Jak długo potrwa normalność? Tego nikt nie wie. Na razie cieszymy się, że jest. Z pewnością rodzice odczują najbardziej ten powrót do normy sprzed co-wirusa (jak mówi mój starszak). Ale wszyscy odczuwamy ulgę – to pewne.

Wracamy do normalności

To, co z tą normalnością? W moim przypadku to kwintesencja powtarzalnych rzeczy. Lubię mieć wszystko poukładane w ciągu dnia. Wtedy wiem, że o niczym nie zapomną.

Od marca było z tym bardzo różnie. Niestety taki chaos i niepewność złożyła się na opóźnienia, zapominanie oraz na spadek formy zdrowotnej i psychicznej. Myślisz, że przesadzam? Chciałabym, ale wyniki i informacje zwrotne nie kłamią.

Jeśli chodzi o pracę, to wiadomo: ciężko pracować z dziećmi. Trzeba ciągle być na „nasłuchu”. Mają prawo nam przerywać co chwilę, bo przecież, dlaczego nie?
Taka sytuacja owocowała w pomyłki, opóźnienia i potknięcia. Całe szczęście nie zaliczyłam jakiegoś bardzo wielkiego „nieszczęścia” z nieodwracalnymi skutkami. Wszystkie takie sytuacje nauczyły mnie dwóch rzeczy:

• aby siebie nie obwiniać, ale przeprosić osoby, które odczuły skutki mojego zaniedbania.
• aby zawsze naprawić „szkodę”. Jak najszybciej i jak najlepiej się da.

Lubie swoją rutynę w działaniu. Pozwala mi czuć się pewnie i bezpiecznie. Nic mnie bardzo nie zaskoczy, a to nie będzie też skutkowało większym stresem.

Pierwszy tydzień września to była próba. Mojej wytrzymałości na tłum, hałas i chaos. Naprawdę nie było mi łatwo, ale ciągle powtarzałam sobie w duchu, że to przejściowe. Musimy jedynie wskoczyć na odpowiednie tory i … będzie lepiej, spokojniej.

Rutyna rutynie nie równa

Po co nam rutyna? Najprościej pisząc, aby uporządkować nam życie i nie musieć się zastanawiać ciągle: „i co teraz do zrobienia?”.

U moich chłopaków od najwcześniejszych lat wdrażałam rutynę poranka i wieczoru. Dzięki temu synowie nie biegają do północy jak nakręceni. Może to brzmieć zabawnie dla kogoś, kto nie ma dzieci, ale dwa nakręcone stworki niedające odpocząć… to mały koszmarek. Można tak wytrzymać do tygodnia czasu, ale później organizm upomni się o swoje.
Dzieci powinny wiedzieć, że jak zaczynamy pewne czynności np. jedzenie kolacji, mycie i czytanie książeczki, to oznacza tylko jedno: czas już spać. I nie ma biegania i absolutnie oglądania bajek.

Wbrew pozorom dorośli też powinni trzymać się podobnej rutyny. Dlaczego? Lepszy sen! A ten ma przełożenie na nasze zdrowie, wydajność w pracy. BA! Nawet na kreatywność! Dbajmy o sen. Jak zabrać się do tego? Przede wszystkim zrezygnować z ekranów przed porą snu. Powtarza się to już od bardzo wielu lat, ale właśnie niebieskie światło najczęściej powoduje problemy z zasypianiem i jakością snu.

Mamy rutynę poranną i wieczorną. Te dwie są najważniejsze według mnie. Jedna przygotowuje na nowy dzień. A jak wiadomo nerwowy poranek może nam popsuć cały dzień! A druga rutyna pozwala nam się wyciszyć i przygotować na sen.

Nasza rutyna poranna

Czekałam na początek września jak na zbawienie. Wizja kilku spokojnych godzin, w ciągu których mogłabym się całkowicie zagłębić w pracy… Poczuć flow…. Tak bardzo mi tego już brakowało.

