Moim GURU dotyczącym ogarniania jest i będzie Ola – Pani Swojego Czasu. U niej znajdziesz wszystkie mądrości.

Kontekst

Aby wyciągnąć jakiekolwiek wnioski, czy ogarniam, czy też nie, trzeba zacząć od podstaw. Kontekst, czyli to, co nas otacza i co wpływa na nasze działania. Bez tej wiedzy nie można wyciągnąć żadnych pomocnych tricków i tipsów. Ot co!

Jestem mamą dwóch chłopców w wieku 5 lat i 1,5 roku. Obecnie na urlopie wychowawczym. Starszak uczęszcza do przedszkola (chwała boszu!) oraz na trzy różne terapie WWR tj. wczesne wspomaganie rozwoju (SI, logopedyczna i psycholog). Pan Mąż…dyplomatycznie rzecz ujmując nie to, że pomaga, ale również ma obowiązki w domu. Rzeczy dotyczące rodziny zawsze planujemy razem np. wakacje lub organizacja świąt. 
Dodatkową osobą, na której mogę polegać w razie czego to moja teściowa. Dobra kobieta.

Planowanie

Zawsze planowałam i nie wyobrażam sobie bez tego życia. Musisz jednak o czymś wiedzieć – nie trzeba planować WSZYSTKIEGO. Planuję to, co zazwyczaj stwarza mi jakieś problemy np. aby wymyślić coś na obiad itp. Aby cokolwiek z głową zaplanować, musisz mieć określone cele. I nikt tu nie karze Ci określać, co chcesz zrobić przez najbliższy rok. U mnie to się absolutnie nie sprawdziło. Zbyt wiele pomysłów miałam po drodze i w pewnych momentach już czułam się zagubiona i zniechęcona nadmiarem. Dlatego niezależnie czy ustalisz cel roczny, kwartalny, miesięczny, tygodniowy … dzienny… musisz ustalić, co jest najważniejsze. 

Priorytety

Zazwyczaj planuję sobie w okresach miesięcznych i tygodniowych. Miesiąc wydaje mi się wystarczającym odcinkiem czasu, aby przejrzyście zaznaczyć: ważne daty (np. wizyty u lekarza), godziny terapii młodego oraz kolejne zmagania z własnym rozwojem. Skąd biorę wszystkie rzeczy, które chciałabym zrobić, muszę zrobić? Mam jedną dużą listę TO DO. Stamtąd czerpię inspirację na każdy kolejny miesiąc.

Jeśli chodzi o blogowanie to mam kilka rozpisek miesięcznych. Są to posty na Instagram, Facebook oraz lista postów na blog. Na początku każdego miesiąca wymyślam jakiś temat przewodni i wokół niego wydobywam na światło dzienne prototypowe tytuły postów. 

Są jeszcze moje kursy. Mam kilka kursów wykupionych, a każdy z nich jest zaplanowany na najbliższy miesiąc. Po tym okresie rewiduję tempo uczenia się. Jeśli nadałam sobie zbyt szybkie, zwalniam, rozkładam dany odcinek na większy czas np. na dwa dni, a nie jeden. Po pierwszym miesiącu wszystko zazwyczaj się normuje.

Obecnie na pierwszym miejscu jest Kurs Wirtualna Asystentka, z dodatkiem „Pisz tak, aby sprzedawać”. Copywriting już dawno mnie interesował tak, więc pogłębiam wiedzę na ten temacie. 

Ustaliłaś, co jest najważniejsze w danym miesiącu? OK. To teraz trzeba to rozpisać na poszczególne tygodnie i dni. Trzymam się zasady, że priorytetów na dzień musi być maksymalnie trzy. Nie wolno przedobrzyć, bo poczujesz się przytłoczona i zniechęcona. Jeśli codziennie zrobisz przynajmniej te trzy najważniejsze rzeczy to super. Jeśli będzie czas i ochota można coś jeszcze dorzucić. 

