązało się zawsze z awanturą, wrzaskami i łzami. Nie raz i nie dwa razy młody darł się jak opętany przez dwie godziny…. Możecie sobie tylko to wyobrazić. Ja szczerze mówiąc bywałam na skraju wyczerpania nerwowego, nie mówiąc już o cierpliwości.
Nie pozwalajcie dzieciom siedzieć przed monitorami całe godziny. Ja wiem, że czasem to jest wyjątkowo wygodne. Można w końcu na spokojnie skorzystać z toalety czy ugotować obiad. Znam to, byłam w tym samym miejscu. Ale patrząc tylko na chwilowy spokój pogrążamy się w przyszłości.
Nie zabraniajmy w stu procentach, ograniczajmy, stawiajmy jakieś realne ramy.

Podwórko

Jak najwięcej przebywajmy z dzieciakami na dworze. Dlaczego? Tam nie ma czasu na tablet, tam nie ma telewizora. A co jest? Inne dzieci, które mówią. Pamiętajmy, że dzieci najszybciej uczą się przez obserwację. Słuchają swoich rówieśników, muszą się z nimi porozumieć. To wszystko wymusza na nich uwagę i ćwiczenia. Dodatkowo kontakt z przyrodą działa na dzieciaki uspokajająco. Czytaliście „Ostatnie dziecko Lasu” Richarda Louva?  Jeśli nie, warto to nadrobić. Poza tym stara prawda głosi, że jak się wyszumi na dworze to będzie dobrze dzieciak spał. Z naszym tak to nie działa. Jego ruch tym bardziej pobudza i potrzebuje po powrocie z dworu masażu na uspokojenie oraz kąpieli.

Czytanie książek

Od kiedy pamiętam czytałam starszakowi książki. Już, kiedy jeździliśmy na spacery wózkiem, czytałam mu … kryminały Mankella. Nasz codzienny wieczorny rytuał to czytanie książek. Między innymi to pozwoliło nam przejść bezproblemowo z zasypiania przy piersi do samodzielnego zasypiania. Twierdzenie, że tylko i wyłącznie czytanie książek dzieciom, uchroni je przed problemami z rozwojem mowy to bzdura. Sorry, ale tak prawda. Gdyby tylko to się liczyło to obecnie starszak byłby elokwentny jak mało kto. A nie jest.
Czytamy książki. Pozwalajmy dzieciom wybierać, które i czasami warto też pozwolić im spróbować samym poczytać (na swój sposób).

Rozmawiajmy

Nie ignorujmy obecności dzieci i nie uciszajmy ich co chwilę. Rozmawiajmy z nimi. Niech uczy się używać słów. Nie poprawiajmy, ale jedynie potwierdzajmy dany fakt używając poprawnej wymowy danego słowa.

Ćwiczenia

I ostatnie, aby się nie rozpisywać. Ćwiczmy z dziećmi w domu, tak jak robi to logopeda. Te dwa spotkania na miesiąc to zdecydowanie zbyt mało. Tylko nasza praca w domu da jakieś rezultaty. Musimy pamiętać, że aby skupić uwagę dziecka na zadaniu, nie jest prostą sprawą. Róbmy ćwiczenia mimochodem.  Przy zabawie samochodzikami czy klockami, w kąpieli, przy gotowaniu obiadu. Każda chwila jest dobra.

Rezultat

Nigdy nie będziemy pewni rezultatu naszych starań. Czasami może się wydawać, że to walka z wiatrakami. Ćwiczymy, próbujemy robić wszystko, co należy, a wynik marny. Tak bywa. Nie zawsze wszystko dobrze się układa i po naszej myśli. Czasem dostajemy od losu pstryczka w nos. Abyśmy nie byli tacy zadufani w sobie.
W naszym przypadku zdaję sobie sprawę, że opóźnienie mowy i zaburzenia integracji sensorycznej  są ze sobą związane. Bez terapii jednego nie poradzimy sobie z drugim problemem. Słowo klucz to działanie kompleksowe.

W internecie jest cała masa historii trudnych, które skończyły się bardzo pozytywnie dla ich bohaterów. Brakuje niestety historii, które nie kończą się tak. Nikt nie lubi opisywać co się nie udało. Nikt nie lubi przyznawać się do popełnianych błędów. Myślę, że to niedobrze, bo nie otrzymujemy pełnego obrazu sytuacji. A mamienie wszystkich, że jeśli tylko będziemy robić to, to i to, to wszystko będzie dobrze, jest nie fair.

Życzę wszystkim trzeźwego spojrzenia na sytuację i nadziei na lepsze jutro. 

Artykuł Dogadajmy się… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Zaczniemy od mojej miłości (jednej z kilku) – książek. Pozycji było aż siedem.

