1. Chwytam każdą chwilę

Nasza codzienność owocuje w ciągłe powtarzanie czynności. Ciągłe ogarnianie domu za maluchami. Przygotowywanie posiłków. Zaprowadzanie do przedszkola, na terapię. I wiele, wiele innych nudnych, powtarzalnych rzeczy.
Aby nie zgnuśnieć, trzeba między te czynności wplatać coś ciekawego. Zastanawiasz się jak to zrobić, a to wbrew pozorom całkiem proste.
Poza tym zrobienie czegośkolwiek przez powiedzmy 5,10 czy 15 minut jest dużo lepsze niż niezrobienie tego w ogóle.

Jest kilka zasad, jakich się trzymam na co dzień.

• Grupuj. Wszystkie podobne zadania rób hurtem. Przebolejesz raz i masz spokój (na jakieś 3-4 godziny) ;
• Przeplataj. Między nudne, prozaiczne czynności, jak odkurzanie, czy gotowanie, wplataj takie, które bardziej Cię zajmuje. U mnie dosyć często jest otwarty laptop cały dzień (super wytrzymała bateria ). Kiedy tylko nadarza się okazja: piszę po kawałku posty na bloga, oglądam kursy lub wykonuje każde inne zadanie związane z blogowaniem i bytem online. Jedynie kodowanie stron w ciągu dnia nie bardzo mi wychodzi. Tu potrzebuję dużo więcej skupienia i więcej czasu.
• Odpuszczaj. Nie udało się coś zrealizować, co zaplanowałaś? No, cóż bywa, powiedz sobie „trudno” i postaraj się następnego dnia nadrobić. Czasem warto zastanowić się, czy naprawdę świat się zawali, jeśli nie zrobisz prania teraz. Nie sądzę, aby zabrakło nam czystej bielizny. Niestety większość z nas ma nadmiar ciuchów…
• 3 priorytety dziennie. Zaplanuj trzy najważniejsze rzeczy w ciągu dnia. Wykonując zwłaszcza te zadania, unikniesz wyrzutów sumienia. Jak wybierać te najważniejsze rzeczy? Wystarczy pomyśleć o ich konsekwencjach. Trenuję codziennie prócz niedzieli. Dlaczego? Jeśli bym odpuściła dzień lub dwa, łatwo mogę przewidzieć, że nie umiałabym się zmobilizować do ćwiczeń. Przerwa źle na mnie wpływa po prostu. Długofalowym skutkiem niećwiczenia byłoby pogorszenie się mojego zdrowia (nie wspominając już o ryzyku zwiększania się wagi mojego ciała).
• Uśmiechnij się. Pozytywne nastawienie załatwią większą część roboty. Kiedy czujesz, że zaraz wybuchniesz, że przepełnia Cię złość, bezsilność i inne niemiłe uczucia, uśmiechnij się. Zawsze możesz to zrobić do lustra. Za pierwszym razem uśmiech będzie mocno sztuczny, ale za każdym kolejnym razem … Myjesz gary lub przebierasz młodego, uśmiechnij się do siebie.
• Planowanie i przewidywanie. To, co na papierze to z głowy. Wiedząc, ile czasu nam co zajmie, możemy przewidywać pewne rzeczy. Zakupy się nie przedłużą i młody, który miał mieć drzemkę od 30 minut nie zrobi nam „cyrku” przy kasie w sklepie. Nie eksponując problematycznych rzeczy (patrz: chowając przed wzrokiem dziecka ) unikamy wrzasków i płaczów pod tytułem: „bo ja chcę!”. Drobne lub niebezpieczne rzeczy (np.noże!) trzymamy poza zasięgiem maluchów. Redukujemy własny stres i paniczne scysje, gdy młody chce się bawić nożyczkami lub (Rany bosz!) naszymi bransoletkami z Pandory.

2. Nie zapominam o sobie

Kojarzycie powiedzenie: „Z pustego to i Salomon nie naleje”? Aby mieć chęci cokolwiek zadziałać trzeba mieć na to siłę. Dlatego nigdy przenigdy nie realizuj niczego kosztem własnego snu i odpoczynku.