Samodyscyplina

O samodyscyplinie napisano już opasłe tomiska. Jest przydatna wtedy, gdy masz spadek formy. Ja ją wykorzystuję w ten sposób, że robię tylko trzy najważniejsze punkty na dzień. A resztę sobie odpuszczam. I to też jest OK.

Nawyk

Nawyki pozwalają nam działać na autopilocie. Nie zastanawiasz się po kolei masz robić. Po prostu coś robisz. Mój najważniejszy (chyba) nawyk to planowanie  lub nawet przejrzenie w niedzielny wieczór co mnie czeka w nadchodzącym tygodniu, lub miesiącu. Lubie mieć zapisane to, co błąka mi się po głowie. Wtedy nie muszę o tym pamiętać.

Rutyna

Rutyna ratuje na ranki i wieczory. Nie wyobrażam sobie mieć dzieci i nie mieć wyrobionych rytuałów. Zwłaszcza rano, gdy mamy ograniczony czas. Pobudka, mycie i ubieranie się. Wszystkie te podstawowe czynności poranne są wykonywane na spokojnie i bez biegu. Warto pozwolić dziecku wybrać ubrania, które chce włożyć. Nie ma nic bardziej wkurzającego jak awantura z rana o koszulkę lub skarpetki. Ciuchy musi wybrać wieczorem. My odhaczamy ten punkt zaraz po kolacji i umyciu się. Po ciuchach następuje czas na czytanie książeczki.

Motywacja

Wiesz, że motywacja trzyma Cię jedynie na początku? Dlatego tak ważne jest wyrobienie w sobie samodyscypliny. Kiedy nastąpi zniżka chęci np. do nauki, samodyscyplina niejako zmusi Cię, abyś siadła do laptopa i zrobiła kolejną lekcję kursu. Najlepiej mieć rozpisane kolejne lekcje z konkretną datą. Ale nie martw się, jeśli nie dotrzymasz terminu, bo np. rozchorowało się dziecko i w sumie to przez całą noc nosiłaś je na rękach i padasz na twarz ze zmęczenia. Wtedy po prostu ustal ze sobą, że nadgonisz dane zaległości do jakiegoś terminu. Margines manewru zawsze musisz wziąć pod uwagę, kiedy planujesz.  

Małe kroczki

Wiesz, że nie od razu Rzym zbudowano? Nie musisz wszystkiego robić w jeden dzień od A do Z. Zwłaszcza jeśli dane zadanie jest spore np.sprzątanie całego mieszkania i piwnicy itp. Rozpisz to wszystko na jak najdrobniejsze czynności/ kroczki. I działaj. Coś, co możesz zrobić w ciągu 2 minut, nie odkładaj na później, bo po pierwsze możesz zapomnieć o tym, a poza tym inne krótkie czynności lubią się nawarstwiać. A jak widzisz już górę rzeczy do zrobienia, to czujesz zniechęcenie…

Bloki czasowe (Pomodoro)

Kiedy pracować, jeśli musisz ogarniać dzieciaki, dom, męża i wszystko inne? Najlepiej w tak zwanym międzyczasie. A tak na serio, to wymyślono metodę Pomodoro. W wielkim skrócie chodzi o to, aby pracować w blokach czasowych. Bez rozpraszania się na inne pomysły i zadania. Jeśli takowe się pojawiają, zapisz je i wróć do nich później. Grupuj, co tylko możesz. Masz do zrobienia grafiki np. na FB? Ogarnij wszystkie grafiki od razu, przeznacz na to 30 min lub godzinę. Chcesz napisać posta na blog? Super. Udało się sprężyć w ciągu 30 min. Zacznij tworzyć szkic do następnego. Nie marnuj czasu. Po godzinie zrób przerwę  np. 5 minut. W tym czasie podlej kwiatki.

