nawyk bliskości

Chciałam pracować zdalnie właśnie po to, aby być blisko z moją rodziną. Pierwsza myśl o niej pojawiła się już, kiedy byłam w pierwszej ciąży. Później przyszła proza życia i zaczęłam pracować tradycyjnie. Co się naszarpałam to moje. Kiedy zaszłam w drugą ciążę, już wiedziałam, że absolutnie nie popełnię tego błędu. Nie będę się szarpać z bieganiem do żłobka, przedszkola. Praktycznie urlop wychowawczy był już pewnikiem. Również z racji małych problemów zdrowotnych w ciąży, zrezygnowałam z aktywności zawodowej.

Po co to wszystko? Aby w pełni być obecną w życiu chłopców. Inne czynniki również miały tu swój udział. Na przykład zajęcia i terapie starszaka wymusiły na mnie troszkę inne podejście, bardziej „mamusiowe”.
Co nie oznaczało, że chcę całkowicie i bezgranicznie poświęcić się (nie lubię tego wyrazu, raczej lepsze będzie „zająć się”) wychowaniu dzieci.

W ciągu tego czasu, a będzie tego już przeszło trzy lata, wypracowaliśmy własne nawyki bliskości. Nie masz pojęcia, czym mogą być? Jednym z najważniejszych jest rozmowa. Serio. Osobiście uważam, że wszystko można załatwić, rozmawiając, ale z zachowaniem szacunku dla drugiej strony. Żadne krzyki i wściekłe kłótnie! To bardzo stresogenne sytuacje.

Przytulanie. Kiedy ostatnio się przytulałaś do kogoś? Albo Ty przytuliłaś kogoś do siebie? Pamiętaj, że dotyk u ludzi ma kluczowe znaczenie dla wszelkiego rozwoju i odstresowuje.

Buziaki. Wiesz, że pocałunek wywołuje wyrzut endorfin do krwi? Kiedy się całujemy lub dajemy buziaka, stajemy się szczęśliwsi. W dzisiejszych czasach warto „zainwestować” w obdarowywanie buziakami. Zwracają się i tworzą atmosferę wolną od negatywnych emocji.

Śmieszki. Z pewnością słyszałaś nie raz, że śmiech to zdrowie? To prawda. Dzięki śmiechowi, ale takiemu na całe gardło , dotleniamy cały organizm, rozluźniamy mięśnie i … no cóż, znowu dostajemy nagrodę w postaci endorfin. Poza tym dzięki śmiechowi najczarniejsze myśli pierzchają w podskokach, zaczynamy widzieć przyszłość w jaśniejszych barwach, optymistycznie.

Uważność. To przebywanie ciałem i duchem w konkretnym miejscu i zauważanie, akceptowanie osób wokół siebie. Wow! Wyszło mi bardzo coachowo. A chodzi o to, aby być z rodziną tak naprawdę, nie połowicznie. Bez zaglądania do telefonu, gdy rozmawiamy lub bawimy się razem. Może to oczywiste, ale często zapominamy o tym. Przecież to tylko jeden sms lub wiadomość na messengerze. Nie daj się zwieść, Twoja uwaga już poleciała od najbliższych do rzeczy w sieci.

małe rytuały rodzinne

Mamy w mojej małej rodzince własne rytuały „bliskościowe”. To kilka wypracowanych zasad, jakich się trzymamy. Dotyczą one wszystkich członków, bez wyjątków.

