Taka refleksja mnie naszła, kiedy siedzieliśmy sobie z Panem Mężem przytuleni na kanapie i słuchaliśmy muzycznych hitów z lat 90.
Tak właśnie, tak… Tyle lat się uzbierało. I chciałoby się powiedzieć, że wtedy było lepiej. Nie. Nie było lepiej, bo było po prostu inaczej. Można powspominać te czasy, pobujać się przy jakieś „pościelówie” (Lady Pank „Zawsze tam, gdzie ty”) i poprzytulać.
Ale żyć trzeba teraz. Pracować na przyszłe rezultaty. Ciągłe grzebane w przeszłości, jeśli niczego się nie uczymy z niej, jest stratą czasu i energii. A kosztuje nas jeszcze być może ciężkimi i nieprzyjemnymi emocjami.

Nie grzebać w przeszłości, nie roztrząsać jej…. łatwo powiedzieć. Jest łatwy, ale trudny sposób na to. Trzeba wybaczyć. Sobie i innym. Wszystkie zaniechania, błędy, potknięcia…. Wszystko. I już. Tyle i aż tyle.

Od kiedy wybaczyłam innym (to było prostsze), poczułam się trochę mniej przytłoczona. Już tak bardzo nie ciążyły mi toksyczne emocje i wspomnienia. Mogłam w końcu oddychać.

Ale dopóki nie wybaczymy sobie (a jest to mega trudne, zwłaszcza kiedy jest się kobietą) przeszłość będzie rzucała na nasze życie cień. Co w takim przypadku zrobić? Nic pochopnie i na jeden raz. Tego by było zbyt wiele dla naszej psychiki. Lepiej działać krok po kroczku.
Ja ciągle borykam się z jednym największym (według mnie) cieniem przeszłości, z którym nie mogę się pogodzić. Ktoś może się w tym momencie uśmiać. „Kobieto, ale ty masz problem. Inni ludzie … itd.”

Nie mogę sobie darować, że nie zauważyłam wcześniej, że Starszak ma problemy z mową, z motoryką, z integracją sensoryczną. Naprawdę jest mi bardzo ciężko to przełknąć, że tego nie widziałam. Znajduję setki wytłumaczeń i usprawiedliwień, ale i tak szpikulec, drzazga tkwi pod paznokciem. I boli.
Próbuję sobie z tym poradzić w ten sposób, że działam teraz. Organizuję terapię, ćwiczę z nim w domu. Próbuję jak najwięcej spędzać z nim czasu. Jak dalece pozwala mi maluszek. Jednak ciągle z tyłu głowy słyszę głos, że to za późno, za mało i nie dość dobrze.

Z młodym już wcześniej zaczęliśmy działać, aczkolwiek nadal nie raczkuje, to wiem, że robię, co mogę, aby mu pomóc. Podobnie jest z jego rozszerzaniem diety. Mój sukces to buła zjedzona samodzielnie. I jedno jest pewne. Każde dziecko urodzone przez CC powinno być pod opieką neurologa. Ja tego nie wiedziałam przy Starszaku, przy maluszku już tak. I mogłam w porę zainterweniować. Pomijam już fakt samego doświadczenia związanego z wychowaniem i opieką nad dzieckiem.

Inny problem, już nie tak ciężki to CHLEB. Dobrze czytacie. Wymyśliłam sobie, że będę sama piekła chleb dla rodzinki. I co? Hahaha! Dobrze, że nie widzieliście  pierwszej próby. Zakalec gigant, tak mokry, że nie szło ukroić, a jak by się nim rzuciło, to można by było zabić (żarcik!). Tragedia. I co? Mój wewnętrzny krytyk na to: nie umiesz zrobić porządnie, to nie rób wcale. Często to zdanie słyszałam w dzieciństwie. I już miałam zamiar sobie darować, ale … ok spróbuję jeszcze raz. Poczytałam sobie, co mogłam poknocić po drodze i … drugi był ciut lepszy od pierwszego. Szło go nawet zjeść. Trzeci był już całkiem, całkiem. A dziś rano upiekłam czwarty – idealny! Warto wyciągać naukę ze swoich błędów i przeć mimo wszystko do przodu. Nagrodą jest satysfakcja, że nie daliśmy się przeciwnościom.

Ok, nie czas roztrząsać błędy, ale na nich się uczyć. Warto wspominać jedynie miłe i przyjemnie chwile. Choćby moment, kiedy poznałam Pana Męża albo kiedy dałam radę obronić licencjat, nawet nie stresując się zbytnio, bo wiedziałam, że napisałam dobrą rzecz.

Takie rzeczy cieszą i pozytywnie nastrajają do działania. Bo jest efekt, trzeba tylko (AŻ) się w sobie zebrać i nie słuchać wewnętrznego krytyka.

p.s. Przepis na chlebek na zakwasie załączę, kiedy upiekę piąty i będzie doskonały.

Artykuł Nie patrz wstecz! pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

U nas minęły one pod znakiem lekkiego zatrucia młodego, przeczytanych dwóch książek (nigdzie nie wychodziliśmy przez dwa dni ) oraz powiększającego się brzuszka (skurcze przepowiadające i dodatkowy ciężar). Nie było lekko.

Ale chciałam Wam przedstawić dwie książki, które wbrew pozorom się uzupełniają. Tak, tak… choć muszę przyznać, że Olę czyta się o niebo lepiej.

Planowanie. To nie jest robienie wszystkiego, co do minut. To realne wybieranie tego, co dla nas najważniejsze. I tu jest miejsce na drugą książkę. Całą resztę można delegować, zmodyfikować lub po prostu olać. Jakie to proste! Prawda?

To dlaczego borykamy się z ciągłym brakiem czasu… Tu zdecydowanie polecam Panią Swego Czasu. Jak ustalać cele, o czym nie zapominać, co lepsze motywacja czy samodyscyplina?

„Magia olewania” jest o ustalaniu rzeczy, sytuacji i osób (w tym rodziny), które można, a czasami nawet trzeba olać. Ta magia ma na nas podziałać oczyszczająco.

Resztę czasu spędziłam, zajmując się słabiutkim młodym i odpoczywając. Bo takie wolne dni są przede wszystkim do tego, aby odpocząć. Mamy już skończone 34 tygodnie. Dużo, nie dużo. Jeszcze minimum 3 tygodnie i mały będzie donoszony. Coraz częściej myślę o porodzie i się niepokoję. Cóż z tego, że to drugi poród. Każdy jest taką samą niewiadomą. Nigdy nie można mieć 100% pewności, jak przebiegnie. Dlatego chciałabym z jednej strony mieć go już za sobą, a  z drugiej jak najpóźniej. Eh! Tylko mamy zrozumieją ten dualizm w myśleniu.

Wszystko czeka, a moim priorytetem są na najbliższy miesiąc moje synowie. Nie jestem w stanie przewidzieć, co będzie, czy będę miała czas na wpisy tutaj. Jedno jest pewne, gdy pewnego dnia ucichnę nagle, to będzie znak, że to już. Będzie trzeba tylko czekać, aż się ogarnę. Wpis na pewno się pojawi.

Artykuł Dwie książki pochodzi z serwisu To co najważniejsze.