Od czego zacząć?

Na samym początku warto zastanowić się, co nam będzie potrzebne, do czego ten komputer nam ma służyć. Czy będziemy go używać do obróbki zdjęć i audio, a może do buszowania po sieci? Czy też może bardziej do pisania? 
Najlepiej spisać sobie kategorie programów, których będziemy potrzebować.

Lista przykładowych programów.

W pierwszej kolejności, zanim zaczniemy pakować na dysk nowe programy, a inne usuwać,  warto zainstalować menedżer pakietów – Synaptic. Pozwala on na instalację i reinstalację, odinstalowanie pakietów.
W terminalu wpisujemy:

$ sudo apt-got install synaptic

Jeśli chcemy usunąć jakiś program dostarczony wraz z instalacją systemu, używamy komendy:

$ sudo apt-get purge nazwa_pakietu/programu

Mamy dwie drogi instalacji programów: z oficjalnego repozytorium programów oraz tych spoza tego repozytorium. I mamy dwie metody instalacji programów: używając terminala (do czego zachęcam ;)) oraz menedżer programów.

Teraz wypiszę programy, które przydadzą się zawsze i wszystkim, niezależnie od upodobań (tak sądzę ;)).

• LibreOffice  – to pakiet biurowy. Jego odpowiednikiem jest windowsowy Office. Można oczywiście korzystać z dokumentów Google, ale ten pakiet jest dedykowany Linuksowi, dlatego warto się z nim zaznajomić choć trochę,
• Plan– program do zarządzania projektami, podobne programy to Planner, Agenda,
• Spotify – nie może go zabraknąć u nikogo, kto lubi sobie umilić pracę na komputerze jakąś miłą muzyczką lub ulubionymi podcastami,
• Clementine – to odtwarzacz audio,
• Indicator Stickynotes, Tomboy – notatniki, ten pierwszy to te sławne „żółte karteczki”,
• Glippy – multi-schowek,
•  DropBox – nie może go zabraknąć, podobnie jak dysku Google
• Chromium Web Browser – to przeglądarka Chrom na Linux-a,
• Facebook Masseger – komunikator Fb,
• MiniTube – program umożliwiający oglądanie materiałów z YouTube bez przeglądarki www,
• My Weather Indicator – pogodynka,
• Gimp – edytor grafiki,
• Labyrinth Mind-Mapping – program do map myśli,
• Easy SSH – program do kluczy SSH ( przydatne przy podpinaniu GitHuba),
• Tomato – aplikacja timer-pomodoro,
• HourGlass – aplikacja timer i alarmy,
• Blog Entry Poster – program do pisania postów na blog.
• Ubuntu-restricted-extras – pakiet kodeków, frontów windowskich,
• Keepassx -program do przechowywania haseł,
• Osmo – organizer,
• Gdebi – program do rozpakowywania pakietów .deb,
• Elementary Tweaks – program do ulepszeń.

Instalacja programów.

1. Programy z oficjalnego repozytorium.

Poza menedżerem programów możemy zainstalować pakiety z poziomu terminala. Przykładowa komenda:

$ sudo aptitude install nazwa_pakietu(programu)

Wyszukiwanie konkretnego programu w terminalu:

$ aptitude search nazwa_pakietu(programu)

2. Programy poza oficjalnego repozytorium

Najpierw trzeba dodać repozytorium:

$ sudo add-apt-repository ppa:user/ppa-name

Później aktualizujemy repozytorium:

$ sudo apt-get update

W końcu instalujemy program spoza oficjalnego repozytorium:

$ sudo apt-get install nazwa_programu(pakietu)

Aby usunąć taki pakiet/program trzeba wpisać w terminalu:

* Usuwamy wcześniej dodane repozytorium, ale zostawiamy w spokoju program.

$ sudo add-apt-get --remove ppa:nazwa_repozytorium_do_usunięcia/ppa

* Usuwamy repozytorium, program i przywracamy program z oficjalnego repozytorium.