Oderwanie się od codzienności nawet na 5 minut dużo robi. Może to enigmatycznie zabrzmi, ale nawet stanie w oknie i wpatrywanie się przez moment w niebo może nam się pomóc rozluźnić. Co można jeszcze robić na co dzień? Mam kilka swoich typów, może któryś Cię zainspiruje.

• Czytam. Książki są ze mną wszędzie i zawsze. Pod ręką mam czytnik ebooków, a książki biblioteczne czekają w konkretnym miejscu na szafce. Czytam wszędzie: w poczekalni u lekarza, kiedy maluchy się bawią, przed snem i kiedy karmię piersią. Każda możliwa chwila jest dobra. A kiedy książka siedzi mi w głowie, to nawet nie nie obejrzę, jak ją pochłaniam.
• Kawusia musi być! Oczywiście nic nie stoi na drodze, aby to była jakaś zielona herbata, rooibos lub inny dowolny napój (prócz alkoholu – opieka nad dziećmi wyklucza całkowicie alkohol). Ola Budzyńska nie raz wspominała, jak uczyła swoje dzieci, że teraz ma przerwę na kawę. Tu chodzi właśnie o tę mityczną przerwę, odskocznię od tego, co jest, chwila na zebranie myśli, zrelaksowanie się.
• Regularny sen. Nigdy, przenigdy nie rezygnujemy ze snu. Zaraz zaleje mnie morze westchnień, że ale przecież karmiące mamy… ja też jeszcze karmię w nocy. Tak, młody ma 1,5 roku (przeszło, ale nie będę Wam pisać, że dokładnie 21 miesięcy, bo ludziom „bezdzietny” nic, ale to nic nie mówi) i nadal w nocy raz czy dwa razy ciągnie pierś. Zdarzają się katary i inne choroby, a wtedy tylko ręce mamy dają radę. Nie śpię czasami pół nocy. Ale to są sporadyczne przypadki. Zwykle mamy rytuał wieczorny. Jemy kolację, myjemy się, idziemy do łóżka i czytamy książeczkę. Oczywiście nigdy nie jest to co do minuty o określonej godzinie! Nie musimy się trzymać sztywnych ram, wystarczy, jak mniej więcej około 6 lub 7 wieczorem zaczniemy pomalutku przygotowania do rytuału. To my jesteśmy rodzicami i to my organizujemy czas dzieciom. One same mogą co najwyżej paść do snu o zbyt późnej godzinie, nieumyte i w codziennych ciuchach. My też musimy kłaść się spać o mniej więcej regularnych porach, nawet jeśli później będziemy się co chwila przebudzać.
• Muzyka. Bez niej chyba nie wyobrażam sobie dnia. Spotify leci ciągle, bo laptop praktycznie działa cały dzień. Kiedyś słuchałam radia, ale te ciągłe reklamy absolutnie wprawiały mnie w rozdrażnienie. Swego czasu moją ulubioną stacją było Polskie Radio Katowice.
• Spacer. Ludzie bardzo nie doceniają chwil, kiedy mogą spacerować. Iść bez celu i powolutku chłonąc otoczenie. Przytulaliście się kiedyś do drzew? Spróbujcie, podobno brzozy i dęby są najodpowiedniejsze. Ta pierwsza podobno może nam pomóc w przezwyciężeniu przeziębienia. A dąb? Już sama symbolika dużo mówi: siła i spokój. Działa antystresowo, poprawia funkcjonowanie mózgu. Ha! Teraz sobie myślicie, że to jakieś gusła. Można wierzyć lub nie. Sama te informacje znalazłam w necie pod hasłem „dendroterapia”. I lubię się oprzeć na chwilę o drzewo i podumać. Czy mam z tego jakieś korzyści? Pewnie. Relaksuję się.