Poszli. Jeden do szkoły, a drugi do przedszkola. Co się zmieniło u nas? Nastąpiło przesunięcie godziny, o której zaczynam pracę na poważnie. Szkoła na 8:00, przedszkole również, a to oznacza, że do 8:30 nie usiądę do laptopa.

Pierwsza budzę się ja. Wstaję i idę do łazienki. Biorę tabletkę na tarczycę i robię śniadanie dla chłopaków.
Teraz następuje chwila dla mnie, kiedy jeszcze wszyscy śpią. Siadam na matę i medytuję. Następnie włączam którąś praktykę jogi i zbieram siły na nadchodzący dzień. Zazwyczaj korzystam z praktyk na YouTube Gosi Mostowskiej, drugiej Gosi – Kubus lub włączam platformę Portal Yogi (jest też dostępna na youtube ). Tak przygotowana …

… Idę obudzić moje małe „gady”. Starszak pędzi do łazienki i ubiera się (ubrania szykuje sobie sam we wieczór dnia poprzedniego). Młodszego ubieram ja, jeszcze sam nie ogarnia tego.

Idziemy do kuchni i chłopaki jedzą śniadanie. W tym samym czasie ja przygotowuję starszakowi drugie śniadanie. Kanapki, owoc i wodę (lub sok – w zależności, na co ma ochotę).
Później następuje mycie zębów, chowanie drugiego zadania i moje pytanie, czy starszak spakował wszystko, co potrzeba do szkoły. Wkładamy buty i wychodzimy z domu.

Najpierw odprowadzamy starszaka do szkoły, jeśli ma na 8:00. Później do przedszkola odstawiam małego – najpóźniej do 8:30 musi już być, bo … jest śniadanie. Spokojnie – mały w domu mało je śniadania, dlatego zawsze jeszcze ma miejsce na dodatkowe w przedszkolu .

Kiedy obaj się już znajdą w placówkach oświatowych, ja mam już spokojny czas. Wracam do domu, jem śniadanie i przygotowuję sobie pierwszą kawkę. I dopiero po śniadaniu odpalam laptop. I pracu, pracu, pracu….

Wieczorny luz

Na wieczór również mamy już ustaloną rutynę. Jest teraz mocno związana ze starszakiem. Przede wszystkim ma kilka spraw do załatwienia przed położeniem się do łóżka.

Sprawdza plecak do szkoły. Ja tylko stoję obok i patrzę. Ewentualnie podpowiadam, co powinien jeszcze spakować. Lekcje odrabia jakąś godzinę po przyjściu do domu ze szkoły, więc wieczorem nie ma już nerwów o zadania domowe.
Po spakowaniu plecaka – przygotowuje ubrania na następny dzień. Sam.

Kiedy to już zrobi, idziemy do kuchni przygotować kolację. Po jej zjedzeniu myjemy się. Później ma jeszcze chwilę na zabawę. Kiedy ogarnę mieszkanie – idę do chłopaków. Kładą się do łóżek i czytam im książeczkę.

Do godziny 21 – obaj już śpią i mogę spokojnie oddać się mojej rutynie wieczornej. Rozmowa z Panem Mężem, książka, muzyka lub medytacja. Tak się wyciszam po całym dniu.

Co będzie dalej?

Takie pytanie nasuwa się samo, zwłaszcza że ciągle nie możemy być pewni co z koronapandemią. Co byś wolała? Aby można było wrócić do tego, co było „przed”? Raczej nie jest to już możliwe. Żyjemy już w całkiem innym świecie. Maseczki na twarzach i dezynfekcje rąk na każdym kroku – to nasza codzienność. Czy tego chcemy, czy nie. Raczej musimy dostosować się do nowych warunków. Człowiek to wyjątkowo elastyczny gatunek. Na przestrzeni wieków tyle razy dostosowywał się, że i teraz nam się to uda.