A teraz rozsiądź się, zaparz sobie kawy lub herbaty i zastanów się, co jest dla Ciebie najważniejsze? Co możesz sobie co jakiś czas, odpuści? Czego absolutnie nie chcesz robić? (deleguj to !). Co i jak lubisz robić? Pamiętaj, że świadomość swoich celów i podstawy to fundament, który przyda się w osiąganiu każdego sukcesu. Nawet jeśli stwierdzisz, że chcesz być najlepszą mamą (tylko dla swoich dzieci, oczywiście). Pozytywne podejście do życia ułatwia je na bardzo wielu poziomach, a plan … hm… dobry plan nie jest zły. Pokazuje kierunek, nie pozwala zabłądzić i oczekiwaniach i chęciach…

Artykuł Jak ja to ogarniam? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.

Jak nie zwariować w domu z małymi dziećmi? Przede wszystkim przyda się kilka zasad oraz morze cierpliwości.

Zasady dobra rzecz.

Kiedy było się singlem …. hmmm, kiedy to było??? Inne życie, inne priorytety. Gorzej  czy lepiej? Z pewnością całkowicie inaczej. Co mnie ratuje w nowej rzeczywistości? Nie zadziwię Cię. To zasady i pewne ramy, których się trzymam i których uczę chłopców. Bez tego pewnie bym już przepadła.

Zdarza mi się bardziej sfiksować na pewnym punkcie. Na przykład pójście do przedszkola traktuję jako obowiązek Starszaka. Wiem, że jeszcze spokojnie można mu odpuścić, ale chcę dać mu pewien jasny przekaz – pewne rzeczy TRZEBA zrobić. I nie ma zmiłuj się. Tak samo jest z zajęciami terapeutycznymi. Tu nie odpuszczę. Ale czasami przeginam i zostaje mi tylko zrobienie kroku wstecz. I popukanie siebie w czoło. „Co ja takiego wyprawiam?”

Zasady są po to (nie, nie – nie, żeby je łamać. Hehehe), aby mieć pole manewru. To pewien obszar, w jakim się poruszamy, aby wszystko miało jakieś ramy czasowe i przestrzenne.

Rytuały.

Rytuały bardzo nam pomagają tam, gdzie robimy ciągle to samo. I ratują, gdy nie możemy, my jako matki, „kontrolować” dzieciaki. Jak? 

Ze starszakiem mam ustalony plan poranka i wieczoru. Doskonale wie, co ma robić po kolei. W sumie to już się nie zastanawia nad kolejnymi czynnościami.
Rano wstaje i idzie do łazienki, tam szybka toaleta. Wraca do pokoju i wypija „witaminki” (daję mu Vibovit Junior). Wybiera sobie ubrania do przedszkola. Ja jedynie mówię mu, czy jest ciepło, czy raczej powinien ubrać coś z długim rękawem (;)). Ubiera się. Śniadanie je dopiero w przedszkolu, bo w sumie w ciągu półgodziny z głodu nie padnie, a dodatkowo do przedszkola mamy 5 minut. 
W czasie, gdy starszak sam działa, ja mam czas przygotować siebie i malucha. Wszystko to układa nam się w miarę sprawnie i bez dodatkowego stresu. Choć czasem zdarza się, że starszak „staje okoniem”. Wtedy trzeba trochę  po drążyć, o co chodzi (tym razem). Zazwyczaj rozmowa pomaga.

Rytuał usprawnia codzienność. Zapobiega dodatkowym stresom i uczy samodzielności.

Zajęcia dla dzieci.

Chcesz mieć czas dla siebie? Znajdź odpowiednie zajęcie dla dzieciaków. Wbrew pozorom, nawet gdy muszą być przymusowo w domu, jest opcja. 
Choroby dzieciaków zawsze powodują stres u rodziców. Przede wszystkim z dwóch powodów. 
Po pierwsze dzieciak jest chory. Ha! Rodzice są dziwni, bo chcieliby, aby ich dzieci NIGDY nie chorowały, ale z drugiej strony muszą chorować, aby popracować nad swoją odpornością. Błędne koło.
Nie lubimy patrzeć bezradnie, jak one cierpią. Taka prawda.  Cierpimy razem z nimi. 
Po drugie dzieciak chory jest marudny i siedzi w domu. Ciężko nam cokolwiek zrobić, bo ciągle tylko słyszymy marudzenie i jojczenie…. wrrrr….. Trzeba na to mieć anielską cierpliwość.