• Rozmowa. Już wiesz, że dla nas jest ważna. A rozmawiamy ze sobą codziennie. O czym? Co się działo w ciągu dnia. Z chłopakami rozmawiamy podczas wieczornego rytuału. W czasie kąpieli, a potem już w łóżkach pytamy się, jak dziś się czuli. Częściej robię to ja, bo Pan Mąż niestety pracuje na zmiany i po prostu wieczorami go zazwyczaj nie ma.
  Z Panem Mężem też rozmawiamy codziennie. Raczej ja wypytuję, co tam u niego w pracy , ale nasze rozmowy nie ograniczają się tylko do codziennych spraw. Często omawiamy własne marzenia. Na przykład co będziemy robić na emeryturze. Albo co będzie się działo, kiedy już będziemy staruszkami. Zawsze chcieliśmy spędzić ze sobą starość, spacerujący i trzymający się za ręce staruszkowie, zawsze w nas wyzwalali takie właśnie pragnienie. Hmm… to się chyba nazywa miłość .
• Przytulanie. Przytulaski są u nas codziennie praktykowane. Bez okazji i jakieś większej potrzeby. Ale nie! Właśnie sama potrzeba przytulenia jest zawsze. Z dzieciakami to jest bezproblemowe. Mały zawsze wciśnie się na kolana albo będzie chciał pierś i tak przy okazji można pogłaskać. Co ciekawe, mały ma hmm… dość obficie owłosione plecki (Starszak też tak miał, ale się wytarły) i zawsze to takie przyjemne pogładzić tą szczecinkę . Starszak też czasem przychodzi się przytulić, ale coraz częściej uważa, że jest na to za duży. Choć czasem jak leżę na łóżku i czytam książkę, przerywa to, co robi i przychodzi się przytulić.
  A z Panem Mężem to trudniej, bo częściej go w domu nie ma. Kiedy jest, uskuteczniamy prztulaski na każdym kroku.
  Przytulanie jest potrzebne każdemu, bez różnicy na wiek.
• Buziaki. Rozdajemy na prawo i lewo. Bez ostrzeżenia i obficie. A tak serio, to nie wyobrażam sobie wyjścia do pracy Pana Męża bez pocałunku. A dzieciaki? Młodszy sam „wymusza” buziaki, starszak jest bardziej zachowawczy i jedynie „na dzień dobry” daje buzi. Zasada jest jedna, jeśli ktoś nie ma ochoty na to, to nie zmuszamy. A już na pewno nie ma u nas sytuacji: „pocałuj ciocię [imię]”. W życiu! Absolutnie. Pocałunek to okazywanie ciepłych uczuć drugiej osobie. Jest zarezerwowany dla bliski, a nie dla np. nielubianej/nieznanej cioci/babci.
  Starszakowi zdarzają się też buziaki „na dobranoc”
• Śmieszki. Wszelakie przytulanki, gilgotki i wygłupy są jak najbardziej naszą codziennością. Nie wyobrażam sobie, że mogłoby nie być śmiechu w moim domu. Często się wygłupiamy razem, bawimy. Nie chcę dopuścić do sytuacji, że powstanie między nami jakaś oziębłość, obcość… To straszne. Śmiech jest na to lekarstwem. Uśmiechaj się do kochanych osób i śmiej się na zdrowie.
• Uważność. Kiedy się bawimy, to się bawimy. Wtedy ja nie pracuję, nie gotuję obiadu, nie sprzątam. No, chyba że nasza zabawa to właśnie gotowanie – starszak bardzo lubi mieszać składniki i kroić warzywa. A co za tym idzie – to co razem ugotujemy, to również razem zjemy. Kiedy ćwiczymy czytanie lub pisanie, to wtedy jesteśmy na tym skupieni. To konieczność przy starszaku, bo ma właśnie problem z utrzymaniem uwagi.
  Czy kiedykolwiek patrzyłaś tak naprawdę na twarz swojego dziecka lub innej bliskiej osoby? Ale tak naprawdę? Wypatrywałaś zmarszczek, drobnych włosków na płatku ucha? A może plamek na tęczówkach? Spróbuj. Zadziwisz się, ile drobnych szczegółów można dostrzec, gdy się zatrzymamy na moment i będziemy wpatrywać całą sobą.

Jak budujesz swoje stado? Jakie relacje są między członkami? To istotne rzeczy, a tak często pomijane. Nie wystarczy, że zarabiasz na utrzymanie rodziny, czy zapewniasz opiekę. To może robić każdy, nawet niespokrewniony. Rodzina jest wtedy, gdy są emocje i poczucie więzi, bliskość. Zadbaj o nie.

Artykuł nasze stado pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Moim GURU dotyczącym ogarniania jest i będzie Ola – Pani Swojego Czasu. U niej znajdziesz wszystkie mądrości.

