„A daj sobie spokój z tym wszystkim.” – tak sobie myślisz po raz czterdziesty w ciągu ostatnich trzydziestu minut – „I tak nie zdążysz i nie dasz rady ogarnąć tego wszystkiego!”

STOP! Nie tędy droga.

Wiem, jak to jest, kiedy wszystko zwala się na jeden dzień … I wszystko musi być załatwione „na tip-top”. Teraz.

A jeśli masz spadek formy, to co?

Motywacja.

Motywacja jest fajna, ale niestety działa (przynajmniej w moim przypadku) bardzo krótko. Jaki to kawałek czasu? Tak do miesiąca. Potem, jeśli nie wyrobię sobie nawyku, czyli nie włączę sobie przypominajek, nie zaplanuję, nie wpiszę w listę „To do”, to przepadam. Nie robię i już. Ale jeśli chcę coś zacząć robić regularnie, to co? Motywacja nie jest w porządku? Owszem jest bardzo w porządku. Ale ciąg dalszy, ten okres po pierwszym dołku i „nie chce mi się”, jest o wiele istotniejszy. Jak to zrobić, aby nie przestać?

Stoję obecnie przed taką właśnie sytuacją. Jak wiecie, od dziś zaczynam kurs programowania. Taki kurs wymaga systematyczności „level high”. Decyzja o kupnie została podjęta … o my gosz! Półtora miesiąca temu. Moja motywacja poleciała obecnie na łeb i na szyję. Co robię?

Samodyscyplina

Jak się (Kurka!) zmusić do systematycznej nauki. Zwłaszcza w mojej sytuacji… hę? Jakieś pomysły? Jedyne, na co wpadłam to stukanie kodu … kiedy tylko to możliwe. Tak, mały śpi, jak chce. To znaczy, ma mniej więcej pory drzemek, ale są to bardziej takie widełki: około 8-9 rano, około12-14 w południe oraz około 16-tej. To drzemki, a idziemy na nocny spoczynek około 18-19 wieczorem.
Co z tego wynika? I po co o tym piszę? Jedno słowo: ELASTYCZNOŚĆ. Ten, kto nie ma dzieci, prychnie pewnie ze śmiechu. Ale każda matka to stwierdzi, że trzeba łapać chwile na bieżąco, kiedy się przydarzają. Dlaczego? Bo nie wiadomo, kiedy będzie następna taka chwila. Liczysz Młoda Matko na drzemkę malucha? Że w tym czasie: zjesz śniadanie, posprzątasz, przygotujesz obiad, weźmiesz prysznic(!), pójdziesz do toalety (tak, tak…)… Rozwieję Twoje nadzieje – nic z tego. Akurat wtedy maluch będzie nie odkładalny i marudny i tak ogólnie „na nie”.
Samodyscyplina – zapisz sobie tylko trzy rzeczy, które MUSZĄ być zrobione danego dnia, a resztę zrobisz, jeśli maleństwo pozwoli.

Co u mnie musi być zrobione na pewno? Trening (nadal ćwiczę z Kasią „Trening na bosaka” – wykupiłam subskrypcję), kurs (!) i co środę – post na bloga.

Nastawienie

Co zrobić, aby pomimo „dołów”, chwil zwątpienia, wytrwać? Nie uwierzycie, ale jest jedna genialna i prosta metoda.

Napisz sobie karteczkę samoprzylepną albo karteczkę od Pani Swojego Czasu z tą adnotacją:

„Jesteś super i nigdy się nie poddasz!

Dasz radę!”

Afirmacje, wbrew pozorom działają. Powieś sobie ją na lustrze w łazience lub na przedpokoju ( jak będziesz przechodzić przez niego – rzucisz okiem na nią!).

Pozytywne nastawienie, nawet w obliczu porażki, może ją zamienić w małe zwycięstwo. Zawsze warto walczyć, o to, na czym nam zależy.

Artykuł Co mnie napędza? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Albo ktoś stawał Ci na drodze i nie pozwalał dążyć dalej?

Na pewno setki razy słyszałaś o metodzie „małych kroków”. O wyznaczaniu priorytetów, rozpisywaniu większych celów na mniejsze, wyznaczanie trzech zadań na dzień, planowaniu długofalowym (bo nie od razu Rzym zbudowano), itd., itd.

