nieszczęsne promocje

Mam dużo zakupionych ebooków. W sumie nawet nie liczyłam ich. Na moje nieszczęście jestem zapisana do trzech księgarni ebooków, a na nich co chwilę pojawia się jakaś okazyjna wyprzedaż czy promocja. Obecnie kontroluję odruch, aby coś kupić „bo to przecież tylko 12 złotych”.

Nie było łatwo ograniczyć się do tego, co się ma. Co chwilę wydawane są nowe pozycje i … ehh… oczy by chciały, serce się rwie, ALE! Rozum (na całe szczęście) mówi obecnie: „STOP”.

Pamiętam jakieś wakacje. Miałam ze sobą tylko komórkę (oczywiście i czytnik). Leniwy dzień i błogie, zasłużone leniuchowanie. Wpadłam na pomysł pobuszowania trochę w necie. Całe szczęście zasięg i internet rwał się co chwilę. Ale udało mi się zalogować do Woblinka Klikam i klikam. A to, co znajdę do wrzucam do koszyka. A wiesz, na tym sklepie, z każdego zamówienia wraca do Ciebie 10 złotych. Takie kody rabatowe – Bumerang. Bardzo, ale to bardzo zachęca do zakupów. A książek, które by człowiek chciał jest ogrom.

Ale co się finalnie stało, kiedy oprzytomniałam? Urwał się zasięg w komórce! W sumie dobrze, bo w koszyku było już dobrze ponad 70 złotych
Od tego czasu, powiedziałam sobie, dość. Na początku był limit jednego ebooka na miesiąc. Obecnie już jest to jeden na 6 miesięcy i musi to być naprawdę, naprawdę taki „pożądany”, że myślę o nim ciągle.

Drugą księgarnią, którą często oblegam to Ebookpoint. Jest związana z Helionem, a co oznacza dużo książek o programowaniu i biznesowych.

Wszystkie zakupione książki wrzucam w „chmurę” na Google Desk.

porządki

Niedawno stwierdziłam, że czas na zrobienie porządków z danymi. Człowiek zapisuje wszystko to, co wydaje mu się potrzebne lub to, co WYDAJE mu się potrzebne.
Z ebookami zawsze miałam zgrzyt. Pomimo iż były one zapisane na moim koncie w danym sklepie, to jakoś pewniej się czułam, gdy były tak na serio MOJE, na mojej powierzchni.

Problem z tym, że danych przybierało i przybierało. Miałam Dyski już na dwa emaile i jeszcze Dropbox i jeszcze OneDrive …. No i jeszcze na czytniku sporo.

Taaa…. trochę poszalałam. Dlatego powzięłam „męsko-damską” decyzję: eliminacja niepotrzebnego. Selekcja i kasowanie wszystkiego, co nie jest istotne (i nie jest zapisane w innych miejscach).
Bardzo ciężka sprawa, zwłaszcza emocjonalnie. Prawie tak trudna, jak rozstawałam się z papierowymi książkami i sprzedawałam przez Skupszop. Zarobiłam na tym sporo, bo chyba ponad 400 złotych.
Ale emocjonalnie była to ciężka przeprawa. Każda książka do mnie „krzyczała” Dałam radę i już na pułkach jest luźniej. Przygotowuję się do drugiej tury selekcji papierowych książek.

„Potęga Kiedy„

Przy porządkach na czytniku znalazłam ebooka Michaela Breusa „Potęga Kiedy„ .
Można się ze mnie śmiać, ale kiedy przeglądałam tę pozycję to, w sumie zaczęłam czytać i … moje porządki trochę utknęły. Książka uświadomiła mi bardzo dużo rzeczy. Między innymi to dlaczego ok. 15-16 jestem już bez energii i w sumie mogłabym strzelić sobie drzemkę.

Wiedzę z tej książki można wykorzysta na bardzo wielu płaszczyznach: od rodzicielstwa do zarządzania samym sobą.

Okazało się, że jestem LWEM ( a raczej LWICĄ), ale nie takim salonowym, raczej pod względem energetycznym i zapotrzebowania na sen.
Pewnie teraz już widzisz przed oczami sawannę i odpoczywające lwy w cieniu akacji … hahaha…

Mniej więcej tak to wygląda. Wstaję, raczej budzę się sama bardzo wcześnie, bo już od 5:30 do 6:00. I co może innych wprawiać w osłupienie, nie czuję senności i potrzeby rozruszania się. Budzę się i wstaję z łóżka. Działam w pełni świadomie. W odróżnieniu od Pana Męża, do którego nie warto nic mówić (Poza „Dzień dobry Kochanie” i buziak) zaraz po tym, jak wstanie. Jest nieprzytomny jeszcze przez jakieś 30 minut.

