Spoza chmur rzadko kiedy pojawia się promyk słońca. Wszystko zszarzało i zrobiło się wyblakłe, nijakie. Myślisz: „jesień to tak musi być i już.”

Tylko my decydujemy, jak ma wyglądać nasza codzienność. Spróbuj zobaczyć w każdej czynności cząstkę poezji.

Zatrzymaj się i pomyśl o czymś, używając jak najwięcej przymiotników. Łatwe? Nie, dużo łatwiej myśli nam się czasownikami. Bo trzeba działać, załatwiać sprawy, organizować itd.

Obok mnie leży mały szkrab. Ma przeszło pięć miesięcy. Wszystko jest głośne lub ciche; przyjemne lub niemiłe; ciepłe lub chłodne; miękkie lub gryzące; wszystko jest mamą albo nie.
Jego główka pachnie niemowlęciem, skóra jest mięciutka i gładka. Jego śmiech jest jak najweselsze dzwoneczki. Jego płacz rozdziera moje serce i powoduje napełnianie piersi mlekiem. Ten mały człowieczek pojawił się nagle ponad pięć miesięcy temu; w nocy. I pewnie dlatego co dzień budzi się piąta rano….

Moja codzienność powinna być prozą. Rutyną. Bo co? Pobudka, zaprowadzić starszaka do przedszkola, zakupy, obiad, przyprowadzić starszaka z przedszkola, poćwiczyć z nim słówka w domu / lub spacer, kolacja, kąpiel i spać. W międzyczasie małego nosić na rękach i karmić piersią. Zabawiać i zmieniać pieluszkę…. Ciągle to samo.;( I tak sporo kobiet widzi macierzyństwo. Dzieci i TYLKO dzieci (również wliczamy w to największe dziecko – Pana Męża).

Ja nie byłabym sobą, gdybym karnie poddała się takiemu reżimowi. Oj, nie… To nie mój styl. Ja robię to, co powyżej, ale pamiętam również o sobie. Nigdy nie traktuję Pana Męża jak kolejne dziecko. To partner, który również ma określone obowiązki. Kiedy tylko można przejmuje młodego, abym ja mogła na przykład w spokoju na pisać post na bloga czy pouczyć się programowania.
Kiedy są dzieci, nie jest możliwe zaplanowanie wszystkiego, co do minuty. Nie ma takiej opcji. Czas staje się bardzo elastyczny i żonglujemy priorytetami. Najważniejsze, abyśmy wiedziały, co jest DLA NAS najważniejsze.

To my o tym decydujemy. Czy wiedziemy prozę, czy poezję życia? Nie pozwalajmy innym wchodzić w nasze życie w buciorach. Nie zawsze znają wszystkie okoliczności zdarzeń.

Artykuł Proza czy poezja życia? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Ostatnio bardzo a bardzo denerwują mnie inni ludzie. Całe szczęście, wiem, czym jest to spowodowane. Hormony nadal nie dają mi spokoju. Wybucham złością, aby po paru minutach się śmiać i cieszyć. Chora tarczyca jest naprawdę okropna. Do tego ta senność, która nie pozwala zasnąć…

Do brzegu!
{Często słyszę i czytam to określenie, ostatnio. Teraz  nie jest już modne i na topie: „ale do sedna sprawy”, „na temat…”, „mówiąc o …”, „wracając do sprawy…”}

Wygoniliśmy diabełka z młodszego synka. Imprezy nie było, bo nie lubię. Cała ta otoczka i pompa mnie odrzuca. Jak słyszę i czytam, że któraś robiła chrzest na 100 osób, to od razu sobie myślałam, że baba się kopnęła w głowę. Ale zaraz przychodzi opamiętanie. Kim ja jestem, żeby im tego zabraniać? Niech se robią i na 200 osób. Nic mi do tego! Szkoda tylko, że nie wszyscy podzielają moje zdanie.

Do brzegu… Mały przed był wyjątkowo nerwowy. No, bo jego pora drzemki, za dużo ludzi, za dużo bodźców itd. Płakał. Nawet cyc nie dał rady ukoić zszarganych nerwów. W końcu uspokoił się w miarę, na rękach Pana Męża. I było wszystko OK do momentu, aż ksiądz oblał mu głowę.No…. diabełek nie chciał wyjść po dobroci…hahahaha…

W domu było podobnie… I stos dobrych rad. Bo może głodny, śpiący, ma mokro…. Rany! Rozumiem, że Wy w dobrej wierze to mówicie. Serio. Ale na miłość boską, to moje drugie dziecko i chyba już co nieco wiem co i jak? Tym bardziej nie pomagał mi mój kiepski nastrój i zmęczenie.
Po uroczystości w kościele rodzinka przyszła do nas na kawę i ciasto. Szczerze – nie było mnie z nimi. Przygotowałam poczęstunek i zajęłam się młodym. Pan Mąż zabawiał…

Wczoraj, w świąteczny wtorek wybraliśmy się na spacer do parku. I oczywiście dla maluszka znów było wszystkiego za dużo. Całe miasteczko  stwierdziło, że się przespaceruje. Maluch płacze, starszak ucieka na plac zabaw (z okrzykiem: „do dzieci”), a wokół karcące spojrzenia. Zaburzam spokój w świąteczny dzień. Lepiej, abym go  przesiedziała z młodym w domu. Nie kułoby tak po oczach i uszach.

Ludzie myślą, że jak będą rzucać mściwymi i złymi spojrzeniami, to ja podświadomie zdematerializuję się wraz z wrzeszczącym „bachorem”. Tak, ja też się denerwuję. Zwłaszcza gdy zauważam te spojrzenia.

Jest na to jeden sposób. Olać to. Odciąć się od innych, choć są tuż obok. Co my zrobiliśmy? Pan Mąż pognał za starszakiem na plac zabaw, a ja zaparkowałam w bocznej alejce (wcale nie ustronnej, bo takich niestety w parku nie ma ;( ). Wyciągnęłam młodego na ręce i zaczęłam go kołysać (!zgroza!)

Aby uspokoić malucha, sama musisz się uspokoić. Jak już pisałam, z tym spokojem u mnie ostatnio jest krucho. Wiecie, co robię w desperacji? Zamykam oczy, zaczynam się kołysać i przywołuję jedno z najmilszych wspomnień. Świnoujście, plaża, prawnie nikogo nie ma, ziąb niemiłosierny. Ja stoję w morzu bez butów, nogawki spodni mam zawinięte do kolan. A woda kołysze i kołysze. Nie czuję zimna. Obmywanie wodą wprawia w trans. To jak medytacja. Po pewnej chwili (raz dłuższej raz krótszej) zaczyna działać, uspokajasz się. A wraz z tobą dziecko na rękach. Zauważasz, że ono zasnęło. Zauważasz, że przechodzący ludzie dziwnie na ciebie spoglądają. Pewnie masz anielski uśmiech na twarzy lub co gorsza, wyraz samozadowolenia… Inni nie lubią, jeśli komuś się powodzi lub ma się lepiej od nich.

Czasami warto siebie wyobrazić sobie siebie jako samotną wyspę, na którą nic, ale to nic nie dociera…
Nawet durne spojrzenia innych.

Artykuł I co się … kurka… patrzysz? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.