Karmimy się piersią od urodzenia. Czyli maluch jest na piersi 16 miesięcy… i zaczęliśmy kolejny miesiąc.
Bardzo wiele komentarzy na ten temat już usłyszałam, ale najgorzej (dla mnie) było przy Starszaku. Teraz już jest … „lajcik”. Większość już wie, że jestem „wariatka” na punkcie naturalnego karmienia. 

Z każdej strony się słyszy o laktoterroryzmie oraz innych burzach w mediach szczujących jedne matki na inne. Bo każda ma swój rozum i postępuje zgodnie ze swoim sumieniem, swoją wiedzą i doświadczeniem. 
Ja  karmię piersią i żadne dyskusje tego nie zmienią. A jakie tłumaczenia i przytyki mnie spotykają? Opisuję poniżej.

Wyrzeczenie

Wszystkim się wydaje, że samo karmienie piersią to wielkie wyrzeczenie. Nie do końca tak jest. Uwaga! Przynajmniej jeśli o mnie chodzi. 
Początki nigdy nie są proste. Wręcz przeciwnie. Ze starszakiem miałam sporo „pod górkę”, ale dopasowaliśmy się i karmiliśmy się aż … 3 lata i 3 miesiące. Długo? Wystarczająco. Starszak tak na dobrą sprawę sam się odstawił. W tym czasie również pracowałam i dawaliśmy radę. Więc? Nie nastawiaj się na nic. Bo i tak będzie nie tak, jak Ci się wydawało. Mój plan przy starszaku był na 6 miesięcy! Trochę to przeciągnęliśmy, co nie?

A jak jest teraz z młodym? Mieliśmy trochę lepszy start. Bo miałam już doświadczenie i nie dawałam sobie wmówić, że mleka nie ma, że to dziwne, że wisi na cycku itd. Puszczałam te wszystkie „mądre inaczej” rady koło ucha i … robiłam swoje. Słuchałam tego, co podpowiada mi intuicja i instynkt. Zbyt często zagłuszamy je tym, co nam się wydaje właściwe.
Pierwszy miesiąc to był czas dostosowania się, a później były skoki rozwojowe i płacze niewiadomego powodu. Dzięki „wiszeniu” na piersi, malutki rozkręcał laktację.

Po roku? Raczej to wygoda i brak jakichś wyrzeczeń. I uwaga! Lampkę wina czy cydru mogę się spokojnie napić. Wystarczy wybrać odpowiedni czas. Po wieczornym karmieniu. Wtedy rodzice mają wieczór dla siebie. Do pierwszej pobudki w nocy, alkohol zniknie z krwi.

Psuje biust

O tym micie już słyszałam bardzo wiele. I wierzyłam w niego za pierwszym razem. Jeśli chodzi o mój biust – jest większy. Nigdy do mikroskopijnych nie należał. Teraz jest słusznych rozmiarów (70 H). Wolałabym, aby był mniejszy, bo często bolą mnie plecy, poza tym przy nim wyglądam przesadziście zważywszy na mój nie największy wzrost (160 cm).

Co psuje biust? Brak „ochrony” w ciąży, kiedy biust rośnie. Skóra się rozciąga, tworzą się rozstępy itp. Na to są dwie sprawdzone metody, aby biust nie obwisł i nie stracił „urody” (?). Na rozstępy prawie nic nie poradzimy – często są uwarunkowane genetycznie. Aby zadbać o kondycję biustu trzeba mieć BARDZO DOBRZE DOBRANY BIUSTONOSZ. Ot, i cała filozofa. Warto też w czasie zmian rozmiaru (w ciąży, w połogu, w czasie KP)  nawilżać skórę olejkami lub oliwką. Kwestia gustu.

Nic innego nie je

Ostatnio usłyszałam ten dziwny pogląd, że jak dziecko powyżej roku nadal jest na piersi, to ABSOLUTNIE nie je innego jedzenia. To jest, rozwijając temat, nic stałego nie przyjmuje. Co jest tak śmieszne, że aż tragiczne by ludzie mogli tak myśleć. Nie mając dzieci, zdawałam sobie sprawę, że jest coś takiego jak rozszerzanie pożywienia. No przecież. Ta osoba, która mi to powiedziała, doradziła mi, żebym pomalutku podawała dziecku papki na łyżeczce. O rany! A ja czasem pajdę chleba dam małemu. Wyrodna matka po prostu, prawda?

Niewartościowe mleko

Na temat czy mleko kobiece po roku (ba! po 6 miesiącu karmienia) traci swe właściwości odżywcze itp., powiedziano już bardzo wiele. Przeprowadzono huk badań na ten temat. Można poczytać o tym na blogu mojej Guru Laktacyjnej – Hafija –  podaje również linki do badań nad składem mleka. 