Kontekst

Aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski, czy ogarniam, czy też nie, trzeba zacząć od podstaw. Kontekst, czyli to, co nas otacza i co wpływa na nasze działania. Bez tej wiedzy nie można wyciągnąć żadnych pomocnych tricków i tipsów. Ot co!

Jestem mamą dwóch chłopców w wieku 5 lat i 1,5 roku. Obecnie na urlopie wychowawczym. Starszak uczęszcza do przedszkola (chwała boszu!) oraz na trzy różne terapie WWR tj. wczesne wspomaganie rozwoju (SI, logopedyczna i psycholog). Pan Mąż…dyplomatycznie rzecz ujmując nie to, że pomaga, ale również ma obowiązki w domu. Rzeczy dotyczące rodziny zawsze planujemy razem np. wakacje lub organizacja świąt. 
Dodatkową osobą, na której mogę polegać w razie czego to moja teściowa. Dobra kobieta.

Planowanie

Zawsze planowałam i nie wyobrażam sobie bez tego życia. Musisz jednak o czymś wiedzieć – nie trzeba planować WSZYSTKIEGO. Planuję to, co zazwyczaj stwarza mi jakieś problemy np. aby wymyślić coś na obiad itp. Aby cokolwiek z głową zaplanować, musisz mieć określone cele. I nikt tu nie karze Ci określać, co chcesz zrobić przez najbliższy rok. U mnie to się absolutnie nie sprawdziło. Zbyt wiele pomysłów miałam po drodze i w pewnych momentach już czułam się zagubiona i zniechęcona nadmiarem. Dlatego niezależnie czy ustalisz cel roczny, kwartalny, miesięczny, tygodniowy … dzienny… musisz ustalić, co jest najważniejsze. 

Priorytety

Zazwyczaj planuję sobie w okresach miesięcznych i tygodniowych. Miesiąc wydaje mi się wystarczającym odcinkiem czasu, aby przejrzyście zaznaczyć: ważne daty (np. wizyty u lekarza), godziny terapii młodego oraz kolejne zmagania z własnym rozwojem. Skąd biorę wszystkie rzeczy, które chciałabym zrobić, muszę zrobić? Mam jedną dużą listę TO DO. Stamtąd czerpię inspirację na każdy kolejny miesiąc.

Jeśli chodzi o blogowanie to mam kilka rozpisek miesięcznych. Są to posty na Instagram, Facebook oraz lista postów na blog. Na początku każdego miesiąca wymyślam jakiś temat przewodni i wokół niego wydobywam na światło dzienne prototypowe tytuły postów. 

Są jeszcze moje kursy. Mam kilka kursów wykupionych, a każdy z nich jest zaplanowany na najbliższy miesiąc. Po tym okresie rewiduję tempo uczenia się. Jeśli nadałam sobie zbyt szybkie, zwalniam, rozkładam dany odcinek na większy czas np. na dwa dni, a nie jeden. Po pierwszym miesiącu wszystko zazwyczaj się normuje.

Obecnie na pierwszym miejscu jest Kurs Wirtualna Asystentka, z dodatkiem „Pisz tak, aby sprzedawać”. Copywriting już dawno mnie interesował tak, więc pogłębiam wiedzę na ten temacie. 

Ustaliłaś, co jest najważniejsze w danym miesiącu? OK. To teraz trzeba to rozpisać na poszczególne tygodnie i dni. Trzymam się zasady, że priorytetów na dzień musi być maksymalnie trzy. Nie wolno przedobrzyć, bo poczujesz się przytłoczona i zniechęcona. Jeśli codziennie zrobisz przynajmniej te trzy najważniejsze rzeczy to super. Jeśli będzie czas i ochota można coś jeszcze dorzucić. 

Samodyscyplina

O samodyscyplinie napisano już opasłe tomiska. Jest przydatna wtedy, gdy masz spadek formy. Ja ją wykorzystuję w ten sposób, że robię tylko trzy najważniejsze punkty na dzień. A resztę sobie odpuszczam. I to też jest OK.