Wieczorem następuje chwila na pomyślenie, co takiego zrobiłyśmy przez cały dzień. I jeśli nie mamy tego zapisanego, wydaje się nam, że WIELKIE NIC. Tak działa nasz głupi mózg. Dlatego notuj sobie, co zamierasz zrobić danego dnia i później odhaczaj. Po takie rewizji dnia poczujesz, że jednak był to owocny czas.

Artykuł Owocne chwile pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Z Afryki rozeszliśmy się niemal na wszystkie kontynenty. Ciągle chodziliśmy, polegaliśmy przede wszystkim na sile i  wytrzymałości naszych nóg.

Gdzie nogi poniosą.

O spacerowaniu pisałam już kiedyś. Lubię spacerować i jest to mój pierwszy wybór, jeśli gdzieś muszę się pojawić. Wszelkie przemieszczanie się po mieście uważam za dodatkowy trening angażujący chyba wszystkie mięśnie ciała. 

Gdyby nie ograniczał mnie niekiedy czas, to praktycznie wszędzie chodziłabym pieszo. Czasami niektórzy pytali się, jak mogę gdzieś (dla nich) daleko iść. Dla mnie to było określenie przedziałów czasu. 

O co chodzi? Ustawiam sobie w głowie jakieś tempo i z zegarkiem w ręku jestem w stanie określić, gdzie się znajdę za jakieś 10 czy 20 minut. Szczerze? Do 30 minut w jedną stronę uważam, że miejsce jest dosyć blisko i spokojnie można się tam przejść.

Bez konieczności korzystania komunikacji miejskiej czy taksówki można się obejść. Trzeba tylko zaplanować sobie czas na dojście. Odpowiednio długi czas. 

Nastaw myślenie

Ileż to razy słyszałam, że nie ma się czasu na spacer. Jest to co najmniej trochę dziwne, bo każde 5 czy 10 minut dziennie to dobry początek. Jedynie to o czym trzeba pamiętać to, aby zawsze zadać sobie pytanie, czy mogę wybrać coś innego niż autobus, tramwaj czy auto.

Każda okazja jest na wagę złota. Kiedyś założyłam sobie takie własne, prywatne wyzwanie związane ze spacerem. Jeszcze nim dzieci pojawiły się w moim życiu. 
Liczyłam kroki. Wtedy chyba jeszcze nie było krokomierzy na komórki, hmmm chyba nawet nie miałam komórki …. Każde wyjście było sponsorowane przez spacer. Wybierałam po pracy kierunek – jak najdalsza dzielnica od domu. I w drogę. Wystarczy mieć wygodne buty. Nic poza tym nie potrzebujemy.  

Każdy metr, który przejdziesz, jest cenny. Zamień autobus na chodzenie.

Domowe ruszanie

Ja wiem, że czasem pogoda nie nastraja do wyjścia z domu, a co dopiero do spacerowania. Niestety z nastaniem tej brzydkiej jesieni i zimy codziennością będzie smog i inne niedogodności. Szczęśliwcy mieszkają na wsi bądź blisko jakiejś większej zieleni typu las.

Czy można wybrać zamiast tego treningi na YouTube? A jeśli tak to, co wybrać?
Moje zdanie jest takie, że wszelki ruch jest dobry. Jak już wiele razy wspominałam, ja sama trenuję (jak to poważnie brzmi!) Z Kasią Grządką z blogu Trening na Bosaka, w jej Wirtualnym Studiu. To mi pasuje, bo Kasia stawia na funkcjonalność ruchu. Tu nie ma mowy o jakimś gubieniu kilogramów (to dzieje się mimochodem), czy robieniu „rzeźby”, „masy” czy czegoś jeszcze innego. 
Każdy powinien wybrać to, co mu będzie najbardziej odpowiadać. Jeśli lubisz energiczne ćwiczenia, to Ewka Chodakowska jest dla Ciebie. Również ona ma swój kanał na YouTube.
Jeśli ktoś cierpi, tak jak ja na niedoczynność tarczycy to ponoć lepsze są spokojniejsze ruchy typu joga czy, pilates.
Kogo wybrać? Rekomenduję kanał Gosi Mostowskiej.