Z mojego doświadczenia mleko czarodziejsko nie zamienia się w wodę, ale również bezbłędnie nawadnia. Już kilka razy mleko z piersi nas ratowało. Kiedy? Podejrzenie jelitówki. Kiedy maleństwo nie chce nic jeść ani pić, a dodatkowo biegunka daje o sobie znać, jedyne co akceptował to pierś. Jestem pewna, że dzięki temu uchronił się przed odwodnieniem i finałem w szpitalu. 

Gryzie pierś

Nie, mnie maluch jakoś nie gryzie. Nie smakują mu moje sutki? Za pierwszym razem jak próbował złapać dwoma pierwszymi ząbkami, wyciągnęłam po prostu pierś z jego paszczy. I pokiwałam palcem, że „nie wolno”. Załapał. Teraz zdarza mu się mnie szczypnąć lub klepnąć w pierś. Leci szybciej? Nie sądzę.

Zasypia tylko przy piersi

Tak, nadal zasypia przy piersi. Ale mając na uwadze doświadczenia ze starszakiem, nie zamierzam tego zmieniać. Już i tak okazało się, że często zasypia sam – bez maminej piersi. Na spacerze w wózku, kiedy ja musiałam wyjść do lekarza i został z tatą i jeszcze kilka takich momentów było. 
Po co miałabym mu odbierać tę przyjemność, jeśli wiem, że bez piersi też sobie poradzi? 

To nieprzyzwoite

Ha! A rozebrane panie na banerach są bardzo przyzwoite. No, sorry… mnie ten przytyk nie przekonuje. Tak, często karmiłam małego (i starszaka) w publicznym miejscu. Wbrew pozorom nie wygląda to tak jak niektórzy myślą. Nie ściągam koszulki i biustonosza, nie siedzę TOPLES. Nie wywalam cyca! Sorry, ale niektóre panie mają większe dekolty i bardziej im widać biust niż mi przy karmieniu dziecka. 
A dziecku nie przetłumaczysz, że teraz nie możesz go nakarmić, bo jesteście np. w parku. Dziecko nie poczeka, aż wrócicie do domu. Dziecko chce TERAZ.
A na teraz to można podać butelkę. Ale czy to wyjście Ci się podoba? Mnie osobiście nie za bardzo.

Zaspokojenie potrzeb tylko matki

Takie coś usłyszałam, kiedy karmiłam starszaka. I ponownie usłyszałam niedawno. Zaspokajam własną potrzebę kontroli i bycia postrzegania jako Matka-Polka. Śmiech! Wiele razy już wspominałam o tym, aby zerwać z mitem Matki-Polki, bo niestety jest on bardzo dla nas kobiet szkodliwy. A kontrola? Jaka kontrola? Nie mam pojęcia, ile mleka wypija i kiedy znów będzie chciał sobie trochę possać. Gdzie ta kontrola?

Karmienie piersią powyżej roku – to wytyczne dla Trzeciego Świata

Według WHO  warto karmić piersią nawet do drugiego, trzeciego roku dziecka. Korzyści zdrowotne przewyższają przejściowe niedogodności lub inne społeczne uprzedzenia. Wytyczne dot. karmienia piersią dotyczą całego globu. Bez różnicy czy mieszkasz w Azji, Afryce czy Europie. 
Czasami faktycznie mam wrażenie, że firmom produkującym mieszanki mleczne dla niemowląt mają niesamowity interes w tym, by zdyskredytować naturalne karmienie. Patrząc na te wszystkie reklamy, które sugerują, że TYLKO z danym produktem dziecko może się rozwijać jak najlepiej. 
Wybaczcie, ale ten produkt to zamiennik i to jeszcze niedoskonały. Powinien być stosowany tylko w przypadkach koniecznych. Nie dlatego, że komuś się chce iść na imprezę i balować całą noc.    
Link do strony WHO – tu. A tu post u Hafiji na ten temat.

Co ja na to?

Nikogo nie będę terroryzować ani na siłę przekonywać. Czasami nie udaje się karmić piersią. Czasami musimy same przerwać karmienie, aby rozpocząć konieczne leczenie. Ile mam tyle historii do opowiedzenia i dylematów życiowych do przemyślenia i decyzji do podjęcia. Czasem tak silna alergia u dziecka powoduje nagłe przerwanie karmienie piersią, czasem innego wyjścia nie ma. Zawsze trzeba patrzeć na dobro dziecka i/ lub matki. 

Im dłużej karmisz piersią, tym lepiej dla Ciebie i dziecka. Samo karmienie to nie tylko mleko i odżywianie dziecka. To bliskość, bezpieczeństwo i ukojenie.
A po nieprzespanej nocy spowodowanej skokiem rozwojowym lub wyrzynającymi się zębami – chwila na odpoczynek i drzemkę – dla dziecka i jego mamy.
A karmienie po roku u nas to średnio 3-6 razy na dobę. Kiedy maluch żąda. 

