Od kiedy jestem na diecie, tym bardziej patrzę na to, jakie składniki znalazły się w moim jedzeniu. Nie wspominając już, że zależy mi, aby maluchy jadły dobrze i (w miarę) zdrowo. Wbrew pozorom pieczenie samemu chleba nie wychodzi jakoś bardziej drogo niż jego zakup.

Kto chce się spróbować, to zawsze jest okazja.

Razowy chleb żytni

Składniki:

• mąka żytnia razowa typ 720     – 310 g
• mąka żytnia razowa typ 2000   – 310 g
• zakwas żytni                             – 248 g
• sól                                             – 2 łyżeczki
• letnia przegotowana woda        – 471 ml

Zakwas żytni – przepis na niego znajdziecie w kilku miejscach. Ja korzystałam z przepisu gremi_grem na instagramie. Zakwas robi się przez pięć dni, a później już tylko przechowuje jego część w lodówce.

Przepis na chleb wzięłam ze strony Smakowity chleb – link o tu! Jedynie dostosowałam ilości składników do mojej keksówki tj. 31 cm * 12 cm.

Jak się robi chleb? Wbrew pozorom dosyć prosto i przy minimalnym przemyśleniu sprawy – nie zabiera aż tak dużo czasu.

Zaczynamy. Potrzebujemy aktywny zakwas. Co to znaczy? Odpowiedź dla laika – w masie zakwasu mają się pojawić bąbelki, zakwas ma mieć zapach piwa i powinien wyglądać na wilgotny. Czy to zrozumiałe? Chyba tak, jeśli nie to dawajcie znać – chętnie powiem, czy tak, czy nie. Takiego słowa potwierdzenia bardzo mi brakowało na początku, wiele bym dała, aby ktoś zerknął okiem i stwierdził: „Dobre to masz”

Ja obecnie zakwas trzymam w lodówce, więc aby go aktywować, wyciągam go i stawiam na blacie, aby jego temperatura była pokojowa…

Potrzebna będzie waga, bo wszystko trzeba wymierzać raczej dokładnie.

Do zakwasu wsypuję mąkę żytnią razową typu 2000, dolewam letnią wodę. ( Proporcje 1:1, czyli 100 g mąki na 100 g wody). Przykrywam folią, robię w niej kilka dziurek i odstawiam w spokojne miejsce. To jak z ciastem drożdżowym – musi mieć czas, aby ruszyć. Najlepiej zostawić tek ten zakwas na całą noc.

Z młody zakwasem (czyli dopiero co zrobionym) możecie mieć problem – może powstawać zakalec, ale nie przejmujcie się tym i działajcie dalej. Zaraz po zrobieniu zakwasu chyba dopiero drugi chleb wyszedł mi, jak trzeba, a teraz co tydzień mamy swojski chlebek.

Rano przygotowujemy sobie wodę. Woda musi być letnia – nie gorąca, bo sparzy mąkę … średnio nam się uda chleb – przynajmniej mi totalnie nie wyszedł zbyt dobry.

Do miski wsypujemy mąki, sól (mieszamy); dodajemy zakwas i dolewamy po troszku wodę. Wyjdzie dość gęsta masa. Tak ma być. Mieszamy do połączenia składników.

Przygotowujemy foremkę. Smarujemy olejem i posypujemy albo mąką razową, albo otrębami. Do takiej foremki przekładamy ciasto na chleb. Uda się to nawet rękami :). Moczymy dłoń i wyrównujemy wierzch, lekko dociskamy, aby nie było luk w spodzie chleba. Wierch posypujemy …. tym, co chcemy: otręby, pestki słonecznika czy dyni, siemię lniane… co mamy pod ręką (na zdjęciu – otręby). Jeszcze tylko nakłuwamy chleb, robiąc krzyż nożem i nakrywamy ściereczką do wyrośnięcia.
Odstawiamy foremkę w spokojne miejsce na 3 do 4,5 godziny.