Co robimy? Znajdź dzieciakowi domowe rozrywki. OK. Czytanie książeczek, malowanie farbkami, rysowanie/kolorowanie, klejenie z plasteliny, zabawa klockami, autkami… To tylko kilka propozycji. I większość tych zabaw, jeśli rodzic sam zagai, to dzieciak sam później się będzie bawił.
(Przynajmniej tak mam ze Starszakiem. Mama jest OK do pewnego momentu, a później już niekoniecznie potrzebna.) 

Zajęcia dla dzieciaków znajdziecie nawet w internecie. Wystarczy wpisać: „zajęcia dla dzieci w domu”. Poniżej kilka linków, które mi wyskoczyły:

• http://Zabawy dla dzieci w domu 30 propozycji – Moje Dzieci Kreatywnie
• http://9 sposobów jak kreatywnie zająć dziecko bez telewizora – eDziecko
• http://20 sprawdzonych pomysłów na kreatywne zabawy z dzieckiem w …

To trzy pierwsze linki, jakie mi się pokazały. I warto pamiętać, że telewizja u dzieciaków powinna być ostatecznością. Wiem i nie neguję tego, że czasami mamy tak wszystkiego dość, że  … machamy na to ręką i puszczamy tę Świnkę Peppę czy coś podobnego. Ważne, aby nie było to regułą, a jedynie wyjątkiem.

Spacery.

Zawsze, kiedy tylko możemy „wyprowadzajmy” dzieciaki na spacer. Park, pac zabaw, rower … wszystko, co tylko możliwe. Z drugiej strony rajd po galeriach to nie spacer. Przynajmniej u mnie. Chodzi o kontakt z naturą. 

Kiedyś usłyszałam takie powiedzenie (chyba szwedzkie? norweskie? No dobra, na pewno skandynawskie). 

Nie ma złej pogody, są nieodpowiednio ubrane dzieci.

I tego będę się trzymać. Ubieranie na cebulkę, odpowiednie obuwie i można praktycznie spędzić na dworze cały dzień.
W przypadku Starszaka wszelkie aktywności fizyczne pozwalają mu się uspokoić i obywa się bez marudzenia wieczorem. Trzeba pozwalać dzieciakom, aby się wyszalały, wyszumiały na dworze. Dla nas to też dobre strony. Wieczorem  możemy liczyć na „Czas dla rodziców” Yay!  

Bloki czasowe.

Trzeba sobie uświadomić pewną rzeczy. Nie masz co liczyć, że przez 2 godziny siądziesz i np. napiszesz kilka artykułów na blog. Hehehe! Nic z tego! Kiedy nie możesz „sprzedać” nikomu dzieciaków, musisz nauczyć się działać w „blokach czasowych” O co chodzi? Wybierasz jakiś okres czasowy np. 15 minut i wtedy co 15 minut np. układasz ciuchy w szafie, myjesz gary itp. 

Zdziwisz się, jak w ciągu całego dnia dużo zrobisz.

Włącz maluchów.

Kolejny pomysł, jak nie zwariować w domu z dzieciakami. Włączaj (w miarę ich możliwości) do obowiązków domowych. Pomyślisz, że nic z tego? Ha! Bo to trzeba robić w ramach zabawy lub rywalizacji. Na przykład sprzątanie zabawek z podłogi. Konkurs pt.: „Kto więcej i szybciej pozbiera czerwone samochodziki?” U mnie działa. Acha. Nagroda musi być. U nas zazwyczaj gofry.

Rozmawiaj cierpliwie.

Wiem, wiem, że cierpliwość (obok czasu) to jedna, z rzeczy której nigdy dość rodzicom. Warto ją ćwiczyć zawsze. Rozmawiaj z dzieckiem cierpliwie i odpowiadaj na stutysięczne pytanie: „A dlaczego?”. Ileż to razy chciało się głupio odpowiedzieć. hehehe… Pytania uczą dzieci. Nie możemy być wkurzone na to, że nasze dzieci chcą się rozwijać. Robią to intuicyjnie, a nie złośliwie. Taki etap rozwoju, że musi pytać i już. Powzdychaj sobie w duchu i odpowiadaj na pytania.  