Życzę długiej i spokojnej drogi mlecznej.

Wskazówki znajdziecie na blogu Hafiji – link.

Artykuł 9 mitów o KP po roku pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Niestety rodzice – zwłaszcza młodzi – czekają najczęściej… Na co? Ach przecież to oczywiste – pierwszy krok, pierwsza zupka, pierwsze słowa…na to wszystko czekamy z utęsknieniem…

I nie zadajemy sobie sprawy, jak czas przemija. Chwile, które są wyjątkowe pojawiają się i znikają niezauważone …

Odstawiony

To była długa droga. Z bardzo ciężkim początkiem i z momentami zwątpienia. Ale była też piękna. Uwielbiałam patrzeć jak mały je. Jak momentalnie się uspokaja.

Nadszedł ten czas. To już koniec. Czekałam i nie czekałam na niego. Mały już nie jest na piersi.

Czas 3 lata i prawie trzy miesiące. To długo? Pewnie niektórzy powiedzą, że bardzo długo i zapytają, dlaczego nie odstawiłam go wcześniej.

Bo czekałam. Z Adasiem jest tak, że daję mu na wszystko czas. Nie poganiam i nie stresuję. Bo po co? Co to da? Ja będę się czuła źle, a i on również. Logiczne jest więc odpuścić.

Każdy ma swój czas

Po roku karmienia przestałam mówić, że jest jeszcze na piersi. Dlaczego? Nikt nie rozumiał, że to dla dobra Małego. Mam pokarm, więc karmię. Wiedziały o tym tylko nieliczne osoby.

Długo karmiłam? Dla mnie odpowiedź jest prosta – karmiłam tyle, ile potrzebował. Dałam mu czas i … czekałam. W tym jednym mogłam w pełni być pewna, że dobrze robię. Miałam tą niezachwianą pewność chyba tylko popartą intuicją i instynktem pierwotnym :).

Już to się skończyło i … trochę mi smutno z tego powodu. To były naprawdę piękne momenty.

Mały na wszystko ma swój czas.

Odpieluchowanie. Gdy czytałam jak się do tego zabrać… Ile z tym nerwów ( rodziców – głównie matek ) i płaczu (przeważnie dzieci) … przerażał mnie sam fakt, że będę musiała to zrobić.

Jak to się odbyło u nas? Poczekałam. Kilka próby było. Nie przyniosły efektów, więc odpuszczałam.

Aż pewnego dnia, tak po prostu, ubraliśmy zamiast pieluchy – bokserki. I tak zostało.

Nie mówię, że nie było wpadek. Były. I nawet po minie Adasia było widać, że sam doskonale wiedział, co się zadziało. Czasami  jestem zaskoczona, jak mądry jest ten mały. To bystrzak, który niespecjalnie pokazuje, jaki jest inteligentny.

Doceniajcie

„Gdzie jest konik?” – zapytałam niewinnie kiedyś młodego. I byłam pewna, że przyniesie kolorowankę, gdzie jak byk stoi konik. Nic bardziej mylnego. Mamy w domu starą encyklopedię książkową. Kilka razy ją przeglądał. Po zadaniu tego niewinnego pytania mój mały pognał do regału z książkami, wyciągnął encyklopedię i przewertował ją do litery „k”. Następnie paluszkiem efektownie (jakby matka była niespełna rozumu ) pokazał obrazek z koniem.

Byłam szczerze pod wrażeniem. Nie sądziłam, że znajdzie odpowiednią stronę, pokaże odpowiednią literę (kiedy się tego nauczył?).

Dumna jak paw to mało powiedziane. Takie rzeczy podnoszą na duchu na wiele dni.

Mały to indywidualista i trochę, jak ja introwertyk. Ma swój czas na wszystko. Zaczął chodzić jak miał 1,5 roku. Późno? Nie dla mnie. Po prostu wtedy zaczął, kiedy uważał za odpowiedni czas.

Czekałam

Tak jak każda matka czekałam na jego pierwsze razy. Teraz już przestałam. Po prostu jestem z nim. Tuż obok. W każdej chwili gotowa powiedzieć – dobrze Ci idzie, tylko tak dalej…

Pamiętajcie – nie popychamy, ale wspieramy. Jesteśmy obok, ale z nim. Te drobne różnice mają wielkie znaczenie.

Jeden uśmiech matki może zmotywować dziecko, aby dalej odkrywało świat na własnych zasadach i w swoim tempie.

Miłego dnia, odpoczywajcie.

A pracującym … tak jak ja … no cóż, jak najmniej nerwów.

Artykuł Czekałam… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.