Najlepiej pracuje mi się właśnie rano. Do godziny 10 mam już większość rzeczy priorytetowych skończonych lub przy końcówce. Później następuje okres, gdzie nie potrzebuję „myśleć”, działam na autopilocie. Gotowanie obiadu, ogarnianie mieszkania. To nie wymaga podejmowania jakichś ciężkich decyzji (co jemy mamy zaplanowane wcześniej i kupione pod to produkty).

Tak jak wspomniałam zniżkę energii mam po południu. To czas, kiedy mogę wyjść na spacer, by powolutku noga za nogą wlec się po parku. To też najgorszy czas dla mnie, aby skupiać się i rejestrować na przykład co się do mnie mówi. Kiedy już muszę być na jakimś spotkaniu o tym czasie, wszystko notuję. Rano następnego dnia ogarnę, co się do mnie mówiło i co się ode mnie wymaga.

Wieczór to już dla mnie totalne lenistwo i niebezpieczny czas. Mam wtedy najmniej cierpliwości. Jestem już zmęczona i senna. Wymaganie ode mnie jakichkolwiek działań to tortura.

Ale można temu zaradzić, wprowadzając kilka poprawek w ciągu dnia. O tym właśnie Breus pisze. „Myki” jak wykorzystać i (lub) ustawić swój poziom energii w ciągu dnia, aby starczyło jej na … wieczorne gry w planszówki, jak mawia Ola Budzyńska .

Jeśli chcecie wiedzieć, kiedy najlepiej rozmawiać ze swoim dzieckiem to również ta książka odpowie na to pytanie.

Kiedy najlepiej uprawiać jakikolwiek sport? Jaki chcesz osiągnąć rezultat? Czy schudnąć, czy poprawić wyniki? To wszystko jest właśnie tam!

Naprawdę pluję sobie w brodę, że na tak długo zapomniałam o tym ebooku. Ile niepotrzebnych konfliktów można byłoby zaradzić dzięki wiedzy z niego zdobytej!

Jeśli jeszcze nie zauważyłaś to tak, bardzo polecam przeczytać tę pozycję. Serio, serio.

I miało być krótko, bo wakacje. A jak zawsze się rozpisałam….
No, nic. Zaczytanych wakacji!

• „Chmura wstydu” – podobnie jak „stosik wstydu” lub „półka wstydu”, to miejsce, przestrzeń, w której składamy, kumulujemy, zbieramy wszystkie pozycje, które zakupiliśmy i … jeszcze nie przeczytaliśmy. Czekają, aż je zauważymy i przeczytamy. Napawają nas poczuciem wstydu, bo dokupujemy kolejne, gdy tych posiadanych jeszcze „nie spożyliśmy”.
  Sposób na poradzenie sobie z tym problemem:
  1. zaprzestanie czasowe lub całkowite nabywania nowych pozycji.
  2.zaczęcie czytania tych pozycji od najstarszych, lub od najcieńszych lub od najbardziej interesującego temat … Obojętne, jaki system wybierzesz.
  
  Zacznij je czytać od razu!

Artykuł Chmura wstydu pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Przyznaję się bez bicia. Zmieniłam podejście, opracowałam sobie nowy tryb nauki. Zapisuję w zeszycie swoje aktywności. Kiedy i co robiłam. Ale od początku…

Avocode na razie porzuciłam. Tak, na razie. Dlaczego? Stwierdziłam, że mam sporo braków w podstawowych wiadomościach. Zbytnio się później miotam. Muszę usystematyzować informacje podstawowe, ugruntować je. Wróciłam do HTML5 oraz CSS3.
Kursy na FreeCodeCamp.org szły mi w miarę dobrze. Zrobiłam podstawy html, css oraz „liznęłam” jQuery. Teraz zmienili trochę stronę i praktycznie wszystkie projekty i certyfikaty wskakują do portfolio. Całkiem zgrabnie… Przeprosiłam się z kontem na CodePen. Bardzo przyjemny edytor kodu. To w nim zrobiłam jeden większy projekt i na drugim stanęłam, bo … nie wiedziałam jak się za niego zabrać. Więc co?
Wiecie, że taka jest zasada? Jak czegoś nie wiesz, to zaczynasz szukać w necie. Serio, tak robią nawet wieloletni programiści.
Najpierw przejrzałam YouTube w poszukiwaniu czegoś na temat Bootstrapa 4 (dla mniej zorientowanych – to taki „pomocnik” do kodowania stron. Wiele rzeczy nie trzeba klepać „z palca”; podpina się właściwe pliki i działa!).
Ale, ale… moja galopująca i postępująca skleroza wprowadziła jak zwykle zamęt. Przypomniało mi się, że kiedyś dorwałam za darmo kurs na udemy.com kurs właśnie o Bootstrap. Ogólnie są tam płatne kursy, ale czasem można trafić na kody promocyjne i łapać kursy za darmo.