Wypracuj sobie własną rutynę i trzymaj się jej. Ale pamiętaj, że nic nie jest dane na zawsze. Bądź elastyczna i dostosowuj się do warunków. Nie masz dzieciaków? Ale może masz psa lub starszych rodziców, którymi musisz się opiekować? Aby wszystko móc ogarnąć i w miarę sprawnie działać potrzebna jest rutyna. Dla mnie jest ona zbawieniem. Nie muszę co chwilę przypominać: „co teraz robimy?”. Chłopaki już wiedzą, a mój organizm też już wie.

Podziel się swoją rutyną poranka lub wieczoru w komentarzu. Czy jest jakiś szczególny element, który musi być zachowany, choćby się paliło, waliło? Co to takiego?

Artykuł Nowa rutyna. Co się zmieni u nas? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Myślimy, że czas wakacyjny i czas hmm… zwykły (?) nie mogą rządzić się tymi samymi prawami.
Wbrew powszechnej opinii ja doskonale uzupełniam oba te czasy jedną i tą samą rutyną. Tak poranną, jak i wieczorną. Po co? Odpowiedź jest prosta.

Ramy dnia.

Każdy rytuał nadaje ramy każdemu dniu. Nie są to sztywne ustalenia. Z dziećmi nie jest to możliwe. Nie ma takiej opcji.
Kiedy nie musimy zastanawiać się lub pamiętać o pewnych czynnościach nasz umysł pracuje sprawnie, a i samopoczucie mamy dużo lepsze. Jesteśmy spokojniejsi.
Dotyczy to zwłaszcza dzieci.

Po co właściwie ustawiać jakieś stałe zdarzenia w życiu, w swoim, jak i dzieci? Już słyszę głosy, że brak tu improwizacji i elastyczności. Bo takie zorganizowane życie jest … nudne(?).

Skądże! Wcale nie uważam, że nasze życie to nudziarstwo. Mamy wiele ciekawych rzeczy do robienia, słuchania, czy zobaczenia, zwłaszcza razem. Jak znajdujemy na to wszystko czas? Mamy zaplanowane stałe zdarzenia i nie musimy się nad nimi zastanawiać codziennie. One są i już.

Kiedy mamy jakieś przewidywalne punkty w czasie, łatwiej jest nam wygospodarować czas na swobodne spędzanie czasu.

Ranek.

Moja rutyna ranna jest powiązana z rutyną moich „gadków”.

Co rano wstaję, odwiedzam łazienkę, przechodzę do kuchni, łykam tabletkę z hormonem i rozkładam matę. Od początku wakacji wyrabiam sobie nawyk do porannej medytacji i jogi. Nie są to jakieś długotrwałe praktyki. Wystarcz po 10 minut na każde z nich, aby pozytywnie patrzeć na dzień rozwijający się przed nami.

Po takiej praktyce mam więcej spokoju w sobie i nie reaguję już tak impulsywnie na zachowanie synków, które może mnie zdenerwować. Przyczyną tego, że się denerwuję, nie jest samo ich zachowanie, ale to JAK JA je odbieram.
Długo trwało, zanim pojęłam te prostą prawdę. Wszystko zależy, jak my interpretujemy zachowania, słowa innych. To nie oni osobiście są odpowiedzialni za to JAK MY się czujemy.

Takie małe oświecenie doznałam dzięki medytacji i jodze.

Później przychodzi czas na chłopców. Zazwyczaj już się obudzą. Zważywszy na to, że moja pobudka jest ok. 6, to chłopcy na nagach są już ok. 7. Ta godzina była optymalna we wakacje, jak i teraz gdy trzeba iść do przedszkola.
Później mamy już tylko: śniadanie, witaminy, łazienka i ubieranie się. Do godziny 8 jesteśmy ze wszystkim gotowi i wychodzimy do przedszkola.

Młodszy oczywiście towarzyszy nam do przedszkola. Po odprowadzeniu starszaka idziemy z małym na małe, konieczne zakupy. Zazwyczaj to jakieś bułki lub chleb.
I zaczynamy dzień pracy. W domu odpalam laptop. Przerwy robię bardzo naturalne. Ha! nawet bardzo.

Popołudnia różnie nam się układają. Staram się, aby chłopcy jak najwięcej przebywali na dworze.