Ale co innego to wszystko wiedzieć albo czytać o tym, a co innego działać i to stosować. Najtrudniej zacząć. Zwłaszcza jeśli wokół nas jest pełno „przeszkadzaczy” …

Nie raz zdarza się, że nawet osoba bardzo nam bliska uważa nasze cele czy marzenia za takie tam mrzonki, które nigdy nie ujrzą światła dziennego. Po pewnym czasie z realizacją tego celu schodzimy do podziemia. Hahaha! Wiem, jak to brzmi. Totalna konspiracja i praca nad marzeniem, kiedy nikt nie widzi i nie słyszy.
Z jednej strony to bardzo zabawne, a z drugiej … no cóż … taka osoba nie widzi innego wyjścia jak działać właśnie w ten sposób.
Niestety dzięki takiemu działaniu tracimy wiele energii na ukrywaniu, a moglibyśmy ją poświęcić na realizację celu.

Niestety ze mną tak jest. Nikt nie bierze na poważnie, że chcę się zająć programowaniem. Te moje kursy to chwilowa fanaberia, która mi przejdzie, kiedy będzie brakować czasu. Bo najważniejsze będą dzieci i dom.

Już nikomu nie mówię, co zamierzam i kiedy zamierzam, bo … za każdym razem widzę lekceważącą minę rozmówcy.
Ale ja nie zamierzam się poddawać. Możliwe, że pewne etapy przesuną się w czasie i wydłużą się terminy realizacji. Ale! Krok po kroku będę zmierzała do celu.

Nauczę się programować i będę się z tego utrzymywać. Małymi kroczkami, ciągle do przodu…

Tu jeden webinar, tam jedna lekcja kursu…. ciągle coś.
A obecnie myślę nad Bootcamp. To intensywne szkolenie, trwa 12 tygodni. Jedynie (puki co) co mnie powstrzymuje to cena. Tak jest płatne i jak dla mnie dosyć sporo. Dlatego o tym myślę, a z pozostałymi sprawami działam.

Tak to wygląda. Wspinasz się po tych schodach do celu, który jest na ostatnim piętrze. Co rusz łapiesz zadyszkę lub kogoś spotykasz, kto odwraca Twoją uwagę od celu. Przystajesz i rozmawiasz, ale za moment uzmysławiasz sobie, że czas ruszać dalej. I wchodzisz na kolejny stopień. Co jest najfajniejsze w tej wspinaczce to to, że na każdym półpiętrze możesz świętować  mały sukces. Wyglądasz przez okno i patrzysz w dół. Wow! Tyle już przeszłam! Patrzysz w górę. Oh! Jeszcze tyle mnie czeka.
Ale wracasz na schody i wspinasz się dalej.

Powodzenia. Nigdy się nie poddawaj!

Artykuł Małe kroczki pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wszystko, co kiedyś nadawało nam pęd i motywację, teraz przytłacza i „straszy”. Mamy wrażenie, że jeszcze jeden nie odpowiednik krok i wszystko zawali nam się na głowę.

Odczuwa to każdy, w pewnym okresie życia. I ten, kto pracuje na pełnym etacie i ten freelancer. I matka (teoretycznie) nie pracująca, siedząca w domu. I mam wrażenie, że tym ostatnim jest najciężej. Dlaczego? Bo każdy pyta zdziwiony: a co ona ma do roboty! Taaa…temat rzeka.

Kiedy wiemy już, że nadchodzi ten okres spadku formy, co najlepiej robić? Ha! Sprawa jest prosta, a zarazem skomplikowana. Trzeba odpocząć. Odpoczynku też trzeba się uczyć.

Gdy kogoś zapytać jak odpoczywa, to otrzymujemy odpowiedzi-gotowce. Oczywiście tylko w weekend się odpoczywa i to koniecznie na łonie natury. Oczywiście:/

Najlepszy efekt dają malutkie odpoczynki ( oddechy ) w ciągu dnia. Kiedy jeszcze pracowałam, często zdarzało mi się zajść do pracowniczej kuchni, aby popatrzeć przez okno. Brzmi śmiesznie? Może, ale po kilku godzinach wpatrywania się w cyferki na monitorze i skupiania się nad gotówką, to odprężało umysł. Moje myśli wędrowały sobie, a oczy śledziły zieleń drzew lub przechodniów.
Teraz jak jestem w domu, wbrew pozorom również mam cały wachlarz obowiązków i rzeczy to zrobienia/ pamiętania.
Tak, większość sama sobie narzuciłam – chociażby to, że na blogu pojawiają się trzy wpisy w tygodniu. Myślicie, że łatwo jest się do tego zmotywować i ( co najważniejsze ) wytrwać? Otóż nie. Już kilka razy miałam ochotę odpuścić sobie i napisać Wam, że będzie tylko jeden post na tydzień… Ale trzymam się. Na razie nic nie zmieniam.