$ sudo ppa-purge ppa: nazwa_repozytorium_do_usunięcia/ppa

Pakiety .deb

Aby zainstalować  pakiety .deb wykorzystujemy wspomniany wyżej  program Gdebi lub wpisujemy w terminalu:

$ sudo dpkg -i nazwa*.deb

Reinstalacja 

Reinstalację przeprowadzimy za pomocą programu Synaptic lub komendy:

$ sudo apt-get install --reinstall nazwa_pakietu

lub

$ sudo aptitude reinstall nazwa_pakietu

Myślę, że trochę nakierowałam Was, co można dodać do nowo zainstalowanego systemu Linux. W większości przypadków można te programy zainstalować poprzez menedżera programów. Dla chętnych przygotowałam spis komend instalujących pakiety, do wpisania w terminal. Warto jak najczęściej używać terminala, aby się oswoić z pewną specyfiką działania. Pozdrawiam.

Artykuł Linux-owy niezbędnik pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Sto i jeden porad, jak nie popaść w panikę.

Linux

To system operacyjny taki jak Windows czy iOS. Co w nim takie fajne? A to, że jest oparty o open source, czyli otwarte oprogramowanie. Ale zapytacie: co to? To oprogramowanie, które pozwala swoim użytkownikom na analizowanie i rozwijanie, a dodatkowo jest darmowe. I wbrew pozorom nie jest już takie brzydkie wizualnie.

Dystrybucje.

Jak już wspomniałam, każdy może grzebać w kodzie… i też tak jest. Każda ekipa, która chce rozwijać Linux-a może wypuścić swoją dystrybucję. Szacuje się, że jest ich aż ponad 600. (Więcej informacji na ten temat znajdziecie na stronie www.linux.pl .

Którą dystrybucję wybrać?

To już naprawdę indywidualna sprawa. Dla całkowitych nowicjuszy poleca się m.in.:

• Ubuntu,
• Sabayon,
• openSUSE,
• Mint,
• Fedora,
• elementary os,
• Debian,

Którą wybrać? Niestety na to pytanie musicie sobie sami odpowiedzieć. Każda nazwa ma podpięty link do strony domowej. Nic tylko szperać i czytać. Mnie zajęło to jakiś tydzień – nim zdecydowałam się na elementary os. Dlaczego akurat ta edycja? Szukałam czegoś łatwego, co mnie nie przerazi od początku. Może kiedyś przeinstaluję ją na coś innego, ale obecnie zostaję przy elementary. Jest prosta i ładna. O tak! Lubię ładne rzeczy, a elementary wygląda jak Mac. Nie straszy samym kodem.

Ok. Mamy wybraną dystrybucję. Mamy pacjenta i co robimy?

Przygotowanie do reinstalacji systemu.

Żuczki kochane – KOPIA ZAPASOWA! Zawsze, ale to zawsze. Zanim zaczniemy gdziekolwiek grzebać, zmieniać, kombinować – robimy kopię zapasową. To nie paranoja, ale rozsądek. Jeśli coś pójdzie nie tak… łatwo jest wrócić do stanu sprzed tragedii.

Kolejna rzecz, która trzeba zrobić to przygotować sobie dysk instalacyjny. A cóż to takiego? Zwykły pendrive z wgraną dystrybucją linux-a.

Instalujemy sobie program pomocny do nagrania tego pena np. Rufus (tak jak ja). Ściągnięte oprogramowanie (z domowej strony dystrybucji) zgrywany na pena.

Jak? Na stronie www.elementary.io mamy mały poradnik, a ja wrzucam obrazek (źródło: w/w strona www), co powinno być zaznaczone.

Nie będę przepisywać krok po kroku co trzeba zaznaczyć, co powinno się pojawić itd., bo i po co?

Z ważnych rzeczy, których trzeba przypilnować:
– koniecznie zaznaczamy – ISO image;

– po wciśnięciu SELECT musimy sprawdzić SUMĘ KONTROLNĄ. Tak, wiem, brzmi poważnie. A to jest tylko kod, który pokazuje się na dolnej belce. Kod zaczyna się od znaczka #. Na stronie instalacji jest właściwy kod – porównaj go z tym, który się wygenerował. Jeśli jest taki sam to mamy sprawę zakończoną pomyślnie.