Po tym czasie możemy nagrzewać piekarnik do 220 st. – w tej temperaturze pieczmy przez 20 minut. Później zmniejszamy temperaturę do 180 st. i pieczemy jeszcze 25 minut. Piekarnik ustawiony jest na góra-dół.

Po upieczeniu zostawiamy do ostygnięcia na kratce. Co ważne – nie wyciągamy od razu z foremki, bo może się nam oderwać skórka (tak mi się zdarzyło). Odczekajmy jakieś 10-15 minut i dopiero później wyciągnijmy z foremki.

Najlepszy jest jak przestygnie po całej nocy – nie rwie się i nie kruszy.

Smacznego!

Bułeczki jaglane

To przepis ściągnięty z książki Joanny Anger i Anny Piszczek p.t.„alaantkowe BLW”. Przepisy znajdziecie również na ich stronie – o tu!

Składniki:

• 2,5 szklanki ( poj. 250 ml) mąki pszennej
• 0,25 szklanki kaszy jaglanej
• 0,5 szklanki wody
• 7 g suchych drożdży
• 0,75 szklanki ciepłej wody

Trzeba pamiętać (ważne!) o wypłukaniu kilkukrotnym kaszy jaglanej pod strumieniem gorącej wody. Jeśli tego nie zrobimy – kasza będzie miała gorzki posmak.

Gotujemy kaszę w wodzie (0,5 szklanki) – na bardzo wolnym płomieniu, pod przykryciem, nie mieszamy. Czas? tak ok. 20 minut aż do wchłonięcia całej wody. Po ugotowaniu od stawiamy do ostygnięcia.

Do letniej wody wsypujemy drożdże – mieszamy i odstawiamy na chwilę.

Przekładamy do miski kaszę, wsypujemy mąkę i zalewamy drożdżami. Mieszamy. Wyrabiamy, wyrabiamy, wyrabiamy… Do uzyskania elastycznego ciasta. Przykrywamy ściereczką i odstawiamy do wyrośnięcia. Czas? Tak około 30 minut – ciasto musi podwoić swoją objętość.

Na blaszce wyłożonej papierem do pieczenia układamy bułeczki, czyli odrywamy kawałki ciasta, formujemy kuleczki, pamiętamy o odstępach (bułeczki jeszcze trochę urosną).

I ja jeszcze zostawiam tak przygotowaną blaszkę w spokoju na jakieś 20 minut. Autorki tego przepisu tak nie robią. Można tak jak ja lub jak autorki.

Bułeczki można naciąć i posypać czym się chce – płatki owsiane, czarnuszka, siemię lniane, sezam. Aby miały błyszczącą skórkę, przed posypaniem, smarujemy rozbełtanym białkiem jajka.

Bułeczki pieczemy w 200 stopniach z termoobiegiem przez 20 minut.

Gotowe! Pyszne bułeczki na niedzielny poranek. Smacznego!

Artykuł Chleba mi daj…. pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Taka refleksja mnie naszła, kiedy siedzieliśmy sobie z Panem Mężem przytuleni na kanapie i słuchaliśmy muzycznych hitów z lat 90.
Tak właśnie, tak… Tyle lat się uzbierało. I chciałoby się powiedzieć, że wtedy było lepiej. Nie. Nie było lepiej, bo było po prostu inaczej. Można powspominać te czasy, pobujać się przy jakieś „pościelówie” (Lady Pank „Zawsze tam, gdzie ty”) i poprzytulać.
Ale żyć trzeba teraz. Pracować na przyszłe rezultaty. Ciągłe grzebane w przeszłości, jeśli niczego się nie uczymy z niej, jest stratą czasu i energii. A kosztuje nas jeszcze być może ciężkimi i nieprzyjemnymi emocjami.

Nie grzebać w przeszłości, nie roztrząsać jej…. łatwo powiedzieć. Jest łatwy, ale trudny sposób na to. Trzeba wybaczyć. Sobie i innym. Wszystkie zaniechania, błędy, potknięcia…. Wszystko. I już. Tyle i aż tyle.