Wieczór.

Kolejnym punktem newralgicznym jest wieczór. W czasie wakacji (lub weekendów) częściej jesteśmy, my rodzice, skłonni pozwalać dzieciom iść spać później niż w czasie tygodnia czy roku szkolnego. Według mnie to duży błąd! Takie podejście wprowadza zamieszanie do głowy dziecka. Bo raz można, a innym razem nie. Ale dlaczego? Bo tak mama mówi?

U nas to wygląda zawsze tak samo. Z małymi odstępami, przesunięciami w czasie o ok. 20 min, które są jak najbardziej do przyjęcia.

Zaczynamy już o 7. Sprzątamy zabawki, jeśli jakieś zostały rozrzucone po pokoju. Wychodzę z założenia, że porządku i dbanie o własne rzeczy trzeba nauczyć się w domu, od rodziców. Jeśli nie pokażemy dzieciom, że tak trzeba, to one na pewno nie będą dbały o porządek i o rzeczy im powierzone. Bo niby dlaczego?
Jemy kolację.
Idziemy do łazienki. Szybki prysznic i do tego hurtem! Nie ma siedzenia w wannie na co dzień. W sumie tylko w soboty mogą pobawić się trochę w wodzie. Po prysznicu: pidżama, zębole i do łóżek.
Za szybko? Wychodzę z założenia, że zanim się zaśnie, powinno się wyciszyć i uspokoić ciało i umysł. Nie ma nic bardziej wyciszającego niż leżenie w łóżku i czytanie książek. Takie czytanie zabiera nam zmienną ilość czasu. Czasem to 20 min i chłopaki śpią, a czasem nawet i godzina nie wystarcza.

Taki schemat powtarzamy codziennie. Chłopcy wiedzą co, po czym będzie. Czują się z tym bezpiecznie.
A kiedy mnie nie ma? Pałeczkę przejmuje Pan Mąż.

Czy to coś zmienia?

Kiedyś usłyszałam, że przez to, że mamy zaplanowane ranki i wieczory, to nasze życie jest takie nudne i przewidywalne. Że co nam szkodzi na czas wakacji trochę „poluzować cugli”.

Dla nas to nie „cugle”, czy jakieś nienaruszalne granice. To pewien punkt odniesienia w czasie. Bez niego każde z nas byłoby trochę zagubione i chaotyczne. A to wprowadzałoby w nasze życie niepokój.

To nie dobre ani dla nas jako pary, ani dla nas jako rodziny. Konflikty narastają niepostrzeżenie, żywiąc się negatywnymi emocjami, jakie emanują z nas.

Wprowadzanie nawyków albo rytuałów (ładniejsza nazwa nawyków ) pozwala na rozładowywanie tych emocji i kumulowanie ich pozytywnych odpowiedników. Kiedy jesteśmy spokojniejsi, jesteśmy też bardziej uważni. Jesteśmy osadzeni w czasie i przestrzeni. Jesteśmy tego bardziej świadomi. A co najważniejsze naprawdę słuchamy innych członków rodziny.

Myślisz, że to trochę za daleko idące wnioski? Przekonaj się sama. To, co tu piszę, wynika z mojego niedługiego doświadczenia rodzicielskiego. Od sześciu lat staram się ze wszystkich sił być dobrą mamą. Raz wychodzi mi to lepiej, raz gorzej. Jak w życiu!
Za każdym razem jednak napotykam się na prawie to samo stwierdzenie. Warto być OBECNYM rodzicem, ciałem i duchem. Tu wracamy do uważności. A jak praktykować uważność? Eliminując przeszkody takie jak chaos, czy negatywne emocje… To jak? Spróbujesz?

Nie aspiruję tu na guru rodzicielstwa. Jednak jedno wiem na pewno. Tego, jak być dobrym rodzicem, jak wychować wartościowego człowieka, trzeba się ciągle uczyć. Rodzicielstwo to droga, a nie cel. Z każdym dniem rozwijamy się w tym „fachu”. Nawet wtedy, gdy popełniamy błędy.
Wtedy warto przeprosić i wyciągnąć wnioski z błędu – uczymy się na nich.