Jest jeszcze Ola Żelazko. Również ona skupia się na jodzie i pilatesie. Zajrzyjcie na jej kanał.

Chodzenie ma znaczenie

Jakiś czas temu wspominałam o wyzwaniu październikowym, który znajdziecie na Trening na bosaka. Kasia Grządka motywuje do chodzenia. Jej hasło to #chodzeniemaznaczenie, oznacz tym tagiem post na Social Mediach, a z pewnością Kasia wyśle Ci lajka lub serduszko.

W czasie spacerów ważne jest, aby nie machać bez większej refleksji rękami i człapać stopami. Skupienie na ruchu, mięśniach i oddechu uczy nas własnego ciała. Jak reaguje, gdzie i kiedy się spina, a kiedy jest rozluźnione. Co nam daje taka nauka własnego ciała? Większą świadomość ruchu, większą elastyczność, likwidację bólu. A przede wszystkim dobry humor. Ruch poprawia nam samopoczucie, więc zawsze, gdy mamy spadek formy, zanim sięgniemy po jakieś sztuczne dopalacze (dopuszczalne są: kawa i czekolada hahaha!), wyjdźmy na krótki spacer. Jest też alternatywa – otwórz okno, stań pewnie na nogach i zrób parę wymachów ramion, głęboko oddychając. Naucz się sekwencji jogi „Powitanie słońca”. Też bardzo dobrze dotlenia i pomaga się skupić.

Najważniejsze: działaj, ruszaj się, nie siedź na tyłku i nie smuć. 

Artykuł Życie w ruchu pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Ale nie ważne, bo jest to przyjęte przez ogół. Ważne dla nas.

Dziś miałam do załatwienia parę spraw.  Wszystkie ważne, ale żadne nie było pilne. Do końca dnia jeszcze szmat czasu. Od ran bieganie…. najpierw przedszkole i lekarz. Odhaczone. Maleństwo zasnęło i co się okazało? Że mamy czas na długi spacer. Miałam po przyjściu do domu jeszcze poćwiczyć na macie (akcja: „21 dni na macie”), porobić trochę kursu programowania, napisać dla Was post i przygotować obiad. Ale zostaliśmy w parku.

Lubię tę porę roku, która nie jest już latem, ale jesienią też jeszcze nie jest. To przejście ma coś w sobie ze wyczuwalnej na każdym kroku kruchej równowagi – taki constans.
Wyszliśmy dziś od neurologa i maleństwo zasnęło. Szybie zakupy, W pewnym momencie zatrzymałam się. Gdzie tak gnamy? Przecież poza umówioną wizytą, która się odbyła, resztę zadań na dziś mogę zrobić, zdecydowanie nie śpiesząc się. Bo nie ma po co. Żaden termin nie goni.
Zwolniłam krok. Skierowałam się do parku. Już pierwsze chwile dały mi odczuć, jak bardzo nakręcona i napięta byłam.
Szum fontann, słońce prześwitujące przez poruszające się liście drzew. Widzicie to? Słoneczne plamy na trawnikach, daleki głos kaczek na stawie. Wdech ….. i ….. wydech. Ramiona same zaczynają się opuszczać, spięcie odczuwalne od rana, gdzieś już minęło. Korony drzew tworzą nad głową sufit katedry. Kiedy ostatnio patrzyliście do góry?
Ludzie w tym biegu patrzą tylko pod nogi. Zauważyliście? Nie wolno im się rozglądać na boki ani spojrzeć do góry. Bo to rozproszyłoby ich.
Lekki wiatr porusza gałęziami. Na kasztanowcach pojawiły się ich owoce. Już niedługo na całej alejce będą poniewierać się kasztany. Nieodłączny znak przemijania. Lubię, jak w takt niesłyszalnej dla nas muzyki natura przeobraża się ciągle i ciągle.
Maleństwo śpi. Wiadomo, najlepiej się śpi pośród natury. Odgłosów ptaków i ocierających się o siebie konarów. Jednym z najlepszych miejsc blisko naszego domu to park. Spędzamy w nim mnóstwo czasu. To jedyne miejsce, w którym nie słyszymy przejeżdżających samochodów, wszelkie wydzieliny z kamienic tam nie docierają i można spacerować bez końca.