Od kiedy wybaczyłam innym (to było prostsze), poczułam się trochę mniej przytłoczona. Już tak bardzo nie ciążyły mi toksyczne emocje i wspomnienia. Mogłam w końcu oddychać.

Ale dopóki nie wybaczymy sobie (a jest to mega trudne, zwłaszcza kiedy jest się kobietą) przeszłość będzie rzucała na nasze życie cień. Co w takim przypadku zrobić? Nic pochopnie i na jeden raz. Tego by było zbyt wiele dla naszej psychiki. Lepiej działać krok po kroczku.
Ja ciągle borykam się z jednym największym (według mnie) cieniem przeszłości, z którym nie mogę się pogodzić. Ktoś może się w tym momencie uśmiać. „Kobieto, ale ty masz problem. Inni ludzie … itd.”

Nie mogę sobie darować, że nie zauważyłam wcześniej, że Starszak ma problemy z mową, z motoryką, z integracją sensoryczną. Naprawdę jest mi bardzo ciężko to przełknąć, że tego nie widziałam. Znajduję setki wytłumaczeń i usprawiedliwień, ale i tak szpikulec, drzazga tkwi pod paznokciem. I boli.
Próbuję sobie z tym poradzić w ten sposób, że działam teraz. Organizuję terapię, ćwiczę z nim w domu. Próbuję jak najwięcej spędzać z nim czasu. Jak dalece pozwala mi maluszek. Jednak ciągle z tyłu głowy słyszę głos, że to za późno, za mało i nie dość dobrze.

Z młodym już wcześniej zaczęliśmy działać, aczkolwiek nadal nie raczkuje, to wiem, że robię, co mogę, aby mu pomóc. Podobnie jest z jego rozszerzaniem diety. Mój sukces to buła zjedzona samodzielnie. I jedno jest pewne. Każde dziecko urodzone przez CC powinno być pod opieką neurologa. Ja tego nie wiedziałam przy Starszaku, przy maluszku już tak. I mogłam w porę zainterweniować. Pomijam już fakt samego doświadczenia związanego z wychowaniem i opieką nad dzieckiem.

Inny problem, już nie tak ciężki to CHLEB. Dobrze czytacie. Wymyśliłam sobie, że będę sama piekła chleb dla rodzinki. I co? Hahaha! Dobrze, że nie widzieliście  pierwszej próby. Zakalec gigant, tak mokry, że nie szło ukroić, a jak by się nim rzuciło, to można by było zabić (żarcik!). Tragedia. I co? Mój wewnętrzny krytyk na to: nie umiesz zrobić porządnie, to nie rób wcale. Często to zdanie słyszałam w dzieciństwie. I już miałam zamiar sobie darować, ale … ok spróbuję jeszcze raz. Poczytałam sobie, co mogłam poknocić po drodze i … drugi był ciut lepszy od pierwszego. Szło go nawet zjeść. Trzeci był już całkiem, całkiem. A dziś rano upiekłam czwarty – idealny! Warto wyciągać naukę ze swoich błędów i przeć mimo wszystko do przodu. Nagrodą jest satysfakcja, że nie daliśmy się przeciwnościom.

Ok, nie czas roztrząsać błędy, ale na nich się uczyć. Warto wspominać jedynie miłe i przyjemnie chwile. Choćby moment, kiedy poznałam Pana Męża albo kiedy dałam radę obronić licencjat, nawet nie stresując się zbytnio, bo wiedziałam, że napisałam dobrą rzecz.

Takie rzeczy cieszą i pozytywnie nastrajają do działania. Bo jest efekt, trzeba tylko (AŻ) się w sobie zebrać i nie słuchać wewnętrznego krytyka.

p.s. Przepis na chlebek na zakwasie załączę, kiedy upiekę piąty i będzie doskonały.

Artykuł Nie patrz wstecz! pochodzi z serwisu To co najważniejsze.