Artykuł Wakacyjna rutyna pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Moim GURU dotyczącym ogarniania jest i będzie Ola – Pani Swojego Czasu. U niej znajdziesz wszystkie mądrości.

Kontekst

Aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski, czy ogarniam, czy też nie, trzeba zacząć od podstaw. Kontekst, czyli to, co nas otacza i co wpływa na nasze działania. Bez tej wiedzy nie można wyciągnąć żadnych pomocnych tricków i tipsów. Ot co!

Jestem mamą dwóch chłopców w wieku 5 lat i 1,5 roku. Obecnie na urlopie wychowawczym. Starszak uczęszcza do przedszkola (chwała boszu!) oraz na trzy różne terapie WWR tj. wczesne wspomaganie rozwoju (SI, logopedyczna i psycholog). Pan Mąż…dyplomatycznie rzecz ujmując nie to, że pomaga, ale również ma obowiązki w domu. Rzeczy dotyczące rodziny zawsze planujemy razem np. wakacje lub organizacja świąt. 
Dodatkową osobą, na której mogę polegać w razie czego to moja teściowa. Dobra kobieta.

Planowanie

Zawsze planowałam i nie wyobrażam sobie bez tego życia. Musisz jednak o czymś wiedzieć – nie trzeba planować WSZYSTKIEGO. Planuję to, co zazwyczaj stwarza mi jakieś problemy np. aby wymyślić coś na obiad itp. Aby cokolwiek z głową zaplanować, musisz mieć określone cele. I nikt tu nie karze Ci określać, co chcesz zrobić przez najbliższy rok. U mnie to się absolutnie nie sprawdziło. Zbyt wiele pomysłów miałam po drodze i w pewnych momentach już czułam się zagubiona i zniechęcona nadmiarem. Dlatego niezależnie czy ustalisz cel roczny, kwartalny, miesięczny, tygodniowy … dzienny… musisz ustalić, co jest najważniejsze. 

Priorytety

Zazwyczaj planuję sobie w okresach miesięcznych i tygodniowych. Miesiąc wydaje mi się wystarczającym odcinkiem czasu, aby przejrzyście zaznaczyć: ważne daty (np. wizyty u lekarza), godziny terapii młodego oraz kolejne zmagania z własnym rozwojem. Skąd biorę wszystkie rzeczy, które chciałabym zrobić, muszę zrobić? Mam jedną dużą listę TO DO. Stamtąd czerpię inspirację na każdy kolejny miesiąc.

Jeśli chodzi o blogowanie to mam kilka rozpisek miesięcznych. Są to posty na Instagram, Facebook oraz lista postów na blog. Na początku każdego miesiąca wymyślam jakiś temat przewodni i wokół niego wydobywam na światło dzienne prototypowe tytuły postów. 

Są jeszcze moje kursy. Mam kilka kursów wykupionych, a każdy z nich jest zaplanowany na najbliższy miesiąc. Po tym okresie rewiduję tempo uczenia się. Jeśli nadałam sobie zbyt szybkie, zwalniam, rozkładam dany odcinek na większy czas np. na dwa dni, a nie jeden. Po pierwszym miesiącu wszystko zazwyczaj się normuje.

Obecnie na pierwszym miejscu jest Kurs Wirtualna Asystentka, z dodatkiem „Pisz tak, aby sprzedawać”. Copywriting już dawno mnie interesował tak, więc pogłębiam wiedzę na ten temacie. 

Ustaliłaś, co jest najważniejsze w danym miesiącu? OK. To teraz trzeba to rozpisać na poszczególne tygodnie i dni. Trzymam się zasady, że priorytetów na dzień musi być maksymalnie trzy. Nie wolno przedobrzyć, bo poczujesz się przytłoczona i zniechęcona. Jeśli codziennie zrobisz przynajmniej te trzy najważniejsze rzeczy to super. Jeśli będzie czas i ochota można coś jeszcze dorzucić. 