Nawyk

Nawyki pozwalają nam działać na autopilocie. Nie zastanawiasz się po kolei masz robić. Po prostu coś robisz. Mój najważniejszy (chyba) nawyk to planowanie  lub nawet przejrzenie w niedzielny wieczór co mnie czeka w nadchodzącym tygodniu, lub miesiącu. Lubie mieć zapisane to, co błąka mi się po głowie. Wtedy nie muszę o tym pamiętać.

Rutyna

Rutyna ratuje na ranki i wieczory. Nie wyobrażam sobie mieć dzieci i nie mieć wyrobionych rytuałów. Zwłaszcza rano, gdy mamy ograniczony czas. Pobudka, mycie i ubieranie się. Wszystkie te podstawowe czynności poranne są wykonywane na spokojnie i bez biegu. Warto pozwolić dziecku wybrać ubrania, które chce włożyć. Nie ma nic bardziej wkurzającego jak awantura z rana o koszulkę lub skarpetki. Ciuchy musi wybrać wieczorem. My odhaczamy ten punkt zaraz po kolacji i umyciu się. Po ciuchach następuje czas na czytanie książeczki.

Motywacja

Wiesz, że motywacja trzyma Cię jedynie na początku? Dlatego tak ważne jest wyrobienie w sobie samodyscypliny. Kiedy nastąpi zniżka chęci np. do nauki, samodyscyplina niejako zmusi Cię, abyś siadła do laptopa i zrobiła kolejną lekcję kursu. Najlepiej mieć rozpisane kolejne lekcje z konkretną datą. Ale nie martw się, jeśli nie dotrzymasz terminu, bo np. rozchorowało się dziecko i w sumie to przez całą noc nosiłaś je na rękach i padasz na twarz ze zmęczenia. Wtedy po prostu ustal ze sobą, że nadgonisz dane zaległości do jakiegoś terminu. Margines manewru zawsze musisz wziąć pod uwagę, kiedy planujesz.  

Małe kroczki

Wiesz, że nie od razu Rzym zbudowano? Nie musisz wszystkiego robić w jeden dzień od A do Z. Zwłaszcza jeśli dane zadanie jest spore np.sprzątanie całego mieszkania i piwnicy itp. Rozpisz to wszystko na jak najdrobniejsze czynności/ kroczki. I działaj. Coś, co możesz zrobić w ciągu 2 minut, nie odkładaj na później, bo po pierwsze możesz zapomnieć o tym, a poza tym inne krótkie czynności lubią się nawarstwiać. A jak widzisz już górę rzeczy do zrobienia, to czujesz zniechęcenie…

Bloki czasowe (Pomodoro)

Kiedy pracować, jeśli musisz ogarniać dzieciaki, dom, męża i wszystko inne? Najlepiej w tak zwanym międzyczasie. A tak na serio, to wymyślono metodę Pomodoro. W wielkim skrócie chodzi o to, aby pracować w blokach czasowych. Bez rozpraszania się na inne pomysły i zadania. Jeśli takowe się pojawiają, zapisz je i wróć do nich później. Grupuj, co tylko możesz. Masz do zrobienia grafiki np. na FB? Ogarnij wszystkie grafiki od razu, przeznacz na to 30 min lub godzinę. Chcesz napisać posta na blog? Super. Udało się sprężyć w ciągu 30 min. Zacznij tworzyć szkic do następnego. Nie marnuj czasu. Po godzinie zrób przerwę  np. 5 minut. W tym czasie podlej kwiatki.

A teraz rozsiądź się, zaparz sobie kawy lub herbaty i zastanów się, co jest dla Ciebie najważniejsze? Co możesz sobie co jakiś czas, odpuści? Czego absolutnie nie chcesz robić? (deleguj to !). Co i jak lubisz robić? Pamiętaj, że świadomość swoich celów i podstawy to fundament, który przyda się w osiąganiu każdego sukcesu. Nawet jeśli stwierdzisz, że chcesz być najlepszą mamą (tylko dla swoich dzieci, oczywiście). Pozytywne podejście do życia ułatwia je na bardzo wielu poziomach, a plan … hm… dobry plan nie jest zły. Pokazuje kierunek, nie pozwala zabłądzić i oczekiwaniach i chęciach…

Artykuł Jak ja to ogarniam? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.