Potocznie pragmatyzmem nazywana jest także postawa, polegająca na realistycznej ocenie rzeczywistości, liczeniu się z konkretnymi możliwościami i podejmowaniu działań, które gwarantują skuteczność.

Wikipedia

Co było.

Ciężko sobie przypomnieć co było. Nasza pamięć bardzo lubi przekłamywać i tam, gdzie nie widzieliśmy problemu mógł, tkwić zalążek porażki. Z każdego zdarzenia powinniśmy wyciągać wnioski i na nich się uczyć. Nie warto popełniać wciąż te same błędy. To strata czasu!

Dlatego najlepszym rozwiązaniem czasem jest prowadzenie dziennika. I nie chodzi mi nawet o „pamiętnik” z prawdziwego zdarzenia… Miejsce, gdzie zapiszesz, jakie podejmowałeś wyzwania, i w jakim stopniu je zrealizowałeś. Ja ma troszkę ułatwione zadanie, bo nie dość, że wpisy na blogu usprawniają mi przypominanie to jeszcze w zeszycie, w punktach mam bardzo wiele rzeczy rozpisanych.

Blogowanie.

Aby nie przedłużać, przejdę do tego, co było.
Blog nadal istnieje. 71 wpisów. Rozwinęłam fanPage. I rozhulałam Instagram. Przeprowadziłam Małą Rewolucję (w lipcu). Pojawiło się więcej ekspercki (jakoś dziwnie mi się to pisze) wpisów na tematy około programowe.

Z rzeczy blogowych ciągle zastanawiam się nad właściwą formą. Próbuję, zmieniam i dodaję lub odejmuję tematy. Piszę tak, aby zainteresować. Nawet nie chodzi o ogromne grono odbiorców, ale stałe. Właśnie z taką myślą zakupiłam kursy Jasona Hunta: Masterclass: Blogger i Masterclass: Blogger&Biznes. Wstyd przyznać, ale jestem na nich dopiero na początku. Wybrałam podejście: bez presji. Dostęp mam jeszcze kawał czasu, więc nie muszę wszystkiego robić naraz. Wszystko w swoim czasie. Tak więcej wyciągnę z tego.

Kodowanie.

Tu było sporo. Zacznę od WordPressa. Ulepszyłam blog (nieistotne, że nie widać ). Zbudowałam nową stronę, która czeka na opublikowanie. Planowałam to na końcówkę roku, ale nie bardzo to wyjdzie. Zbyt dużo mam rzeczy do przemyślenia w związku z nią, muszę napisać teksty i nadal ciągle zdjęcia i grafiki są do bani. Ale! Zrobiłam ją praktycznie w 3 dni! To sukces.
W końcu pożegnałam kurs Eweliny Muc „WP dla Zielonych”. Nie dlatego, że już nie jest wartościowy, ale szukam wszędzie oszczędności…
Mija rok (prawie), od kiedy skończyłam Bootcamp w Kodilli. Wnioski? Czeka mnie jeszcze ogrom pracy nad font-endem. Wiem już bardzo dużo, potrafię też wiele. Niestety w moim odczuciu ciągle zbyt mało. Dopiero po roku niektóre sprawy i informacje zrozumiałam. Już nie boję się ich używać i (co ważniejsze) nie boję się publikować na GitHubie moich postępów. W swoim skrzywionym zamyśle uważałam, że nie powinnam pokazywać, jak bardzo niedopracowany jest mój kod. Chyba jest prawie osiem stronek… Dużo, nie dużo.
W kodowaniu jeszcze przerobiłam huk kursów. Był Bootstrap, zwykły html, css oraz zaczęłam kurs GIT-a. Hmmm… co jeszcze? W listopadzie wzięłam w cudownym wyzwaniu #codenovember (u The Awwwesomes), który bardzo mnie zmotywował do dalszej nauki.
Nieodłączna pozostała strona FreeCodeCamp.

Coś jeszcze.