Już niedługo nastanie polska złota jesień. Oby była łaskawa. Piękna. Trzeba się cieszyć tym, co jest teraz.

A inne obowiązki? To nie zające, aby nam uciekały. Już prawie wszystkie nadgonione. A ja dotleniona i zrelaksowana.

Artykuł Lubię ten czas… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Dlaczego nadal spaceruję? Jest kilka powodów.

Pomimo panującego smogu, który nas dopadł, nie zrezygnuję nigdy ze spacerów. Jest to jedna z moich ulubionych aktywności fizycznych. Od kiedy pamiętam – wędrowałam.

Co nam daje spacerowanie? Dużo więcej niż każdemu się wydaje. Poza dotlenieniem (zwłaszcza w parkach lub lasach) głowy, wpływa na naszą kondycję. Gdziekolwiek musiałam się udać, wybierałam się tam na piechotę. Całe moje miastko przeszłam.

Czyszczenie umysłu to pochodna spaceru. Kiedy idziesz, Twoje myśli wędrują swobodnie. Zdarza mi się czasami nie zauważyć znajomych na mieście – to przez zamyślenie i wtopienie się w swoje myśli. Taki detoks przydaje się, zwłaszcza gdy coś nas gnębi albo szukamy rozwiązania jakiegoś problemu. Wtedy umysł działa nie zależnie, nie ograniczamy go. Wiele moich „szalonych” pomysłów powstało właśnie podczas spacerów.

Zdarza mi się udać na spacer do naszego miejskiego lasku. Znajduje się na obrzeżach i zawiera w sobie obszar chroniony. Jest w nim ciut czyściej niż w innych częściach miasta. Poza tym jest takie mini zoo, za którym przepada młody. Dla mnie najważniejsze są wrażenia bardziej estetyczne. Zieleń uspokaja i wpływa na mnie twórczo.
Pan Mąż śmieje się ze mnie, gdy jedziemy do Obory (tak się nazywa ten lasek). Dlaczego? Bo zawsze mam przy sobie notes i coś w nim zapisuję. Ta cisza pozwala na zwolnienie tempa życia. I nastraja do kreatywnych przemyśleń.

Detoks i wyciszenie to skutki dobrego spaceru. Chodzenie nigdy dla mnie nie oznaczało udręki, wręcz przeciwnie.

Raz, kiedy byliśmy z Panem Mężem w Świnoujściu na urlopie, przeszliśmy kawał drogi, plażą. Było bajecznie i absolutnie nie czuliśmy tych kilometrów w nogach. A przyroda kompensuje wszelkie niedogodności. Innym razem, gdy odwiedziliśmy Władysławowo, zaliczyliśmy spory kawałek, jednakże rowerem, do samego Helu. To druga aktywność, którą uwielbiam.

Z racji ciąży pozostaje mi spacerowanie. A jedynym celem obecnie jest tylko mój park. Zbyt dużo smogu i zanieczyszczeń, lecz to są uroki mieszkania w centrum.

Spacerujcie, w odpowiednich warunkach, bo to dobrze wpływa na ciało i umysł. I nie męczy zbytnio.

Artykuł Dlaczego lubię spacerować? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Jeszcze raz rzuciła okiem na zegar ścienny. To już prawie siódma – musi koniecznie wyjść, aby zdążyć na czas. Ubrała żakiet, zarzuciła torebkę na ramię i wzuła baleriny. „Jeszcze tylko spojrzę ” – pomyślała. Uchyliła ostrożnie drzwi do pokoju, w którym spali. Jej dwóch ukochanych facetów. Jeden spał na małym łóżeczku przystawionym do ich łóżka, a drugi…no cóż … miał już dużo miejsca, więc wykorzystał to – rozkładając się niemal na całej powierzchni.