Przeprosiłam się z drugim edytorem kodu działającym lokalnie na moim kompie. O kim mowa? O Brackets. To jeden z wielu polecanych edytorów. Można by wyliczać ich setki… Dlaczego go wybrałam? Sorry, ale obrażę teraz inteligencję wielu osób – bo mi się spodobał wizualnie. A potem odkryłam wtyczkę do niego Emmet (wtyczka jest nie tylko do Bracketa, ale do innych również … spokojnie).

Co było dalej? Zabawa z kursem na udemy.com. Instalowałam lokalnie Bootstrap4. I kolejny przerywnik był taki, że na kursie jest pokazana wersja wcześniejsza …ech….ale nie poddajemy się. Czytam więcej dokumentacji Bootstrapa i łapię więcej informacji, bo muszę dostosować to, co widzę w kursie na to, co mam dostępne. I już!

Ale, żeby nie było, że wszystko idzie mi jak z płatka. Co zacznę, to super mi się rozwija, a wszelkie potknięcia i przeszkody po prostu przeskakuję i lecę dalej. Zaczynając drugi projekt, przypomniałam sobie o … GIT-cie.
I teraz zastanawiacie się: „Co to u licha ciężkiego jest?!?”. To program do kontroli wersji. „Hę?” – zapytacie.
Otóż pisząc jakiś kod, warto zapisywać co jakiś czas obecną kopię wersji (to taka kopia zapasowa programu, który piszecie). Po co się tak męczyć? Aby cała robota nie poszła na darmo, jeśli coś namieszacie totalnie na samym końcu i nie będziecie mogli wrócić się wstecz. Kopia zapasowa. Jest bardzo ważna.
Jest też coś takiego jak GITHUB. To kolejne miejsce w internecie do odwiedzenia. To taki zdalny GIT. Jeśli chcecie mieć dostęp zdalny do swoich projektów, to jest właściwe miejsce. Poza tym większość (jeśli nie wszyscy) rekruterzy w firmach IT zaglądają do kont kandydatów do pracy na githubie. Warto tam być.
A niewiele pamiętam o Gicie, więc to kolejna rzecz na mojej „tapecie” do ogarnięcia. Macie listę rzeczy do ogarnięcia? Ja sobie ją zrobiłam. Małymi kroczkami większość przyswoję sobie do poziomu, że będę się w tych rzeczach rozeznawać bez stresu (przynajmniej mam taką nadzieję).

W tak zwanym międzyczasie na telefonie zainstalowałam sobie dwie appki do nauki programowania.

• Grasshopper  – aplikacja do nauki JavaScript – podstawy podstaw, ale całkiem przyjemnie się to klikało;
• SoloLearn – aplikacja do nauki dużo więcej języków. Szczerze mówiąc, jest (dla mnie) mniej przyjemna. Klepię tam obecnie podstawy HTML i CSS. Zamiar mam jeszcze ogarnąć JavaScript. A później się pożegnamy… Jakoś mi nie spasowała.

I na koniec mój mały wyrzut sumienia. Pan Linux. Poza instalacją systemu na mojej starej toshibie nie ruszyłam go absolutnie. Wstyd!
Skupiłam się bardziej na kodowaniu niż na ogarnięciu nowego systemu. I tak pamiętam, że miałam napisać post o instalacji. Mam notatki, ale nie umie się za to zabrać. A słoneczna pogoda nie pomaga w tym.

Poza tym przeprosiłam się ze skupszop.pl. Jesteście ciekawi, ile książek już pożegnałam? Na Szopie poszło już 64 szt., a na SkupBook 42 szt. Już 106 książek zmieniło właściciela – zwróciło mi się ok. 418 zł. Całkiem ładnie mimo wszystko. Choć to oznacza, że średnio jedna książka wychodzi ok. 4 zł.

OK. Koniec raportu… działamy dalej…

Artykuł Raport 4 pochodzi z serwisu To co najważniejsze.