Wymyśliłam sobie kurs programowania i narzuciłam sobie chyba za bardzo szybkie tempo. Jestem nim przemęczona. Dlatego co jakiś czas robię sobie dzień, dwa dni bez kursu. Aby umysł się trochę odświeżył. Wtedy czytam książki ( inne niż podręcznik Java ), ogarniam mieszkanie itd.

Czasami trafia mi się dzień „śmierdzącego lenia”. Kiedyś było dużo takich dni, teraz już wiem, że spowodowane były stanem mojej tarczycy. Teraz już niezwykle rzadko mi się przytrafiają, ale są. Co wtedy robię? NIC. Odpuszczam sobie. Na następny dzień dostaję „power” i ogarniam obowiązki bieżące i zaległe. Taki dzień nic nierobienia jest potrzebny. Pozwala złapać na nowo dystans, zmotywować się do dalszego wysiłku ( zwłaszcza kiedy zapisujemy sobie kolejne kroki „w czymś” ).

Jak motywuję się do kursu? Zapisuję, ile zrobiłam z niego. Dane są w procentach, więc to takie sobie bawienie się. Z datą, kiedy zaczęłam i na jakim procencie teraz jestem. To podbudowuje. A jeśli chodzi o podręcznik Java, to każdy kolejny rozdział pokazuje mi, jak daleko jestem.
„Jestem tak daleko, nie opłaca się teraz rezygnować!”.

Kończąc już: przypominam, odpuście sobie co jakiś czas. Świat się nie zawali, jeśli wyjdziecie z przyjaciółką na ploty zamiast prasowania sterty ubrań. Trzeba nauczyć się odpoczywać w międzyczasie, bo kiedy indziej? W weekend okaże się, że trzeba coś zrobić na wczoraj i nici z odpoczynku.

Artykuł Odpuść sobie pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Ileż to razy zdarzało się mi o czymś intensywnie myśleć, aby w następnej chwili po prostu o tym zapomnieć. Mogę to wytłumaczyć zmianami hormonalnymi w ciąży, ale czy to jest właściwe wyjaśnienie?
Czy możemy ze spokojnym sumieniem przymykać oczy na pewne rzeczy?

Zawsze starałam się być odpowiedzialna. Ha! Czasami kiepsko na tym wychodziłam, bo nie wszyscy czuli się w takim obowiązku. Za to ja … Chciałabym mieć sobie jak najmniej do zarzucenia, gdyby coś…

W miarę moich sił i możliwości staram się postępować tak, aby nikt nie ucierpiał. Czy jest to możliwe? Szczerze mówiąc, nie sądzę, ale mimo wszystko się staram.

Nie można przejść przez życie, nie patrząc na innych. Żyjemy w społeczności – większej lub mniejszej. Codziennie dochodzą między nami do interakcji.
Idziemy do sklepu – rozmawiamy z ekspedientką. Moja wielka prośba – one nie są winne, że kolejka ma kilometr ani że czytniki nie działają, ani tym bardziej nie odpowiada za ceny produktów. Myślicie, że one by nie chciały, żeby było taniej, szybciej?
Denerwują mnie ludzie, którzy krzyczą na kasjerki. Według mojego osobistego zdania to frustraci wyżywający się na bogu winnej kobiecie. A wystarczyłoby powiedzieć z uśmiechem „Dzień dobry” i całe napięcie by opadło. I u nas i u kasjerki.

Coraz mniej wychodzę z domu. Jest to spowodowane tym, że po pierwsze brzuszek już zaczyna mi ciążyć ( maluszek ma już kilogram ), a po drugie bardzo ciężko mi się oddycha – smog naprawdę u nas jest uporczywy. Drapie w gardle niemiłosiernie.
Moje wyjścia ograniczam do minimum. Zaprowadzenie młodego do przedszkola, wyjścia na badania lub wizyty lekarskie i niezbędne zakupy. Już nie pamiętam, kiedy wyszłam po prostu „pochodzić po sklepach”. Zbyt ciężko.

Czy coś mi umyka? Z pewnością. Tym bardziej że nawet telewizja u mnie nie istnieje już. Jedyny kontakt ze mną jest przez internet. Czy to źle? Bardzo możliwe. Ale na dzisiaj nie mam nawet siły, aby to zmienić.

Zagłębiam się coraz bardziej w kurs programowania i wykonuję tylko najważniejsze obowiązki. Brak sił na więcej… no poza książkami.

Artykuł Rzeczy, które umykają…. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.