Regularne trenuję i uważnie się odżywiam. Dzięki temu czuję się lepiej i wyniki tarczycowe już tak nie skaczą. Poza tym – miły bonusik – schudłam i nie puchnę.
Jestem bardziej skupiona tym, co jest tu i teraz. W końcu nauczyłam się wybierać, a nie gonić za wszystkim na raz. Miałam czas na wakacje i czytanie książek (w tym roku przeczytałam ich 60).
Zaczęłam bardziej myśleć o sobie. Zaczęłam kurs „Wirtualna Asystentka” i zakończyłam kurs „Pisz tak, aby sprzedawać”.
Bardziej świadomie kupuję i używam codziennych rzeczy. Nie twierdzę, że jestem hiper pro, eko, zero waste itp… Ale staram się i wybieram mądrze.
Zaczynam rozumieć, że tylko ja jestem w stanie pokierować siebie we właściwym (moim) kierunku.

Co będzie.

Blogowanie.

Jeśli chodzi o tę sferę to mam tu dokładnie rozpisane już tematy przewodnie. Zdecydowałam, że ten rok będzie na blogu należał do kodowania.
1⃣ kwartał – Strona www // Front-end;
2⃣ kwartał – Narzędzia developerskie;
3⃣ kwartał – Frameworki;
4⃣ kwartał – Dobre praktyki // Clean code.
To jeśli chodzi o posty eksperckie. Dopuszczam również wpisy typowo lifestylowe. Ale na kodowaniu chcę się bazować.
W ramach pogłębiania wiedzy na temat blogowania i pisania wartościowych tekstów, mam do zrobienia kursy Jasona Hunta oraz kurs SEO.
Instagram, facebook? Zostanie tak, jak dotychczas było. Posty przynajmniej jeden na dzień.

Kodowanie.

Tu popłynęłam z moimi marzeniami i planami. HA! Zbyt wiele i wszystko na raz bym chciała. Już wiem, że w ten sposób nie wiele bym pojęła. To, jaki jest plan? Ugruntowanie tego, co już wiem, czyli html i css. Muszę poczuć się w tym na tyle pewnie, żebym raczej zastanawiała się czym się posłużyć, aby osiągnąć dany efekt, niż szukał rozwiązania. W tym roku chciałabym również nauczyć się JavaScript, bo puki co „liznęłam” go jedynie pobieżnie. I niestety zaniedbałam to, co już wiedziałam. Efekt? Zaczynam od nowa. W kodowaniu najważniejsza jest praktyka.

Wszystkie moje zmagania z kodem będą na GitHubie, a co za tym idzie w trakcie będę robić kurs GIT-a. Dodatkowo muszę popracować nad responsywnością stron (RWD), bo niestety bardzo kuleje w moich projektach.
Chciałam zacząć jeszcze coś w WordPressie, ale chyba tego będzie już za moc. Jak rozpisałam zagadnienia, jakie powinnam opanować lub pogłębić… okazało się, że czasu może braknąć.

Coś jeszcze.

I już ostatnia prosta. Co jeszcze? Treningi, zdrowa dieta, kontrolowanie tarczycy, czas dla rodziny (zwłaszcza Pana Męża – często nasze połówki czują się zaniedbane).

Chcę jeszcze popracować (zadbać) nad swoimi nerwami. Niestety stres zbiera u mnie bardzo duże żniwo, a ja czasami czuję, że wybuchnę w najmniej oczekiwanym momencie. Co do sposobu na poprawę koncentracji, cierpliwości i pamięci (a one najczęściej pogarszają się ze stresem) jeszcze nie podjęłam konkretnych decyzji. Będę szukać odpowiedniego narzędzia. Czy będzie to joga, medytacja lub mainfulness… Nie zdecydowałam. Zobaczymy po wypróbowaniu każdego.

Z rzeczy mało istotnych, ale wciąż odkładanych na później. Muszę na poważnie zabrać się do języka angielskiego. Z tym że nie może to być klasyczna metoda. Dlaczego? Bo ja tak naprawdę dużo rozumie, ale wciąż się boję mówić lub sytuacji, że coś przekręcę, inaczej pojmę i … no właśnie, co będzie?

Tak wiele by się chciało, a to jedynie rok. Raptem 52 tygodni, 365 dni. Odlicz czas przeznaczony na wakacje i święta, weekendy. Należy nam się odpoczynek przecież. Ile nam czasu zostanie na realizacje naszych planów? Jakie masz plany? Zaplanowane cele i rozpisane w kolejnych krokach?

Do dzieła, przed Tobą nowy rok życia.

Artykuł Plany na nowy czas. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.