Infografika

Twórczość Gosi (@gosiazimniak) znam już kawałek czasu. Zaczęło się od mojego poszukiwania, jak zrobić infografikę. O tym i jeszcze więcej dowiedziałam się na jej blogu. Z racji moich wszelakich i różnych zainteresowań zagłębiałam się w różne rejony internetu. W takich okolicznościach odnajduję znane lub mniej znane (oczywiście mi) osobistości. Tak było na przykład z Dominikiem Juszczyk. Ale to historia na inny wpis, choć zachęcam do zajrzenia również do niego.

Lubię podpatrywać, jak specjaliści (zwłaszcza Ci najwyższych lotów) wykonują swoją pracę. Infografika o wdzięczności u Gosi pojawiła się już kawał czasu temu. Dlaczego o niej wspominam? Poza bezdyskusyjnymi rewelacyjnymi walorami wizualnymi temat infografiki wrócił do mnie jak bumerang. Kiedyś już pisałam o wdzięczności . Obecnie za sprawą Gosi wracam do tematu.

Przejrzyjcie jej profil na Instagramie. Infografiki na temat wdzięczności to seria przybliżająca ją obserwatorom Gosi oraz jej podejście do niej.

Wdzięczność

Wstyd przyznać, ale zaprzestałam praktyki w tym obszarze. Zapomniałam, że ten, kto daje dobro, również je dostaje. Jeszcze kilka lat temu ciężko było mi pozbyć się negatywnych uczuć.

Właśnie praktykowanie wdzięczności pomogło mi otworzyć oczy i … serce. Ha! Jak górnolotnie to zabrzmiało, ale to nie ulega wątpliwości, że jest to prawda. Dzisiaj już nie żywię do nikogo urazy ani żalu.

Dokonuje się wiele różnych wyborów. Niektóre w skutkach są okropne, a niektóre swe niedogodności okazują po bardzo długim czasie.

Nie twierdzę, że wszystko jest teraz super. Ależ skąd. Zbyt wiele lat indoktrynacji odcisnęło na mnie piętno. Nadal będę się porównywać i rywalizować z nimi. Chyba do końca życia. Pomogły mi regularne telefony. Tylko tyle lub aż tyle. Zrozumiałam inne podejście.

I zrobiło się mi nieswojo. Zmieniam troszeczkę temat. Przeszłości nie zmienię, ale mam kontrolę co robię i myślę teraz. Przyszłości również nie kontroluję, ale mogę na nią wpływać, dokonując samodzielnych decyzje.

Tak jak na drugiej infografice Gosi, staram się zawsze uśmiechać do ludzi. Zwłaszcza do pań ekspedientek w sklepach. Doskonale wiem, jakim wysiłkiem nieraz jest uprzejme obsługiwanie ludzi. Wierzcie mi lub nie, ale jeśli trafi się w ciągu dnia choć jedna uprzejma, pozytywna osoba, to zrekompensuje nawet dziesięć wkurzających klientów. Mówię to z własnego doświadczenia. Dlatego uśmiechajcie się do pań ekspedientek i życzcie im, mimo wszystko, miłego dnia. O „magicznych słowach” już nawet nie wspomnę, bo są obowiązkowe.

Mówcie swoim „połówkom”, a nawet sobie w lustrze: „Kocham Cię”. Minimum(!) jeden całus dla partnera. Wiecie, że całując się, też spalamy kalorie? Połącz przyjemne z pożytecznym….
Do tego wszystkiego potrzebne są przytulasy. Tego nigdy za wiele. Przytulajcie się zawsze, kiedy przyjdzie Wam ochota. Bez zastanowienia, żeby weszło to w nawyk i coś oczywistego.

Kiedy jest nam źle warto przeglądać „dziennik wdzięczności”. Nie musi to być opasły notatnik ani wypasiona apka na telefon. Wybierzcie cokolwiek. Czasem warto wypróbować i aplikację i notatnik. Telefon ma się zawsze przy sobie, ale za to pisanie ręczne (notatnik) angażuje wiele rejonów naszego umysłu. Wypróbuj i jedno i drugie. To nic nie kosztuje… poza Twoim czasem.

Na trzeciej infografice Gosi znajdziesz krótkie zestawienie zasad prowadzenia „dziennika”. Co istotne skupiaj się, za co jesteś wdzięczna w sferze uczuć, emocji, rzeczy niematerialnych. Każda uchwycona chwila może być okazją do okazania wdzięczności.

