Dziś będzie krótko i na temat. Śnieg nastraja mnie refleksyjnie to i ten post taki będzie.

Minęła już połowa ciąży. Coraz częściej myślę, co będzie. I co wcale nie oczywiste, myślę, jak Adaś się znajdzie w nowej sytuacji. Nie chciałabym, aby poczuł się odstawiony na boczny tor, ale wiem, ile energii pochłania noworodek. Mam nadzieję, że ogarnę to wszystko w miarę sprawnie i nie poczuje się zbędny.

Od kilku dni… właściwie nie wiem co się z nim dzieje. Czy to jest jakieś działanie psychosomatyczne, czy jak?
Na wieczór lub w nocy ma podwyższoną temperaturę. Poza tym nic mu nie jest. Pytałam, czy boli uszko, gardełko czy brzuszek… Nic. Przytula się do mnie i tyle. Chce poczuć mnie, kiedy jeszcze jestem tylko dla niego? Tak to widzę. A on doskonale wie, że przejmuję się bardzo, kiedy on się nie czuje dobrze.

Chciałam dziś wyjść z nim na sanki… oby śnieg wytrzymał do popołudnia. Pójdziemy w trójkę. To ostatnie miesiące, kiedy jesteśmy tylko w trójkę. Chciałabym, aby zapamiętał te chwile.

Śnieg nadal pada za oknem. Świat wydaje się taki nieskalany, gdy znajduje się pod tą poduchą śnieżną.

Artykuł Śnieg pochodzi z serwisu To co najważniejsze.