Samodyscyplina

O samodyscyplinie napisano już opasłe tomiska. Jest przydatna wtedy, gdy masz spadek formy. Ja ją wykorzystuję w ten sposób, że robię tylko trzy najważniejsze punkty na dzień. A resztę sobie odpuszczam. I to też jest OK.

Nawyk

Nawyki pozwalają nam działać na autopilocie. Nie zastanawiasz się po kolei masz robić. Po prostu coś robisz. Mój najważniejszy (chyba) nawyk to planowanie  lub nawet przejrzenie w niedzielny wieczór co mnie czeka w nadchodzącym tygodniu, lub miesiącu. Lubie mieć zapisane to, co błąka mi się po głowie. Wtedy nie muszę o tym pamiętać.

Rutyna

Rutyna ratuje na ranki i wieczory. Nie wyobrażam sobie mieć dzieci i nie mieć wyrobionych rytuałów. Zwłaszcza rano, gdy mamy ograniczony czas. Pobudka, mycie i ubieranie się. Wszystkie te podstawowe czynności poranne są wykonywane na spokojnie i bez biegu. Warto pozwolić dziecku wybrać ubrania, które chce włożyć. Nie ma nic bardziej wkurzającego jak awantura z rana o koszulkę lub skarpetki. Ciuchy musi wybrać wieczorem. My odhaczamy ten punkt zaraz po kolacji i umyciu się. Po ciuchach następuje czas na czytanie książeczki.

Motywacja

Wiesz, że motywacja trzyma Cię jedynie na początku? Dlatego tak ważne jest wyrobienie w sobie samodyscypliny. Kiedy nastąpi zniżka chęci np. do nauki, samodyscyplina niejako zmusi Cię, abyś siadła do laptopa i zrobiła kolejną lekcję kursu. Najlepiej mieć rozpisane kolejne lekcje z konkretną datą. Ale nie martw się, jeśli nie dotrzymasz terminu, bo np. rozchorowało się dziecko i w sumie to przez całą noc nosiłaś je na rękach i padasz na twarz ze zmęczenia. Wtedy po prostu ustal ze sobą, że nadgonisz dane zaległości do jakiegoś terminu. Margines manewru zawsze musisz wziąć pod uwagę, kiedy planujesz.  

Małe kroczki

Wiesz, że nie od razu Rzym zbudowano? Nie musisz wszystkiego robić w jeden dzień od A do Z. Zwłaszcza jeśli dane zadanie jest spore np.sprzątanie całego mieszkania i piwnicy itp. Rozpisz to wszystko na jak najdrobniejsze czynności/ kroczki. I działaj. Coś, co możesz zrobić w ciągu 2 minut, nie odkładaj na później, bo po pierwsze możesz zapomnieć o tym, a poza tym inne krótkie czynności lubią się nawarstwiać. A jak widzisz już górę rzeczy do zrobienia, to czujesz zniechęcenie…

Bloki czasowe (Pomodoro)

Kiedy pracować, jeśli musisz ogarniać dzieciaki, dom, męża i wszystko inne? Najlepiej w tak zwanym międzyczasie. A tak na serio, to wymyślono metodę Pomodoro. W wielkim skrócie chodzi o to, aby pracować w blokach czasowych. Bez rozpraszania się na inne pomysły i zadania. Jeśli takowe się pojawiają, zapisz je i wróć do nich później. Grupuj, co tylko możesz. Masz do zrobienia grafiki np. na FB? Ogarnij wszystkie grafiki od razu, przeznacz na to 30 min lub godzinę. Chcesz napisać posta na blog? Super. Udało się sprężyć w ciągu 30 min. Zacznij tworzyć szkic do następnego. Nie marnuj czasu. Po godzinie zrób przerwę  np. 5 minut. W tym czasie podlej kwiatki.