Nie śpiesz się.

W sumie to jest to punkt połączony z punktem powyżej. Jak to zrobić, aby się ciągle nie śpieszyć? W miarę możliwości zaplanuj, co się da i przewiduj niektóre sytuacje. 
Jeśli wiesz, że twoje dziecko ciężko/długo wstaje rano, to nie oczekuj, że w ciągu 20 minut będzie gotowe do wyjścia do przedszkola. Co zrobić? Proste – budzić odpowiednio wcześniej. Tak, Ty też wstajesz wcześniej. Coś za coś.
Zaprowadzając dziecko do przedszkola, nie gnaj z nim. On musi wszystko pooglądać, bo a nuż przez noc coś się zmieniło?
Pośpiech zawsze wyzwala stres oraz złość. Może lepiej nie stwarzać takich sytuacji, co? Denerwujesz się TY, a dziecko też nie najlepiej się czuje. Sytuacja bez sensu. 

Proś o pomoc.

Czujesz, że zaraz wybuchniesz? Tak, Ty też masz do tego prawo. Jesteś człowiekiem, a na dodatek matką. Nie czuj oporów, aby prosić o pomoc. A jeśli słowo „pomoc” nie przychodzi Ci łatwo, możesz oznajmiać, że teraz jest czas dla Ciebie i Pan Mąż ma zająć się dzieciakami. 

Dlaczego to takie ważne? Jeśli jedziesz na oparach, to w pewnym momencie wybuchniesz, ale w najmniej przewidywanym momencie. Co gorsza, jest duże prawdopodobieństwo, że oberwie się rykoszetem dzieciakom. Co będzie później? Twoje wyrzuty sumienia. Tak i znowu nie dałaś rady, prawda? To bardzo błędne koło. Lepiej nie dopuszczać do sytuacji, kiedy zmęczenie rzutuje na nasze emocje i relacje zwłaszcza z dziećmi.

Chyba prościej poprosić o pomoc? Prawda? Wiem, że nie wszyscy mają możliwość z korzystania Pana Męża/Partnera/Teściowej/Mamy. Ale nie sądzę, aby nie mieć ani jednej koleżanki, przyjaciółki. A nawet 30 minut co jakiś czas robi wielką różnicę. 

Ucz się rodzicielstwa.

Wiecie, że wychowywania dzieci trzeba się uczyć? To  nie jest tak, że stając się rodzicami, to automatycznie wszystko na temat dzieci wiemy. Kiedy sobie to uświadomimy to mamy połowę roboty za nami. Grunt to wiedzieć, że trzeba czegoś się dowiedzieć. 

Osobiście, od kiedy zostałam mamą za pierwszym razem, jestem za Rodzicielstwem Bliskości. Od niedawna poznaję kolejną koncepcję, jaką jest Pozytywna Dyscyplina. Oba te dwa nurty bazują na szacunku do dziecka, jego emocji, ciała oraz na rozumieniu pewnych etapów rozwoju dziecka. Obalają mit „Buntu Dwulatka”. To nie bunt, a kolejny etap rozwoju. 

Skąd czerpać informacje, jak się uczyć? Ja czytam książki (godny uwagi autor to Jesper Juul) oraz zapisałam się do odpowiednich grup na Facebooku. Społeczność zgromadzona przy konkretnym założeniu bardzo mocno może nam zrozumieć własne błędy i pokierować do rozwiązania kłopotów, jakie są naszym udziałem.

Mam nadzieję, że te kilka rad pozwolą Wam poukładać sobie wszystko w głowie i nie zwariować z dzieciakami w domu. A najważniejsze to poczucie humoru, bo gdy wszystko inne zawodzi, pozostaje jednie śmiech. Powodzenia. 

Artykuł Jak nie sfiksować? pochodzi z serwisu To co najważniejsze.