Maleństwo rozkosznie splotło rączki niczym odpoczywający piesek. Wzdycha przez sen – czyżby czuł, że matka mu się przygląda? A ona powstrzymuje się by podejść i jeszcze raz ucałować śpiącą główkę, pogłaskać ją. Mogłoby to się skończyć przebudzeniem maleństwa, a to by oznaczało bardzo trudne wyjście z domu.

Cichutko wycofuje się na korytarz. Zatrzymuje się spojrzeniem w lustrze i myśli sobie – „Kurcze, nie jest jeszcze aż tak źle..”. Wychodzi. Zamyka za sobą drzwi i przekręca kluczem w dwóch zamkach.

Od kiedy okradziona sąsiadów z parteru, prawie wszyscy założyli u siebie drugi zamek – aby nie kusić losu. Dla wszystkich ten rabunek był szokiem. Sądzili, że jeśli jest domofon to nie ma opcji, żeby ktoś obcy wszedł do ich klatki. Oj, jak bardzo się mylili. Sami często wpuszczają obcych – a to ulotki, gazetki bądź wolontariusze zbierający na rzecz „…” ( bliżej nieokreślony cel ).

Zbiega po schodach. Raz, dwa, raz, dwa,… taki trening na rozruszanie. Trzasnęły drzwi od klatki. Już czuć na dworze ciepłe powietrze choć to dopiero ranek. Udaje się znaną sobie trasą, ciągle tą samą – gdy brak czasu zawsze wybiera ten mega skrót. Mija czerwony blok i kieruje się do parku. Lubi tędy chodzić, bo może przez chwilę poobserwować ptaki i drzewa, które mija.
Jest wiosna, więc i gdy ptaków rozgorzały na całego.Mija amfiteatr mając po prawej sztuczne jeziorko. Masa kaczek – krzyżówek już tak wcześnie ma zajęcie. Kaczory adorują swoje wybranki, a one… no cóż… wolą sennie popływać.
Kiedyś tutaj były również łabędzie – niestety ostatnie trzy lata już nie zawitały do tego parku.

Idzie ścieżką wśród drzew, wśród trelów porannych ptaków – kosy mają używanie, ale i rudziki odzywają się co jakiś czas.Hortensje odrastają po przezimowaniu – już nie długo będą cieszyć oczy spacerowiczów kolorami – od jasnego różu po ciemny fiolet.

Wychodzi z parku, mija stary szpital. Jak co dzień wypatruje kotów. To już będzie chyba sześćdziesiąte pokolenie szpitalnych kotów. Gdy przenosili się do nowego budynku – koty zostały. Poradziły sobie przy małej pomocy ludzi. Zbudowali im kocie domki i co jakiś czas ktoś podrzuci jakąś karmę dla nich. Są to kotki dobrze odżywione.

Dlaczego ich wypatruje? Bo lubi myśleć, że przynoszą szczęście i w pracy dzięki temu nie spotka ją nic przykrego. Na ogół się sprawdza.

Przechodzi przez skrzyżowanie, mija podstawówkę – może kiedyś będzie chodził do niej jej synek?, mija Krwiodawstwo . Jeszcze tylko bank i skarbówka. Przechodzi na drugą stronę. Już nie daleko. Spogląda na zegarek – zdąży.

Mija plac cały usiany już o tak wczesnej porze zaparkowanymi samochodami. Ale skręca. Woli przejść się między blokami, gdzie nie ma żywego ducha. Mija następnie kamienice i już jest.
Nowoczesny budynek wyrasta jakoś tak bez sensu wśród kamienic. Jego widok potęguje pośpiech – nie potrzeby zato chyba bardziej tak podświadomy.

Czas zacząć kolejny dzień pracy.

Artykuł Narrator-rano pochodzi z serwisu To co najważniejsze.