A teraz rozsiądź się, zaparz sobie kawy lub herbaty i zastanów się, co jest dla Ciebie najważniejsze? Co możesz sobie co jakiś czas, odpuści? Czego absolutnie nie chcesz robić? (deleguj to !). Co i jak lubisz robić? Pamiętaj, że świadomość swoich celów i podstawy to fundament, który przyda się w osiąganiu każdego sukcesu. Nawet jeśli stwierdzisz, że chcesz być najlepszą mamą (tylko dla swoich dzieci, oczywiście). Pozytywne podejście do życia ułatwia je na bardzo wielu poziomach, a plan … hm… dobry plan nie jest zły. Pokazuje kierunek, nie pozwala zabłądzić i oczekiwaniach i chęciach…

Artykuł Jak ja to ogarniam? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Kiedy słyszymy słowo „rutyna” automatycznie czujemy wewnętrzny opór. Dlaczego? Bo kojarzy nam się ona tylko z postępowaniem według utartych schematów. No, nic. Tylko nuda i brak spontaniczności. Prawda?

Co to jest nawyk?

Nawyk to nic innego jak czynność, jaką wykonujemy automatycznie, nie zastanawiając się jak coś zrobić. Nabywamy ją poprzez ciągłe ćwiczenia, powtórzenia. 

Nie od dziś wiadomo, że dzieci uczą się przede wszystkim poprzez obserwację i doświadczenie.
Przykład z mojego poletka. Maluch uczy się chodzić. Dla nas chodzenie jest tak oczywiste, jak słońce w dzień. Nie zastanawiamy się, że musimy wyprostować nogę, zgiąć ją w kolanie i postawić na ziemi. Dodatkowo trzeba pilnować równowagi, przenieść środek ciężkości itd. … Robimy to tak ot, po prostu i już. Aby dziecko się tego nauczyło, potrzebuje wielu powtórzeń i niestety upadków. Ale w końcu zacznie chodzić, a później biegać. 
Podobnie będzie z korzystaniem z toalety, myciem zębów i samodzielny zasypianiem. Zastanawiasz się, jak zasypiasz, co trzeba zrobić po kolei? Ja – nie. Po prostu zasypiam, zamykając oczy.  

Po co nam nawyki?

Nasz mózg to leniwiec, nie chce mu się za bardzo pracować. Po to są te automatyzacje, nawyki. Mózg może zajmować się innymi, bardziej przyjemnymi rzeczami. Ułatwiają na życia. A rutyna porządkuj je.

Kiedy dziecko pojawia się w rodzinie, wszystkie nasze nawyki i przyzwyczajenia (np. odkładnie kubków z gorącą kawą) zmieniają się. Kawę stawiamy tak, aby niechcący nie potrącić naczynia lub aby dziecko go nie dosięgnęło i nie wylało wrzącej kawy na siebie. Ktoś, kto nie ma dzieci, nie zastanawia się nad tym, ale rodzice (wierzcie mi) automatycznie postawią kubek poza zasięgiem małych rączek. 

Dziecko potrzebuje rutyny, bo wtedy czuje się bezpiecznie. Wie jakie czynności po sobie następują. 
Przykład? Szumnie zwany „rytuał nocny”. Chodzi tu przede wszystkim o nauczenie dziecka pewnej sekwencji czynności. Wieczorem zaczynamy od kolacji, aby później przejść do kąpieli i wędrówki do łóżka. A tam? W zależności od wieku mamy albo czytanie książeczki lub karmienie piersią. Niektórzy twierdzą, że nie powinno się usypiać dziecka, karmiąc piersią. Jak dla nas to się sprawdza i na przykład nie mieliśmy ze starszakiem problemu by zasnąć bez tego. Po prostu w wieku około dwóch lat przy karmieniu było też czytanie książeczki. Aż została z nim tylko książeczka.

Po co dorosłym nawyki? Aby nie myśleć ciągle: „muszę zjeść coś zdrowego”, „muszę się wcześniej położyć, bo będę jutro zmęczony” itd. Gdybyśmy musieli ciągle analizować swoje poczynania, to byśmy zwariowali. No, ileż można! Chyba wygodniej jest robić to automatycznie, nie myśląc o tym, prawda?

Nowe nawyki?