Poradnikowe:

• Joanna Wrycza-Bekier „Magia słów. Jak pisać teksty, które porwą tłumy?” – jedynie co mogę napisać obecnie, to to, że nadal niewiele umie i muszę do tej książki co jakiś czas wracać…
• Marie Kondo „Magia sprzątania” – tak ja wiem, że ta książka robiła furorę szmat czasu temu… było mi jakoś nie po drodze z tą książką. Na pewno otworzyła mi na parę spraw oczy… między innymi zmieniłam sposób układania ubrań w szafie. Rzeczywiście jest jakby bardziej przejrzyście, a co za tym idzie, wyciągam też ubrania, w których dawno nie chodziłam. Zazwyczaj była to pierwsza z brzegu rzecz, a teraz faktycznie wyciągam całkiem zapomniane.
• Karolina Cwalina „Wszystko zaczyna się w głowie” – szczerze, zazwyczaj nie przepadam za takimi książkami, ale Karolina robi dobrą robotę. Za przeproszeniem nie wali farmazonów i innych sloganów. Mówi, jak jest i jak to zmienić, jeśli tego chcemy. Planuję cały post o tej książce, chcę Wam pokazać, dokładnie co według mnie przyda się każdemu.

„Rozrywkowe” – odświeżam sobie serię Małgorzaty Musierowicz. Ok, teraz jest czas na śmiech! Hahaha! Ale dlaczego nie? Może jeszcze przypomnę sobie całą serię „Ani z Zielonego Wzgórza”? Kto wie?

•  „Małomówny i rodzina”
• „Szósta klepka”
• „Kłamczucha”
•  Paula Hawkins „Zapisane w wodzie” – tak książka w sumie nie bardzo mnie porwała. Nie umiałam się wczuć … jakaś tak na wyrost obwołana bestsellerem.

Co za kurs kupiłam? Od Oli Budzyńskiej. Słucham jej #kawazbudzyńską na funpage Pani Swojego Czasu. Zapraszam co poniedziałek o 10:00 (są powtórki i zapis na stronie bloga Oli). Kobieta jest o tyle nieziemska, że ładuje pozytywną energią od samego rana i to w poniedziałek. Jeśli wpadniecie do niej pierwszy raz, to się nie przestraszcie… ona tak ma.
Co do kursu – Mama ma czas. Wskakujcie na stronę i poczytajcie. Link Mama ma czas. Sądziłam, że nie jest mi coś takiego potrzebne, ale lepiej wiedzieć za dużo niż za mało. O czym to jest? O Organizacji czasu w rodzinie. Jak zrobić, aby dzieciaki bardziej były samodzielne itp. Dodatkowo jest cały moduł traktujący o Pozytywnej Dyscyplinie. Nie wiesz, o co chodzi? Tu jest strona o tym. Asię Baranowską znam (wirtualnie) już jakiś czas przez ich funpage Pozytywna Dyscyplina. Posłuchajcie ich live`ów. Oczywiście, jeśli macie dzieci, to zrozumiecie, w czym rzecz. Jeśli jeszcze ich nie posiadacie, to rozwieją się pewne błędne wyobrażenia na ten temat. Zapraszam do odwiedzenia obu pań.

Jeśli chodzi o programistyczne aplikacje i kursy ….to o tym napiszę w poście p.t. „Raport 4(?)” Bo jest tego troszeczkę więcej.

I przechodzimy do webinarów. W sumie to dwa z nich zapadły mi dosyć bardzo w pamięci. Jedna NOWA osóbka i jeden stary wyjadacz. Ha! Zestawienie niezłe.

Dorota Filipiuk. – jej kanał na YT. O czym dziewczyna gada? O tym, jak się uczyć na przykład. Odsyłam Was do jej filmików oraz do jej strony o tu. Rozwój osobisty to jej konik. Ja byłam na webinarze o tym, jak więcej zapamiętywać z czytanego tekstu. Dla chętnych przygotowałam wizualną notatkę z tego webinaru – do ściągnięcia o tu:

[icon icon=icon-download-alt size=14px color=#000 ].

Jason Hunt alias Tomek Tomczyk alias Kominek –  jego strona o tu – jakby ktoś tego pana nie znał (w co wątpię, bo robi internety szmat czasu) Jego webinar p.t. „13 błędów, które popełniasz będąc blogerem”. Hmmm co mam powiedzieć, muszę trochę pozmieniać na blogu. Otwarłam oczy na kilka spraw i trzeba działać, a nie być „biernym kołkiem”. Tyle na temat….

Sporo się działo rozwojowego, prawda?

Zachęcam Was do odwiedzenia przytoczonych miejsc w sieci…

Artykuł Bierny kołek pochodzi z serwisu To co najważniejsze.