Ostatnio poczułam wdzięczność do …nawet nie wiem do kogo lub czego, bo ślepego losu nie uznaję. Złożyło się tak, że teściowa zabrała starszaka po przedszkolu, a Pan Mąż miał drugą zmianę w pracy. Powinnam być niezadowolona, że nikt nie zmieni mnie przy młodym…
Prawda była taka, że razem z maluchem położyliśmy się do łóżka. On sobie podjadł i przytulony do „baru mlecznego” zasnął. Moje zmęczenie wzięło górę nad poczuciem obowiązku. Olałam sprzątanie. Wzięłam książkę do ręki i tak spędziłam dwie godziny (!). Do przyjścia teściowej ze starszakiem, nie robiłam nic prócz delektowaniem się ciszą w domu i spokojnym pochłanianiem kolejnej i kolejnej strony. Było mi tak dobrze. Poczułam wdzięczność do … właśnie chyba wszystkich, którzy mi umożliwili odpoczynek. Teściowa, Młody…

W prowadzeniu „dziennika” fajne jest to, że nie ma żadnych odgórnych reguł, że musisz coś konkretnie robić, w jakiś konkretny sposób. Wolisz rysować? Proszę bardzo! Możesz elektronicznie zestawiać zdjęcia, jakie cię wyrażają. Możesz pisać wiersze. Możesz wymyślać po trzy rzeczy albo dziesięć… A możesz pisać zawsze tylko jedną rzecz, za którą jesteś wdzięczna. Możesz opisywać sytuacje, widoki, swoje uczucia… Co tylko chcesz.

I zawsze możesz do tych zapisków, rejestrów wracać. Zwłaszcza kiedy jest Ci źle.

Celebruj dobre chwile, a złe przezwyciężaj wspomnieniami o dobrych. Trenuj się w wyrażaniu wdzięczności.

Artykuł Trenujesz ze mną? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Wolimy nie pamiętać ani nie myśleć o tym, że składamy się z tych dobrych (według norm kulturowych) i tych niepochwalanych powszechnie cech i zachowań.
Wypieramy ze swojej świadomości takie zachowania jak kłamstwo czy oszustwo, aby gloryfikować i podkreślać na każdym kroku naszą empatię i dobroć. Odwracamy wzrok od niewygodnej prawdy. Aby nas za bardzo nie bolało.

Niestety musimy zaakceptować fakt, że jesteśmy po części egoistami czy też bardziej dobitnie rzecz ujmując – złymi ludźmi. Co jest pocieszające? Ano to, że nie jesteśmy nimi ciągle. A zdarzają się ludzie, którzy częściej są dobrzy. Hurra! Całe szczęście.

Pytanie: Jak im się to udaje? Odpowiedź jest nader prosta. Zaakceptowali siebie. W całości. I tę dobrą i tą złą stronę własnego „ja”.
Aby dokonać zmiany w sobie, trzeba najpierw zauważyć, gdzie należy popracować nad sobą. Gdy już zauważymy te cechy, zachowania bądź brak umiejętności; należy działać. Zaakceptować ich istnienie i zacząć je zmieniać, poprawiać.

Jeśli nie wiemy, że źle robimy, to nie jesteśmy w stanie się poprawić.

Jak odnaleźć to, co szwankuje w nas? Odpowiedź jest w pytaniu. W nas samych trzeba szukać. Nasza świadomość, podświadomość i nieświadomość, intuicja… wszystkie te zjawiska pomogą nam odnaleźć tego, co szukamy.

Wykorzystując wiedzę, jaką zdobyłam po przeczytaniu książki „Insight” zadałam sobie kluczowe pytanie. To taka technika szukania odpowiedzi w sobie. Zapytałam siebie, czego potrzebuję teraz. Miałam to pytanie zapisane na karteczce, w notesie i na pulpicie komputera i na tapecie komórki. Czytałam je wielokrotnie. Po kilku dniach odpowiedź do mnie przyszła.
Karmiłam młodego w nocy. Półprzytomna, w półśnie, w moim umyśle pojawił się jeden wyraz: wdzięczność. Wokół tego słowa zaczęłam rozmyślać: czy ja mam być wdzięczna za coś?; czy ktoś powinien być mi wdzięczny za coś?.
Doszłam do wniosku, że na oba pytania odpowiedź jest potwierdzająca. I?

Ja jestem niewdzięczna!? Na samym początku czujesz opór. Jak? Ja niewdzięczna? To nieprawda, przecież. Ale zagłębiasz się i dochodzisz do wniosku… no właśnie. Zaczynasz akceptować, że nie jesteś kryształowo przejrzysta i bez skazy. Ha! U mnie trwało to kawał czasu. Zanim, bez oporów przyznałam, że jestem (o borze szumiący!!) niewdzięczna.

Uff! Połowa (ta gorsza) drogi za mną. Teraz trzeba zadziałać. Bo przecież o to tu chodzi. Akceptujemy daną cechę, przyjmujemy to, że ona jest w nas. OK. To teraz co? Zmieniamy ją?… Ale, ale przecież akceptacja i tak dalej…hę?
W tym przypadku mi osobiście nie podoba się to, że jestem niewdzięczna i chcę to zmienić. To moja decyzja.
I działam w tym kierunku. Co robię? Najprostszą rzecz pod słońcem.

Dziennik wdzięczności. Codziennie zapisuję, za co jestem wdzięczna. Wielu rzeczy nie zauważamy, a wcale nie są takie oczywiste. Co na przykład? Zdrowie, możliwość spacerowania, Ba! Możliwość pokłócenia się z partnerem, aby później się pogodzić… i wiele, wiele innych rzeczy.

Bądźcie wdzięczni! Za co? Za życie. Po prostu.

Artykuł Wdzięczność pochodzi z serwisu To co najważniejsze.