Mamy dobre nawyki i te mniej dobre. Często mówi się o zwalczaniu złych nawyków. A najprostszym na to sposobem jest ich podmiana. 

Przykład? Przeglądanie facebooczka. Mamy z tym problem, więc chcemy coś z tym zrobić. Ile razy chciałaś tylko coś sprawdzić, a później z przerażeniem odkryłaś, że oglądasz kociaki kolejną godzinę. Kilka sposobów, aby temu zaradzić to na przykład ustawianie stopera. Kiedy zadzwoni – wylogowujemy się z FB. Albo, jeśli zbyt często sięgamy po telefon to na przykład zamiast FB włączamy aplikację do podcastów lub audiobooków i idziemy na spacer. Dwa w jednym: rozwój i ruch!.

Jak działa nawyk? Można wyróżnić trzy elementy każdego nawyku.

• Wyzwalacz
  Czyli coś, co powoduje, że kojarzymy daną czynność z emocją, porą dnia lub zapachem. Wieczór zwiastuje czynności zmierzające do położenia się spać. Smakowity zapach mówi nam, że będziemy jeść obiad, a po nim pewnie ciacho!
  Kiedyś paliłam papierosy. Wyzwalaczami było kilka czynników. Między innymi KAWA. Kawa równała się zawsze z dymkiem. Innym czynnikiem był stres. 
• Rutyna
  To coś, co robimy, gdy już wyzwalacz otworzy w naszym mózgów właściwą szufladkę. OK. Zapach kawy i co robię? Biorę popielniczkę, papierosy i zapałki. Albo – koniec obiadu i szykujemy deserek. Jeśli nie mamy nic kupione to, co robimy? Idziesz do sklepu czy machasz na to ręką? Warto sobie przeanalizować – co robimy rutynowo. Szczerze, znałam osoby, które były skłonne iść po papierosy na stację paliw w czasie oberwania chmury czy śnieżycy. Serio. Zastanów się, co jesteś skłonna zrobić, aby wypełnił się Twój nawyk.
• Nagroda
  Może być nią uczucie spełnienia, relaksu, zadowolenia. Cokolwiek. Czasem te nasze nagrody nie są nawet dla nas samych oczywiste. Ale niestety często są krótkotrwałe. Poczucie sytości i zadowolenia po pysznym obiedzie i deserku mija. I znów szukamy czegoś do przegryzienia.

Jakie nawyki?

Zastanawiasz się jakie nawyki warto w sobie wyrabiać? Z pewnością są to te związane z:

• odżywianiem,
• ruchem,
• relaksem (odpoczynkiem),
• snem.

Są to tak zwane nawyki fundamentalne. Wzajemnie siebie wzmacniają. Na przykład, gdy dobrze sypiasz, lepiej odpoczywasz, a gdy nie jesteś zestresowana, łatwiej zasypiasz. Proste? Pewnie. 
Po przespanej spokojnie nocy chce nam się iść na spacer lub poćwiczyć. Po zarwanej nocy ta chęć jest dużo niższa. Wiem, co mówię. Od przeszło 1,5 roku mam różne noce. Raz przerwane tylko dwoma pobudkami, a innym razem zaliczę jedynie 3 godziny snu. 

Nawet jeśli uważasz, że nawyki fundamentalne masz dobre, zawsze można nad nimi trochę popracować.
Podobno do wypracowania nawyku potrzebne są 21 dni. Z mojego doświadczenia mogę tylko stwierdzić, że nie jest to całkowitą prawdą. Zdarzało mi się, że nawyk „hulał” super przez miesiąc, a potem miałam spadek motywacji i było ciężko stanąć na macie. Tu pomogła rutyna i samodyscyplina. Zadowolenie z siebie, że się jednak przemogłam, jest zawsze bardzo świetną nagrodą.

Poniżej bardzo fajnej książki. Audiobook 'Siła Nawyku” Charlesa Duhigg. Posłuchajcie…  

Artykuł Nudna rutyna pochodzi z serwisu To co najważniejsze.