– można nacisnąć START i chwilę poczekać.

W tym momencie mamy naszego instalacyjnego pendriva z systemem. Gratulacje!

Nie było trudno, prawda? Jedziemy w takim razie dalej. OK. Mamy przygotowany sprzęt i przechodzimy do clou zagadnienia.

Ruszamy z instalacją.

Nie ma się czego bać. Naprawdę. Włóż pendrive do laptopa i włącz go. Lub jeśli laptop jest włączony, zrestartuj go z podłączonym penem. Naciśnij klawisz pozwalający na zmianę napędu instalacji. Zapytasz, o co chodzi? Zanim włączy się system operacyjny na komputerze mamy możliwość wejścia w ustawienia (zazwyczaj czarny ekran z maczkami znaczków – większość użytkowników komputerów nie zauważa nawet tego momentu ;), zazwyczaj nie należy nic tam mieszać). Poprzez klawisz funkcyjny F12 lub Esc (na dole strony powinna być podpowiedź, jakiego klawisza użyć, taką informację znajdziesz też w dokumentacji komputera). I co dalej? Szukasz, gdzie jest napęd instalacji i wybierasz cokolwiek co zawiera skrót USB – to nasz pendrive.

Ok. Pojawia się ekran powitalny. Dalej to już zaznaczanie właściwych opcji po kolei. Nic tylko bez strachu do przodu. Poniżej jest filmik z tego etapu instalacji. Prawda, że proste?

[kad_youtube url=”https://youtu.be/jEtNhQMfk3A” width=300 height=200 ]

I krótka ściągawka z filmiku, którego autorem jest Patryk Śmigiel

1. Wybór języka.
2. Klikamy „Zainstaluj elementary OS”.
3. Nie musisz zaznaczać niczego. Ja zaznaczyłam opcję: „pobieranie aktualizacji…”. Naprzód.
4. Rodzaj instalacji. Zaznaczałam wyczyszczenie dysku i instalacja elementary. Gdybyśmy już mieli jakiegoś Linux-a na laptopie – zaznaczalibyśmy opcję drugą. Naprzód.
5. Wybieramy właściwy dysk np. C:, na którym ma być „postawiony” system. Zainstaluj.
6. Lokalizacja użytkownika – sama ustawia się właściwa. Naciskamy naprzód.
7. Ustawiamy język klawiatury: polski i rodzaj j.polskiego np. podstawowy lub kaszebe  Naprzód.
8. Tożsamość użytkownika. Wypełniamy pola i wymyślamy hasło do logowania. Naprzód.
   

   ---

   [icon icon=icon-download-alt size=14px color=#000 ] Instalacja systemu [icon icon=icon-download-alt size=14px color=#000 ]

   ---

9. Restart komputera. I już!
10. Logujemy się na użytkowniku.
11. Na dolnej belce wybieramy ikonkę „Ustawienia systemu”.
12. Wybieramy „Pulpit” i ustawiamy tapetę.

Od teraz możemy się cieszyć nowym systemem. Miłej zabawy.

A tak wygląda pulpit w mojej starej Toshibie.

Zapytacie się może: „czy warto poznawać nowe systemy?” Odpowiem, że „owszem, tak”. Każda nowo poznana technologia zmusza nas do poszerzania swojej wiedzy i nauki rozwiązywania problemy, jakie być może napotkamy po drodze.

Planuję dla Was jeszcze jeden post o Linux-ie. A będzie on o aplikacjach, jakie warto sobie wgrać na świeżutki system. A będzie to się odbywało z poziomu wiersza poleceń. Będzie zabawnie.

A tu jeszcze CheckLista do pobrania. Jedna minimalistyczna, a druga w kolorze blue.

Instalacja Linux-a [icon icon=icon-linux size=14px color=#000 ] krok po kroku.

Artykuł Oswoić Pingwinka… pochodzi z serwisu To co najważniejsze.